I SA/Lu 484/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), NSA Danuta Małysz, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania spółki A od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc luty 2010r. w wysokości 72.480,00 zł - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu, organ wskazał, że skarżąca spółka w dniu [...] złożyła deklarację dla podatku od gier za miesiąc luty 2010r., w której zadeklarowała go w wysokości 112.000,00 zł, wykazując w dwóch załącznikach do deklaracji POG-4/R - 56 automatów do gier o niskich wygranych, a następnie, w dniu [...] wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku i złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała podatek w wysokości 39.520,00 zł, uzasadniając ją brakiem notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Argumentowała, że projekt ustawy o grach hazardowych powinien - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.WE L 204 z 21 lipca 1998r. ze zm.), która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) zostać notyfikowany Komisji, z uwagi na to, że zawierał on przepisy techniczne. Wywodziła nadto, że brak notyfikacji przedmiotowej ustawy powoduje konieczność określenia zobowiązania w podatku od gier na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz.U. Z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) - w kwocie 180 euro od jednego automatu. W odwołaniu wniesionym od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc luty 2010r. w wysokości 72.480,00 zł, spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu: 1) art. 1 pkt 11 zd. pierwsze Dyrektywy 98/34/WE w zw. z art 91 ust 3 Konstytucji, 2) art. 1 pkt 11 zd. drugie tiret trzecie w zw. z pkt 4 art. 1 w/w Dyrektywy w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji, 3) art. 9 ust 7 tiret pierwsze w/w Dyrektywy w zw. z art. 91 ust 3 Konstytucji oraz wniosła o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za miesiąc luty 2010r., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W rozpoznaniu tych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej, w pierwszej kolejności podał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, a następnie Dyrektor Izby Celnej, decyzją nr [...] z dnia [...]., przedłużył jego ważność do dnia 10 grudnia 2015 r. Wskazując, że bezsporne jest, iż w lutym 2010r. A posiadała 56 automatów, które podlegały opodatkowaniu, zwrócił uwagę, iż spór sprowadził się do rozstrzygnięcia, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych winna być notyfikowana przez Komisję, stosownie do art. 8 ust. 1 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Wyraził przy tym pogląd, iż przedmiotowa Dyrektywa została implementowana przez Rzeczpospolitą Polską do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004r. (Dz. U. Nr 65, poz.597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U. Nr 169, poz. 1386), co oznacza, że jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo. Organ odwoławczy argumentował, że: - w myśl § 4 ust.1 rozporządzenia notyfikacji, co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, tj. specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzania produktu do obrotu, świadczenia usług lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5), - na mocy § 5 rozporządzenia, notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 1-6 ust. 2 § 5, - zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia przez "specyfikacje techniczne" należy rozumieć specyfikację określającą cechy produktu, w szczególności w zakresie jakości, parametrów technicznych, bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym w odniesieniu do nazewnictwa, symboli, badań, opakowania, znakowania lub oznaczania, a także procedury oceny zgodności tego produktu, jak również wymagania dotyczące metod i procesów produkcji produktów rolnych, produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, produktów leczniczych i innych produktów, jeżeli wywierają one wpływ na cechy produktu, - pojęcie "usługi" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 1 rozporządzenia; jest nią usługa w ramach społeczeństwa informacyjnego świadczona za wynagrodzeniem, bez obecności stron (na odległość), poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłaną pierwotnie i otrzymywaną w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu do elektronicznego przesyłania i przechowywania danych, włącznie z kompresją cyfrową, która jest w całości przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, drogą radiową, przy użyciu środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych (drogą elektroniczną). W świetle tych uregulowań, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że usługa oferowana