II SAB/Wa 227/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Joanna Kube Sławomir Antoniuk Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. K. z dnia [...] maja 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. A. K., powołując się na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się do Prezydenta W. o udostępnienie pełnej dokumentacji dotyczącej wyznaczenia przez W. jednostek usuwających pojazdy oraz prowadzących parkingi, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dokumentów (w tym umów) związanych z realizacją usług świadczonych przez te podmioty oraz dokumentów dotyczących wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów. Zainteresowana wskazała, że udostępnienie żądanych informacji winno nastąpić w formie elektronicznej. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent W. poinformował zainteresowaną, że od dnia 1 stycznia 2011 r. Zarząd Dróg Miejskich wykonuje zadania W. określone w art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz działa w imieniu starosty w zakresie określonym w art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym – uchwała Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], zmieniająca uchwałę w sprawie Statutu Zarządu Dróg Miejskich. Wskazano, że dokument ten dostępny jest na stronie internetowej W. Jednocześnie organ w załączeniu przesłał wnioskodawczyni umowę z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], zawartą pomiędzy W. a S. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", umowę z dnia [...] grudnia 2010 r., zawartą pomiędzy W. a "[...]" Sp. z o.o., oraz dwa porozumienia zawarte w dniu [...] marca 2011 r. pomiędzy Komendantem Straży Miejskiej a Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich. W dniu [...] czerwca 2011 r. A. K. sformułowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., podnosząc, że jej wniosek z dnia [...] maja 2011 r. nie został zrealizowany, gdyż nie przekazano jej dokumentów z postępowania w sprawie wyznaczenia przez W. jednostek usuwających pojazdy oraz prowadzących parkingi, nie udostępniono jej informacji dotyczących ustalonej – w trybie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym – wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów, nie podano jej także informacji, do jakiej wysokości będą realizowane umowy z wykonawcami, nie wskazano również, gdzie zlokalizowane są parkingi. Skarżąca zaznaczyła, że składając ww. wniosek, nie wiedziała, o jakie konkretnie dokumenty winna się zwrócić, gdyż w tym zakresie informacje posiada organ. Toteż treść wniosku została ujęta w sposób ogólny. Udzielając odpowiedzi na skargę, Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że ogólnikowość zakresu żądanych przez skarżącą informacji oraz działania podjęte w celu rozpatrzenia przedmiotowego wniosku wykluczają zarzut bezczynności organu w załatwieniu sprawy. Prezydent zaznaczył, że już po wniesieniu skargi podjęto dalsze czynności w celu rozpatrzenia żądania zainteresowanej i pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. przesłano jej dodatkową dokumentację. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2011 r. A. K. podniosła, że zarówno przy piśmie Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r., jak i z dnia [...] czerwca 2011 r., zostały jej doręczone jedynie szczątkowe informacje. Wskazała ponadto, że materiały, jakie otrzymała, zostały jej przekazane za pośrednictwem poczty, a więc w sposób niezgodny z wnioskiem, w którym żądała udostępnienia informacji w formie elektronicznej. Skarżąca podkreśliła, że – poza ww. brakami – w przekazanym materiale nie ma dokumentacji, o którą wnosiła. Nie otrzymała bowiem dokumentów z postępowania w sprawie wyznaczenia przez W. jednostek usuwających pojazdy oraz prowadzących parkingi, chociaż zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), dokumenty te są jawne. Nie udostępniono również informacji, do jakiej wysokości będą realizowane umowy z wykonawcami. W konkluzji stwierdziła, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi przecież o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent W. wyjaśnił, że w aktach organu brak jest dowodu doręczenia stronie skarżącej pisma z dnia [...] maja 2011 r., które zostało wysłane w formie elektronicznej. W dyspozycji organu nie znajdują się również oryginały załączników przesłanych do skarżącej przy piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. Jednocześnie organ nadesłał Sądowi poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą pisma z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz kserokopie załączników przesłanych skarżącej przy tym piśmie. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2011 r. A. K. wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich, przy czym chodzi o dokumenty urzędowe. Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Trzeba również dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł zapoznać się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – nie doszło do jej upublicznienia ani też nie została jej wcześniej udzielona, zgodnie z wnioskiem. Jak to zostało określone we wniosku z dnia [...] maja 2011 r., dokumenty dotyczące wyznaczenia przez W. jednostek usuwających pojazdy oraz prowadzących parkingi, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i dokumenty (w tym umowy) związane z realizacją usług świadczonych przez te podmioty oraz dokumenty dotyczące wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów, posiadają walor dokumentacji urzędowej, stanowiącej informację publiczną; dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d", pkt 4 lit. "a" i pkt 5 lit. "c", będąc rodzajem informacji o sposobie realizowania spraw gminnych, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności poprzez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżąca, zainteresowana uzyskaniem dostępu do żądanych przez nią dokumentów, swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do podmiotu zobowiązanego w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów. Kwestia ta ma znaczenie, gdyż realizacja prawa dostępu do informacji publicznej może nastąpić także w inny sposób, jak choćby poprzez wydanie kserokopii czy wydruków bądź skanów dokumentów za pośrednictwem poczty elektronicznej. I tak też we wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2011 r. została określona forma i sposób jego realizacji. Jeśli jednak Prezydent W. miał wątpliwości co do sposobu i formy realizacji żądania, a czynności organu, jakie zostały w sprawie podjęte o tym świadczą (z jednej strony przesyłanie pewnych informacji skarżącej za pośrednictwem poczty, z drugiej zaś – przesyłanie ich w formie elektronicznej), w tym zakresie winien odwołać się do treści art. 14 ust. 2 przedmiotowej ustawy, w świetle którego jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Powyższy przepis znajduje także zastosowanie w sytuacji nieprecyzyjnie określonych żądań. