VI SA/Wa 835/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia odrzucić skargę W Monitorze Polskim z dnia 8 września 2010 r. (Dz. Urz. z 2010 r., Nr 63, poz. 823) opublikowano, na podstawie art. 34 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.), w porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 1 września 2010 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. W ogłoszeniu wskazano, iż stanowi ono podstawę do składania wniosków o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. posiadanej przez wnioskodawcę koncesji, polegającą na rozszerzeniu koncesji o na rozpowszechnianie programu w sposób rozsiewczy satelitarny, o charakterze określonym w udzielonych koncesjach, polegającym na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy. W związku z powyższym ogłoszeniem E. S.A. z siedzibą w W., dalej zwana skarżącą,. złożyła w dniu [...] września 2010 r. wniosek o rozszerzenie koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Koncesja ta została udzielona na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w sposób rozsiewczy satelitarny. Uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, dalej cyt. jako KRRiT, powołując się na art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz art. 64 § 2 k.p.a. postanowiła pozostawić bez rozpoznania ww. wniosek nr [...] skarżącej spółki, złożony w związku z ww. Ogłoszeniem oraz postanowiła powiadomić skarżącą oraz pozostałe strony postępowania prowadzonego w związku z ww. Ogłoszeniem, o pozostawieniu bez rozpoznania przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Przewodniczący KIRRiT poinformował stronę skarżącą o treści ww. uchwały. Pismo to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] listopada 2010 r. Po otrzymaniu pisma z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca skierowała do organu pismo z dnia [...] listopada 2010 r. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo zostało nadane w dniu [...] listopada 2010 r. i doręczone do Biura KRRiT w dniu [...] listopada 2010 r. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. organ udzielił odpowiedzi na wystosowane przez skarżącą wezwanie z dnia [...] listopada 2010 r. Skarżąca – E. S.A. z siedzibą w W. – pismem z dnia [...] marca 2011 r. wniosła skargę na czynność pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, złożonego w związku z Ogłoszeniem z dnia 1 września 2010 r. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o odrzucenie skargi, wskazując iż skarga została złożona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie na wstępie podkreślić należy, iż na zaskarżony akt przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a.., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 i 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej skargi jest pozostawienie bez rozpoznania wniosku E. S.A. z siedzibą w W. o rozszerzenie koncesji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż czynność pozostawienia niniejszego wniosku bez rozpoznania nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., ponieważ nie jest decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3. Dlatego też kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania ww. aktu kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można uznać omawianą czynność za określony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu istotny w sprawie niniejszej jest fakt, że uchwałą KKRiT z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] pozostawiono bez rozpoznania przedmiotowy wniosek strony skarżącej dotyczący rozszerzenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Kwestią sporną pozostaje forma prawna, w jakiej organ pozostawia wniosek bez rozpoznania. W ocenie Sądu, z przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 5, poz. 41) ani z przepisów ustawy o radiofonii i telewizji nie wynika forma prawna, w jakiej organ ma obowiązek powiadomić uczestników postępowania koncesyjnego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W sprawie niniejszej, skarżąca została powiadomiona o treści ww. uchwały w piśmie organu z dnia [...] listopada 2010 r. Podkreślenia wymaga, iż możliwość załatwienia sprawy administracyjnej w drodze wydania decyzji bądź postanowienia wynikać musi wprost z przepisów prawa. Tym samym w sytuacji, w której zarówno przepisy rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. jak i ustawy o radiofonii i telewizji, nie przewidują uprawnienia organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania w formie decyzji lub postanowienia, działanie organu, które przyjęło formę wydania uchwały, o której poinformowano stronę w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. należy uznać za prawidłowe i zgodne z przepisami. Prawo do zaskarżenia czynności pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenie koncesji wynika, w ocenie Sądu, z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z całą pewnością można powiedzieć, że czynności o których mowa w tym przepisie są aktami nie mającymi charakteru decyzji bądź postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, bowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., muszą mieć charakter publicznoprawny. Ponadto, jak słusznie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96, akty te lub czynności muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Zdaniem organu zostały spełnione wszelkie niezbędne przesłanki do uznania czynności pozostawienia be rozpoznania ww. wniosku za akta z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień strony wynikających z przepisów prawa. Niewątpliwie zaskarżony akt miał charakter indywidualny, bowiem miał za przedmiot pozostawienie bez rozpoznania wniosku E. S.A. o rozszerzenie koncesji satelitarnej do rozpowszechniania programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy, złożonych w związku z ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 1 września 2010 r., skarżąca spółka została o tym powiadomiona. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania zamknęło drogę skarżącej do uczestniczenia w dalszych etapach postępowania., a tym samym uniemożliwiło skarżącej realizację uprawnień wynikających z przepisów prawa tj. określonych w art. 35 i 36 ustawy o radiofonii o telewizji w zw. art. 155 k.p.a. oraz w rozporządzeniu KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r., w postaci prawa do udziału w postępowaniu o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Z kolei publicznoprawny charakter zaskarżonej czynności wynikał z tego, że kształtowała one stosunek prawny w relacji organ władzy - jednostka, a celem złożenia wniosku było uzyskanie rozszerzenia koncesji satelitarnej do rozpowszechniania programu telewizyjnego drogą naziemną w sposób cyfrowy. Tym samy uznać należy, iż zaskarżona czynność podlega kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zbadania terminowości wniesienia skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 p.p.s.a.). Tym samym przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Drugi zaś termin, właściwy w niniejszej sprawie, dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie wówczas skargę należy wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Dodać należy, iż o bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania (odmówił jego uwzględnienia), jak i wówczas, gdy organ nie zajął w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia żadnego stanowiska. Początek biegu terminu sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi rozpoczyna się już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, mimo otwartej jeszcze kwestii udzielenia odpowiedzi na to wezwanie. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2010 r., a zatem to w tym dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, Z uwagi na to, że organ nie zajął stanowiska w sprawie, skarżąca działając z zamiarem złożenia skargi do sądu administracyjnego zobowiązana była uczynić to za pośrednictwem organu do dnia [...] stycznia 2011 r.. Skarga natomiast została złożona w dniu [...] marca 2011 r. a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Co prawda organ udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie, jednakże doręczona została ona stronie skarżącej w dniu [...] lutego 2011 r. i nie miała wpływu na upływ 60-dniowego terminu na złożenie skargi wskazanego w 53 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. stanowi, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. 53 § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.