w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, tym samym nie jest usługą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia, albowiem "droga elektroniczna" oznacza, że usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, zwracając uwagę, iż do usług, które nie są świadczone "na odległość" Dyrektywa zalicza usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli korzystają oni z urządzeń elektronicznych, a wśród nich wymienia udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika. Następnie, podkreślił, że ustawa o grach hazardowych, która określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie zawiera przepisów technicznych w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia oraz nie zawiera przepisów wyłączających stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów. Jego zdaniem, przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowiący o wysokości stawki podatku, nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a zatem nie podlegał on obowiązkowi notyfikacji. Jest to bowiem przepis fiskalny, który nie stwarza żadnych formalnych przeszkód w zakresie swobody przepływu towarów, a jedynie skutkuje zmniejszeniem zysków podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług gier na automatach o niskich wygranych. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej skoro z woli organów wspólnotowych pojęcie usługi, jakim posługuje się Dyrektywa 98/34/WE, i w konsekwencji rozporządzenie ją implementujące, zostało ograniczone do usługi społeczeństwa informacyjnego, świadczonej na odległość, drogą elektroniczną, za wynagrodzeniem i na indywidualne żądanie odbiorcy usługi, to tym samym przedmiotem pożądanej ochrony w zakresie realizacji integracji europejskiej, organy te uczyniły wyłącznie tak pojmowaną usługę społeczeństwa informacyjnego. Innymi słowy, w takiej, a nie innej usłudze, upatrują one zagrożenia dla integracji europejskiej, w związku ze stosowaniem przez państwa członkowskie ewentualnych barier wynikających z przepisów technicznych. Nie można także – w jego ocenie – kwestionowanych przez stronę przepisów postrzegać, jako ograniczających swobodę przedsiębiorczości czy swobodę w świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego (art. 49 i art. 56 TFUE), czy też jako środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFUE. Stąd też za niecelowe uznał prowadzenie rozważań, czy wprowadzone podważanymi przez stronę przepisami zakazującymi, czy ograniczającymi skutki, można byłoby osiągnąć przy pomocy mniej restrykcyjnych środków, o czym stanowi art. 36 TFUE. Organ odwoławczy zaakcentował, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w swoich orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że ewentualne krajowe ograniczenia prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych, np. związane z zezwoleniem na jej urządzanie wyłącznie w określonych miejscach (kasynach), jeżeli są uzasadnione względami polityki społecznej, porządku publicznego, moralności, czy też służą przeciwdziałaniu nadużyciom finansowym oraz nie mają charakteru dyskryminacyjnego, nie są niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Tak też stanowi przepis § 5 pkt 5 rozporządzenia RM z dnia 23 grudnia 2002 r., w świetle, którego nie podlegają notyfikacji akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów, jeżeli mają one na celu ochronę moralności publicznej lub porządku publicznego. W jego ocenie, przyjęte w Dyrektywie 98/34/WE i implementującym ją rozporządzeniu z dnia 23 grudnia 2002 r. rozumienie usługi społeczeństwa informacyjnego świadczy o potrzebie ochrony w ramach prawa wspólnotowego tak pojmowanej usługi społeczeństwa informacyjnego, jako ograniczającej swobodę świadczenia usług czy swobodę przedsiębiorczości, w związku ze stosowaniem barier wynikających z przepisów technicznych. Uznając prawidłowość oparcia rozstrzygnięcia na przepisie art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, jako zgodnym z prawem europejskim, tym samym, organ odwoławczy nie podzielił zarzutów naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów TFUE, Konstytucji RP oraz zasad praworządności i zaufania do organów państwa opartych na zarzucie braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, jak również naruszenia zasady swobody przepływu towarów, świadczenia usług i przedsiębiorczości. W jego ocenie, powoływane przez skarżącą zasady i wartości konstytucyjne nie mają w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności. Wyrażając pogląd, iż przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowiący o wysokości stawki podatku, nie jest przepisem zawierającym normy techniczne i nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, co