II FZ 841/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 569/11 przywracające Z.K. termin do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 1 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił Z.K. termin do wniesienia skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Do przedłożonego wniosku doradca podatkowy dołączył historię choroby. Z jej treści wynikało, że choroba ta charakteryzuje się utratą równowagi, zawrotami głowy i mdłościami. W konsekwencji był na zwolnieniu lekarskim od 18 lipca 2011 r. do 6 sierpnia 2011 r. W rezultacie nie mógł sporządzić skargi w ustawowym terminie Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w O. Domagając się jego uchylenia podniósł, że dokonana przez Sąd ocena okoliczności narusza art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a). Wskazał także na naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na niewyjaśnienie przyczyn argumentów odrzucenia organu podatkowego. W uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że WSA nie odniósł się do faktu, że pełnomocnik skarżącej mimo ciężkiej choroby, na którą się powołuje, był w stanie wykonywać inne czynności związane z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego, a mianowicie w dniu 22 lipca 2011 r. osobiście odebrał w siedzibie Urzędu Skarbowego w E. wezwanie Naczelnika, zaś w dniu 2 sierpnia z jego biura został nadany do Urzędu faks. Ponadto skarga została złożona jeszcze w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że choroba, na którą cierpi, charakteryzuje się nawrotami, jednakże w czasie ich trwania nie jest on hospitalizowany. Jednym z objawów jest między innymi znaczny brak koncentracji. W chwili lepszego samopoczucia był on w stanie wykonać incydentalną czynność w postaci odbioru pisma, jednakże stan zdrowia wykluczał możliwość sporządzenia skargi, w której należało omówić wielowątkowe postępowanie kontrolne. Natomiast złożenie skargi przed końcem zwolnienia lekarskiego świadczyło jedynie o rzetelnym podejściu do przyjętych obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi. To prawne zagadnienie zostało uregulowane w art. 86 i 87 p.p.s.a. Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Sąd uznał, że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika we wniosku uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu z uwagi na brak jego winy w omawianym uchybieniu. Sąd rozpatrując wniosek wziął pod uwagę jedynie stanowisko pełnomocnika skarżącej. Należy podzielić zarzut zażalenia, że Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie zawarł też przyczyn odrzucenia tej argumentacji W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięte zostały ważne dla sprawy okoliczności, które powinny zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się także ze stanowiskiem żalącego, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę zawarł między innymi twierdzenie, że pełnomocnik skarżącej w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego stawił się osobiście w Urzędzie Skarbowym w E. W postanowieniu Sądu pierwszej instancji brak jest jakiejkolwiek wzmianki o stanowisku organu Nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do stanowiska wyrażonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazuje na nierozpoznanie całokształtu sprawy, a tym samym uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego kontrolę. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji odniesie się także do argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku a art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.