II GSK 1194/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. P. S. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 175/10 w sprawie ze skargi D. P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 175/10 wydanym w sprawie ze skargi D. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r. nr Sp [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, oddalono skargę. Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan sprawy: W dniu [...] października 2006 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek N. V.& W. C., zwanej "uczestniczką postępowania", o unieważnienie słownego znaku towarowego [...] o numerze R [...], udzielonego na rzecz D. P. Sp. z o.o., zwanej "skarżącą". Jako podstawę prawną żądania wniosku uczestniczka postępowania wskazała art. 164 i 165 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej zwanej "p.w.p." w związku z art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.), dalej zwanej "u.z.t." w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., a także art. 6 septies Konwencji Paryskiej (Dz. U. z 1975 r. Nr 9 poz. 51 i 52). Jak podniosła, jest ona osobą prawną zrzeszającą bułgarskich hodowców winogron i producentów win, powołaną do ochrony interesów swoich członków, a nadto do kontroli pochodzenia, jakości i autentyczności wytwarzanych i sprzedawanych produktów winiarskich. Sporny znak towarowy [...] jest podobny do oznaczenia [...], którym zrzeszone w Izbie podmioty oznaczają produkowane przez siebie, powszechnie znane i cieszące się dobrą opinią w Polsce wino gronowe. Izba jest następcą prawnym b. P. Z. G. V., w skład którego wchodziły wszystkie znacjonalizowane winnice i winiarnie, i które w latach 1947 - 1998 posiadało monopol na produkcję, handel oraz eksport win i napojów spirytusowych na terytorium Ludowej Republiki B. Firma D. P. Sp. z o.o. jest natomiast następcą prawnym b. firmy V. (jedynego b. podmiotu, który w ramach monopolu państwowego był uprawniony do eksportu b. win i napojów spirytusowych), a następnie V. P. Sp. z o.o., która w dniu [...] czerwca 1994 r. dokonała w złej wierze zgłoszenia spornego znaku na swoją rzecz. Zdaniem uczestniczki postępowania udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] na rzecz skarżącej naruszyło prawa majątkowe uczestniczki postępowania, wynikające z rejestracji znaku [...] na terytorium B., ograniczyło jej swobodę działalności statutowej, a oprócz tego skarżąca podjęła szereg działań ograniczających swobodę obrotu winami b. na terytorium RP przez członków Izby. W dniu [...] lutego 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie lub alternatywnie jego odroczenie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] ([...]), również należącego do skarżącej, a które to postępowanie także wszczęto na wniosek uczestniczki postępowania. Jak wywodziła rozstrzygnięcie sprawy [...] będzie miało decydujące znaczenie dla niniejszego postępowania, gdyż stronami w tym postępowaniu jest także D. P. Sp. z o.o. oraz N.V. & W. C., które powołują się na te same dowody i okoliczności, zwłaszcza w zakresie interesu prawnego i następstwa prawnego. Pozostawienie w mocy rejestracji znaku [...] będzie miało istotne znaczenie, gdyż wówczas podstawowy zarzut o rejestracji znaku [...] w złej wierze okaże się całkowicie bezzasadny, ze względu na to, iż rejestracja kolejnej odmiany własnego znaku towarowego powinna być uznawana za prawidłową. Uczestniczka postępowania sprzeciwiła się zawieszeniu postępowania, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania oraz postępowania wskazanego przez skarżącą są dwa różne znaki towarowe. Ostatecznym postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2008 r., odmawiające zawieszenie postępowania w sprawie. Według Urzędu Patentowego w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w świetle przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mają charakteru prejudycjalnego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż toczące się postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rejestrującej znak towarowy [...] nie może być uznane za prejudycjalne, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., na potrzeby postępowania o unieważnienie znaku towarowego [...]. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok, wnosząc o uchylenie tego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na jego błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie unieważnienia znaku towarowego [...] nie jest możliwe bez prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie rejestracji znaku towarowego [...], gdyż podstawą obu postępowań jest zarzut rejestracji spornych znaków w złej wierze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionej podstawie. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Jak już wskazano podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle utrwalonego orzecznictwa przez zagadnienie wstępne rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Chodzi tutaj o zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że pomiędzy wskazanymi przez skarżącą postępowaniami, w których uczestniczą te same strony, nie występuje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowania te dotyczą spraw, których przedmiotem są inne znaki towarowe. Żadne z tych postępowań dla merytorycznego rozpoznania sprawy nie jest uzależnione, w rozumieniu materialno-prawnym, od wyniku rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej innego znaku, a w szczególności wskazanego przez skarżącą. Trafnie zatem Urząd Patentowy, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, kontrolujący zaskarżone postanowienie, nie dopatrzyli się podstaw dla zawieszenia z urzędu toczącego się przed Urzędem Patentowym w trybie spornym postępowania o unieważnienie spornego znaku towarowego. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).