IV SA/Wr 452/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, dalej: Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez R. L. , na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J., dalej: Komendant Powiatowy Policji, z dnia [...], nr [...] dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, utrzymał je w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 1 marca 2011 r. R. L. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru i wysokości uposażenia funkcjonariusza Policji na stanowisku Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji, według stanu na dzień 1 marca 2011 roku. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Jako podstawę prawną organ prawidłowo zastosował art. 219 k.p.a. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przepisu prawa, wymagającego urzędowego potwierdzenia faktów w zakresie żądanym przez wnioskodawcę. Podkreślił, iż z treści wniosku wynika również w sposób jednoznaczny brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Wskazał także na fakt, iż organ nie posiada danych, pozwalających mu na hipotetyczne wyliczenie uposażenia dla abstrakcyjnej osoby, zajmującej dane stanowisko. W toku postępowania ustalono, że wnioskodawca został zwolniony ze stanowiska zastępcy Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J. z dniem [...]. Akta osobowe strony oznaczone sygn. arch. nr [...] , zostały przekazane do lPN we W. spisem zdawczo - odbiorczym nr 080 z dnia 14 czerwca 2002 r.; tym samym żaden z organów Policji nie jest w ich posiadaniu. Decyzją organów ZER MSWiA wnioskodawca otrzymał zaopatrzenie emerytalno - rentowe (świadczenie o nr ew.[...]). Postawą do wyliczenia wysokości świadczenia było wydane w toku procedury zwolnienia funkcjonariusza ze służby zaświadczenie, określające składniki i wysokość uposażenia, należnego mu w dacie zwolnienia ze służby. Analizując stan prawny rozpatrywanej sprawy, jako mające istotne znaczenie dla jej rozpatrzenia, należy wskazać przepisy art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.), zgodnie z którymi podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Podstawa ich wymiaru podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 ze zm.). Według § 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 239, poz. 2404) środkiem dowodowym, potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest zaświadczenie, wystawione przez organy Policji właściwe ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza. W kwestiach proceduralnych zastosowanie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., art. 218 § 1 k.p.a. oraz art. 219 k.p.a. Przewidują one, iż organ administracji wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeśli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ obowiązany jest do wydania takiego zaświadczenia, jeśli wynikają one z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis art. 219 k.p.a. rozstrzyga o formie, w jakiej organ odmawia wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez ubiegającą się o nie osobę, przewidując w takiej sytuacji wydanie postanowienia, na które służy zażalenie. Rozpatrując przedmiotowy wniosek, Komendant Powiatowy Policji słusznie zastosował procedurę przewidzianą w Dziale VII k.p.a., dotyczącą postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Kwestię zasadności odmowy wydania zaświadczenia organ l instancji uzasadnia brakiem interesu strony. Tego zaś należy upatrywać w fakcie przyznania wnioskodawcy świadczenia emerytalno-rentowego (...) po jego zwolnieniu ze służby. Świadczenie zostało przyznane po złożeniu do właściwych organów emerytalnych wniosku emerytalnego wraz z załącznikami wśród których było zaświadczenie, potwierdzające wysokość uposażenia, należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Strona uzyskała więc pełną, wymaganą do przyznania emerytury dokumentację, co wyczerpuje jej interes prawny w zakresie ubiegania się o zaświadczenie o osiąganym uposażeniu. Waloryzacja świadczenia, które obecnie otrzymuje wnioskodawca jest zagwarantowana ustawowo i nie wymaga przedkładania organom emerytalnym kolejnych zaświadczeń o uposażeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R. L., zwany dalej skarżącym, zarzucił organom policyjnym obu instancji naruszenie przepisów ustaw, w tym przepisów k.p.a. oraz aktów wykonawczych. Wniósł o uchylenie wydanych postanowień i zobowiązanie organu właściwego do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym, jak i rozstrzygnięcie organu I instancji było słuszne merytorycznie i zgodne z obowiązującym w tym zakresie prawem materialnym. W pismach procesowych z dnia 31 lipca 2011 r., 17 sierpnia 2011 r., 29 sierpnia 2011 r., 2 września 2011 r., 17 października 2011 r., 25 października 2011 r., wnoszonych do Sądu do czasu rozprawy, skarżący przytoczył argumentację przemawiającą, jego zdaniem, za uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy istniały przesłanki niezbędne do wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 1 marca 2011 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia zawierającego w swojej treści: wysokość podstawy wymiaru i wysokość uposażenia funkcjonariusza Policji na stanowisku Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji według stanu na dzień 1 marca 2010 r. (k. 186 akt postępowania administracyjnego). W związku z tym podnieść trzeba, iż zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2), polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Konieczne postępowanie wyjaśniające nie może jednak zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien, w trybie art. 219 k.p.a., odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przezeń danych. Organ administracji przy wydawaniu zaświadczeń winien więc przede wszystkim opierać się na faktach, które wynikają z materiałów wytworzonych przez ten organ. Organ policyjny nie mógł zatem określić żądanych danych na podstawie wskazanych przepisów prawa, w sposób oderwany od konkretnej osoby. Takiego sposobu wydawania zaświadczeń powołane przepisy bowiem nie przewidują. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w jego posiadaniu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane jakich oczekuje skarżący, określające jego wynagrodzenie gdyby pracował w dniu 1 marca 2011 r. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Należy podzielić wyrażone w nim zapatrywanie, że wydanie zaświadczenia w zakresie żądanym przez skarżącego wymagałoby ustalenia wysokości przypuszczalnego uposażenia funkcjonariusza na danym szczeblu jego kariery. Prowadzenie takiej symulacji nie jest natomiast możliwe, ponieważ wysokość dodatków do uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza zależna jest m. in. od stopnia służbowego, wysługi lat, zakresu ponoszonej przez funkcjonariusza odpowiedzialności, rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Tego w przypadku skarżącego nie dałoby się ustalić skoro skarżący jest emerytem policyjnym i służby w Policji już nie pełni. Pozostałe dane, takie jak uposażenie zasadnicze, dodatek funkcyjny wynikają wprost z przepisów prawa. To też sprawia, że w sprawie istotnie brak przesłanki pozwalającej wydać skarżącemu zaświadczenie żądanej treści. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.