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę zwraca uwagę na ogólnikowość sformułowanego wniosku z dnia [...] maja 2011 r., z czym należy się zgodzić, wszak w rzeczy samej wniosek ten jest mało precyzyjny. Również sama skarżąca zaznaczyła, że składając swój wniosek, nie była zorientowana, o jakie konkretnie dokumenty winna się zwrócić, gdyż w tym zakresie wiedza leży po stronie organu. Jednak nieprecyzyjność wniosku nie uprawniała Prezydenta W. do udostępniania jakichkolwiek dokumentów, gdyż – jak trafnie podniosła skarżąca – nie chodzi przecież o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Kwestia ta ma zatem podstawowe znaczenie dla rozpatrzenia wniosku przez organ, a niepodjęcie czynności przez Prezydenta W. w tym kierunku zadecydowało w istocie o uwzględnieniu skargi. Stosując cytowany przepis odpowiednio do stanu faktycznego sprawy, w przypadku istnienia wątpliwości, Prezydent W. winien zawiadomić skarżącą o konieczności sprecyzowania wniosku z dnia [...] maja 2011 r. w zakresie zawartych w nim żądań, wskazując, jakimi dokumentami w tym przedmiocie dysponuje, zakreślając jednocześnie skarżącej 14 – dniowy termin z rygorem, jaki wynika z powyższej normy prawnej. Gdy wnioskodawczyni w terminie 14 dni w ogóle nie ustosunkuje się do wezwania, wówczas zajdzie podstawa do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji. Jeśli natomiast zainteresowana, ustosunkowując się do wezwania, sprecyzuje swoje żądanie, wtedy winno dojść do rozpatrzenia wniosku. W myśl art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). W zależności od rodzaju tajemnicy wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bądź skarga do sądu administracyjnego, bądź powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy). Niezależnie od tego, czy – po sprecyzowaniu wniosku – skarżąca wskaże, że jest zainteresowana umowami, protokołami czy innymi dokumentami w sprawach zamówień publicznych, realizacja jej żądań musi przebiegać przy uwzględnieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), w tym w szczególności art. 96 ust. 3 i art. 139 ust. 3 ustawy – Prawo zamówień publicznych. Protokoły i umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i przepisy ustawy – Prawo zamówień publicznych pozostają w stosunku do siebie w relacji przepisu ogólnego do szczególnego. Wynika z tego, że do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy – Prawo zamówień publicznych. W praktyce jawność umów i protokołów w sprawach zamówień publicznych wyłącza na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej możliwość odmowy ich udostępnienia z powołaniem się na jakąkolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. Innymi słowy, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia umów i protokołów w sprawach zamówień publicznych, gdyż te są jawne. Nie oznacza to jednak, że ustawa – Prawo zamówień publicznych przez tego rodzaju zawarte w niej regulacje odbiera przymiot informacji publicznej innym, niż umowy, dokumentom posiadającym taki walor, a dotyczącym postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień. Ustawa ta zawiera uregulowania szczególne, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera, jak wskazano powyżej, procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem, a nie odmowy. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji zupełnie wymijającej, może powodować jego wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany nie narusza przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i czy nie pozostaje w bezczynności, gdyż prawidłowa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Tymczasem przekazane skarżącej dokumenty nie odpowiadają – jak przyznaje sama zainteresowana – osnowie jej wniosku z dnia [...] maja 2011 r. Nie chodzi zatem, by organ w reakcji na wniosek przedstawiał wnioskodawcy każdy posiadany przez siebie dokument, lecz jedynie te dokumenty, które są przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, określonego we wniosku. W tym aspekcie precyzyjność żądań zainteresowanej ma nader istotne znaczenie i to nie tylko z punktu widzenia realizacji samego wniosku, ale także oceny działań organu. Toteż zamiast przesyłać skarżącej różnego rodzaju dokumenty, Prezydent W. powinien w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do sprecyzowania wniosku z dnia [...] maja 2011 r., czego jednak nie uczynił, pomimo że sam wskazuje na ogólnikowość jej żądań. W rezultacie nie podjął więc stosownej czynności materialno – technicznej zgodnej z wnioskiem, nie wydał też decyzji odmownej. Organ pozostawał więc w zwłoce, toteż Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia [...] maja 2011 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, bądź poprzez udzielenie właściwej informacji w następstwie sprecyzowania wniosku, bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi lub powództwa do sądu właściwego ze względu na przyczynę odmowy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Wziąwszy pod uwagę datę złożenia wniosku ([...] maja 2011 r.) i datę wniesienia skargi na bezczynność ([...] czerwca 2011 r.), uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, chociaż nieprawidłowe, zarówno przed wniesieniem skargi, jak i po jej złożeniu, nie można uznać, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.