III SA/Po 522/11

Dnia 9 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Barbara Koś (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zmiany decyzji ostatecznej określającej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2008. I. umorzyć postępowanie, II. zwrócić skarżącej G. N. uiszczony wpis w kwocie [...],- ([...]) złotych Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia 8 listopada 2010 r., Nr [...] zmienił ostateczny nakaz płatniczy ustalając G. N. na nowo łączne zobowiązanie pieniężne za 2008 r. (w połowie dotychczasowej wysokości), stwierdzając, że od dnia 1 lipca 2008 r. nie ciąży na podatniczce zobowiązanie podatkowe z tytułu posiadania nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...], ponieważ w dniu 11 czerwca 2008 r. dokonała zbycia udziałów w tej nieruchomości. Na skutek odwołania podatniczki, w którym zarzucała, że jest nadal właścicielką nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 10 maja 2011 r., Nr [...], doręczoną stronie w dniu 2 czerwca 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, po stwierdzeniu, że kluczowe dla sprawy dowody zostały przeprowadzone poza postępowaniem podatkowym. W dniu 21 czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu przekazało tutejszemu Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę pisma G. N. skierowane do Kolegium – z dnia 25 maja 2011 r. i z dnia 8 czerwca 2011 r., pozostawiając Sądowi do rozstrzygnięcia wątpliwości co do tego, czy pisma te są skargą na wydaną przez organ odwoławczy decyzję. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Niewątpliwie pismo strony z dnia 25 maja 2011 r., zatytułowane – "oświadczenie" nie może być uznane za skargę, gdyż zostało złożone jeszcze przed doręczeniem jej decyzji Kolegium. Jako skargę Sąd potraktował pismo z dnia 8 czerwca 2011 r., w którym strona twierdziła, że nadal jest właścicielką nieruchomości objętej zmienionym nakazem płatniczym. Pismo to wraz z dodatkowymi dokumentami zostało nadane na poczcie w dniu 8 czerwca 2011 r., czyli z zachowaniem terminu do złożenia skargi określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Od tego pisma skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie [...],- zł. W kolejnych pismach kierowanych do Sądu (z dnia 18 lipca i 11 września b.r.) skarżąca przyznała, że od połowy czerwca 2008 r. nie jest już właścicielką przedmiotowej nieruchomości i wnosiła o umorzenie zaległości podatkowych za 2007 r. i do połowy 2008 r., powołując się na swoją trudną sytuację majątkową. Co do podatku należnego od połowy 2008 r. wskazywała, że organ winien w tej sprawie zwrócić się do kolejnego właściciela nieruchomości. W powyższych okolicznościach sprawy należało uznać, że skarżąca nie jest już zainteresowana kontynuowaniem postępowania sądowego, a jej intencją było cofnięcie skargi. Uznając cofnięcie za skuteczne należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne i zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie [...],- zł, zgodnie z art.161 § 1 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ubocznie należy wskazać, że sąd nie jest właściwy do rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, gdyż należy to do właściwości organów administracji. Jak wynika z akt administracyjnych takie wnioski podatniczka już złożyła i toczą się w tej sprawie stosowne postępowania.