II SA/Ke 651/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. i A.D. na postanowienie Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie postanawia: odrzucić skargę. W dniu 31 sierpnia 2011 r. W.K. i A.D. złożyli, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na "decyzję Wojewody, niewłaściwie nazwaną postanowieniem, z dnia [...] Znak: [...]" w przedmiocie uznania zażalenia skarżących z dnia 15 lipca 2011 r. za nieuzasadnione. Zarządzeniem z dnia 26 września 2011r. skarżący zobowiązani zostali do złożenia wyjaśnienia, czy wniesiona skarga jest skargą na ww. postanowienie Wojewody z dnia [...] czy też na bezczynność, a jeżeli tak to którego organu. W odpowiedzi na powyższe zarządzenia, pismem datowanym na dzień 9 października 2011 r. skarżący wyjaśnili, że "skarga dotyczy decyzji Wojewody, niewłaściwie nazwanej postanowieniem, która poprzez brak stanowiska w sprawie zasadności żądania przedłożenia innej niż złożona, decyzji o warunkach zabudowy, stanowi de facto podtrzymanie decyzji organu pierwszej instancji" oraz że "skarga dotyczy wadliwego działania organu drugiej i pierwszej instancji poprzez wydanie wadliwych rozstrzygnięć". Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody z dnia [...], wydane w oparciu o art. 37 § 1 i 2 kpa tj. w wyniku rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie przez Starostę Kieleckiego wniosku z dnia 12 maja 2011 r. poprzez nie wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje on: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę aktu lub czynności niewymienionych wyżej i nie objętych przepisami ustaw szczególnych oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżone w sprawie postanowienie Wojewody z dnia [...] zapadło w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność organu, ale nie należy ono do aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zażalenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a. nie ma w ogóle charakteru środka zaskarżenia, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przeważa pogląd, że rozpoznanie omawianego zażalenia następuje w formie postanowienia, o którym mowa w art. 123 kpa. Jednakże jest to postanowienie incydentalne, które nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 kpa. Strona nie ma zatem uprawnień podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. Jest to zrozumiałe, zważywszy, że niezależnie od pozytywnego bądź negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a. W sprawach bezczynności organu istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności. Złożenie takiego zażalenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011r., I OSK 33/11). Reasumując podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewody nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Od postanowienia tego nie przysługuje także zażalenie, a więc nie zachodzi określona w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. podstawa do zaskarżenia go do sądu administracyjnego. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.