II SA/Kr 1321/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2011 r. sprawy ze skargi E.J. i J.R. na decyzję Wojewody z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Decyzją z 16.03.2011r. Starosta [....] , znak: [....] po rozpatrzeniu wniosku J.R. na podstawie art.149 § 3 w związku z art.145 § 1, art.147 i 148 kpa (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [....] nr [....] z dnia 24.12.2008r., znak: [....] , o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [....] w T. dla inwestora: [....] Telefonia [....] sp. z o. o. w W. Decyzją z 17.03.2011r. Starosta [....] , znak: [....] po rozpatrzeniu wniosku E.J. również odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty [....] z dnia 24.12.2008r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W odwołaniu od decyzji Starosty [....] z dnia 16.03.2011r. wspólne odwołanie wnieśli J.R. i E.J. Podnieśli w nim m.in., że o decyzji Starosty [....] z dnia 24.12.2008r. dowiedzieli się od osoby prywatnej (strony postępowania) w miesiącu styczniu 2009 r. Wojewoda [....] decyzją z dnia 1 czerwca 2011 r. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 poz. 1623) i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. - z późn. zm.), po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał się w mocy decyzję Starosty [....] z dnia 16.03.2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 24.12.2008 r., Starosta [....] - decyzją nr [....] , znak: [....] , zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [....] w T. , w dniu 25.02.2009 r. na wniosek S.K. wznowił postępowanie w ww. sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a postanowieniem z dnia 09.03.2009 r., znak: [....] , odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie organ odwoławczy podał, że w dniu 10.03.2009 r. J.R. oraz 11.03.2009 r. E.J. wystąpili do Starosty [....] z wnioskami o uznanie ich za strony w przedmiotowym postępowaniu, wobec czego w dniu 20.03.2009 r. Starosta [....] postanowieniem znak: [....] , uznał ww. osoby za strony w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. W dniu 25.04.2009 r. Wojewoda [....] postanowieniem, znak: [....] . uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [....] z dnia 09.03.2009 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Następnie Starosta [....] w dniu 23.06.2009 r., postanowieniem znak: [....] , odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [....] nr [....] , a decyzją z dnia 14.12.2009 r orzekł. iż decyzja o pozwoleniu na budowę stacji bazowej z dnia 24.12.2008 r. została wydana z naruszeniem prawa, czyli bez zapewnienia stronom udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji, oraz odstąpił się od uchylenia decyzji dotychczasowej pomimo że istnieją ku temu podstawy w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie to Wojewoda [....] , decyzją z dnia 26.02.2010 r., znak: [....] , uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w uzasadnieniu wskazując, iż dopiero po przeprowadzeniu postępowań potwierdzających prawo stron do wznowienia postępowania na podstawie art. 148 § 2 kpa, oraz po wydaniu postanowień o wznowieniu, organ I instancji uprawniony byłby do przedmiotowego rozstrzygnięcia. W dniu 16.03.2011r. Starosta [....] wydał decyzję, którą po rozpatrzeniu wniosku odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [....] nr [....]. Po przedstawieniu ww. stanu faktycznego Wojewoda stwierdził, że analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała poprawność działania organu I instancji. W przedmiotowej bowiem sprawie, w trakcie prowadzonego po wszczęciu, na wniosek S.K. postępowania wznowieniowego, z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili również E.J. i J.R. Wojewoda [....] w decyzji z dnia 26.02.2010 r., wyjaśnił, iż: przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości orzekania o nadaniu tytułu strony postępowania w prowadzonym już postępowaniu wznowieniowym, a Starosta [....] powinien był rozważyć możliwość wznowienia postępowania na wniosek E.J. oraz J.R. , przy czym wznowienie to powinno zostać poprzedzone ustaleniem, kiedy ww. strony dowiedziały się o decyzji z dnia 24.12.2008 r. w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej". Następnie organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 145 § 1 kpa i art.148 kpa oraz stwierdził, że w przedmiotowej sprawie J.R. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodu, iż bez własnej winy nie brał w nim udziału jako strona, w dniu 11.03.2009 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego - 17.03.2009 r.), a na pytanie organu, kiedy dowiedział się o decyzji, w piśmie z dnia 10.03.2011 r., wnioskodawca wyjaśnił, iż o przedmiotowej decyzji dowiedział się "w miesiącu styczniu 2009 r., tj. już po jej wydaniu". Wojewoda stwierdził zatem, że pomiędzy dniem, w którym wnioskujący dowiedział się o decyzji, a dniem wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania minął więcej, niż wskazany w przepisach prawa, jeden miesiąc. Ponadto organ wyjaśnił, iż wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy wniosek o wznowienie z powodu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Z treści ww. art. 148 kpa wynika, iż termin do złożenia, ze skutkiem prawnym, podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, biegnie od dnia gdy strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Stwierdził, że uchybienie terminu wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. oraz poinformował, że od negatywnych skutków uchybienia terminu, w uzasadnionych przypadkach, strona może się bronić wnosząc prośbę o przywrócenie terminu. Odnośnie zarzutu odwołania, że "o wydanej decyzji (...) dowiedzieliśmy się od osoby prywatnej (strony postępowania) w miesiącu styczniu 2009 roku. (...) nałożone na nas obowiązki wynikające z przepisów KPA winny mieć tylko zastosowanie do decyzji wydanych zgodnie z jego treścią, a nie do wiadomości przekazywanych pocztą pantoflową " Wojewoda wyjaśnił, iż w treści art. 148 § 2 kpa jest mowa o dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc o dacie powzięcia przez nią wiadomości o jej istnieniu, a nie o jej doręczeniu stronie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Przytoczony przepis wymaga jedynie, aby strona znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. I tak, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt: I SA 855/99, cyt.: "Informacja o wydanej decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.) nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie ". Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż wobec uchybienia terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, organ I instancji słusznie orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [....] nr [....] , z dnia 24.12.2008 r., znak: [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [....] w T. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na decyzję Wojewody [....] z dnia 1 czerwca 2011 r. skarżący J.R. oraz E.J. podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podnieśli, że o treści decyzji dowiedzieli się później aniżeli w styczniu 2009 r., w styczniu 2009 r. dowiedzieli się bowiem jedynie o fakcie jej wydania. Wnieśli zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do jego zmiany. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, organ podniósł, że w myśl art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wnoszący o wznowienie postępowania dowiedzieli się o wydaniu decyzji, jak przyznają również w treści skargi, w styczniu 2009 r. Zatem wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 11 marca 2009 r., uznać należy za wniesiony po upływie ustawowego terminu z art. 148 § 2 kpa. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" zgodnie z ugruntowaną w tym względzie wykładnią sądów administracyjnych rozumieć należy w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy ( wyrok WSA w Kielcach z 24.11.2010 r. , sygn. akt II S.A./Ke 601/10). Wobec powyższego bez znaczenia dla oceny zachowania przez stronę terminu, o którym mowa w art. 148 kpa pozostaje moment, w którym strona zapoznała się z treścią decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zaskarżonej decyzji Wojewody [....] z dnia 1 czerwca 2011 r. znak: [....] nie można przypisać naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oparty na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, organy administracji zgodnie z prawem odmówiły , J.R. wznowienia postępowania w sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy, że kontrola Sądu obejmuje decyzję Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie na wniosek J.R. E.J. nie odwołała się bowiem od decyzji z 17 marca 20011 r. Starosty [....] w przedmiocie złożonego przez nią wniosku o wznowienie postępowania. Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi, że organ nieprawidłowo ustalił datę zapoznania się przez skarżących "z treścią przedmiotowej decyzji Starosty [....] , ponieważ organy w ogóle nie ustalały (bo nie ma to znaczenia w sprawie), czy i kiedy skarżący zapoznali się z treścią decyzji. Jak podniosły organy, szczególnie organ odwoławczy, istotną okolicznością dla wznowienia postępowania jest ustalenie, że wniosek o wznowienie wpłynął w terminie. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie tylko przytoczył, ale dokonał prawidłowej wykładni przepisu art.148 § 2 kpa. Skarżący sami przyznali w skardze okoliczność, która dla rozstrzygnięcia kwestii terminowości złożenia przez J.R. podania o wznowienie postępowania, miała decydujące znaczenie. Zarówno w pismach skierowanych do organów (k. 87, 304 akt adm. I inst., k. 2 akt adm. II inst.), jak i samej skardze stwierdzili bowiem, że o fakcie istnienia decyzji dowiedzieli się w styczniu 2009r., a właśnie, zgodnie z art.148 § 2 kpa, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, przy czym trafnie wskazał Wojewoda, że dowiedzenie się o decyzji i jej podstawowych elementach nie oznacza zapoznania się z jej treścią. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminowi z art. art.148 § 2 kpa , stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art.16 kpa . Zasadnie zatem organ I instancji po stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (data nadania podania w urzędzie pocztowym - 12 marca 2009 r. k. 88 akt. adm. I inst.) odmówił wznowienia postępowania, a organ odwoławczy , na tej samej podstawie, utrzymał w mocy tą decyzję. Sąd nie uznał za uzasadniony również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy art. 7, 8, 9 kpa. Wzywając bowiem w dniu 23.12.2010 r. o podanie, kiedy J.R. dowiedział się o decyzji nr [....] powołano się m.in. na decyzję Wojewody [....] z dnia 26.02.2010 r., znak: [....] , w uzasadnieniu której wskazano, na konieczność przeprowadzenia postępowania potwierdzającego prawo do wznowienia postępowania na podstawie art. 148 § 2 kpa, i przytaczono treść tego przepisu (k.230 w zw. z k. 197 akt adm. I inst.). Ponadto mimo, że skarżący podnosili w piśmie z dnia [....] .2011 r. (k. 277 + pismo z dnia 10.01.2011 r. k. 237 akt adm. I inst.), że " nie posiadają jakiejkolwiek wiedzy o wydanej przez Starostę [....] decyzji z dnia 24.12.2010 r." to przecież w podaniach o wznowienie dokładnie określili decyzję i jej przedmiot. Uznając, z wyżej podanych względów, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.