oznacza, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji, organ II instancji podkreślił, iż nie stwarza on żadnych formalnych przeszkód w zakresie swobody przepływu towarów, a jedynie skutkuje zmniejszeniem zysków podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług gier na automatach o niskich wygranych, dodając, że powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (przytoczył odpowiednie sygnatury orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych). Nie znalazł również – w jego ocenie – potwierdzenia zarzut naruszenia zasady lojalności państwa wobec adresata norm prawnych, w sytuacji, gdy z uzasadnienia do rządowego projektu przedmiotowej ustawy (druk sejmowy nr 2481) wynika, że założenia do projektu ustawy były przedmiotem uzgodnień międzyresortowych oraz zostały one poddane konsultacjom społecznym, zaś założenia projektu ustawy o grach hazardowych oraz pisma otrzymywane w trakcie konsultacji zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. Oznacza to, że strona miała możliwość zapoznania się z postępem prac nad projektem ustawy, mogła również zgłaszać do niej zastrzeżenia. Dyrektor Izby Celnej argumentował, że każdy podmiot gospodarczy, prowadzący działalność ponosi ryzyko z tym związane, a nadto, że ustawa o grach hazardowych nie odebrała podmiotom posiadającym już zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności (art. 129 ust. 1); mogą one nadal ją prowadzić we wszystkich punktach objętych zezwoleniem, do czasu jego wygaśnięcia, jak również nie zakazała prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych, w tym również gier na automatach o niskich wygranych, a jedynie przeniosła tę działalność do grunt kasyn oraz, że ustawa powstała po to, by wykonywanie przez Państwo Polskie kompetencji w dziedzinie hazardu, mogło podlegać kontroli. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on line nr 2008/2215(INI), a także na opinię Rzecznika Generalnego Yvsa Bota z dnia 17 grudnia 2009r. wydaną w trybie prejudycjalnym w sprawie The Sporting Exchange Ltd przeciwko Minister van Justitie, nr C-203/08 oraz w sprawie Ladbrokes Betting & Gaming Ltd przeciwko Stichting de National Sporttotyalisator, nr C-258/08. Końcowo, organ odwoławczy wyraził pogląd, iż organ pierwszej instancji odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier zastosował właściwą podstawę prawną oraz ją wyjaśnił, przytaczając odpowiednie przepisy prawa. Od tej decyzji, A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu: 1. art. 1 pkt 11 zd. pierwsze w zw. z pkt 4 art. 1 Dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji, 2. art. 1 pkt 11 zd. drugie tiret trzecie Dyrektywy w zw. z jej pkt.4, oraz w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji, 3. art. 9 ust. 7 tiret pierwsze Dyrektywy w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji, pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych a także o: skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prawnego: "Czy przepis art. 1 pkt 11 zd. drugi tiret trzecie dyrektywy nr 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów których projekty winny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej Dyrektywy, należy taki przepis ustawowy utrudniający handel automatami o niskich wygranych, który został ustanowiony z następującym uzasadnieniem: "Dotychczasowa wysokość 180 euro (ok. 750 zł) miesięcznie zryczałtowanego podatku od gier uiszczanego od każdego eksploatowanego automatu od roku 2010 wyniesie 2 000 zł. Jednocześnie jest to czynnik zmniejszający szacunki w zakresie liczby eksploatowanych automatów o niskich wygranych, od których uiszczany jest podatek od gier. Nierentowne automaty o niskich wygranych najprawdopodobniej będą wycofywane z eksploatacji"?. W obszernym uzasadnieniu skargi, powołał się na wykładnię art. 1 pkt 4 Dyrektywy zawartą w "Przewodniku po procedurze udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego", a także na orzecznictwo europejskie oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 11 listopada 2010 r., III SA/Gd 262/10, w którym WSA przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prawne: ,,Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 z póżn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Przytaczając uzasadnienie projektu ustawy hazardowej (wersja z dnia 10 listopada 2009 r.), w którym Ministerstwo Finansów podało, iż: "Niedopełnienie obowiązku notyfikacji skutkuje niestosowaniem przepisów technicznych i pozbawieniem ich mocy wiążącej wobec osób fizycznych i prawnych w postępowaniu przed sądami krajowymi", a nadto cytując w w/w "Przewodnik" i powołując się na tezę orzeczenia ETS C-224/97 Erich Ciola v. Land Yorarlberg z dnia 29 kwietnia 1999r., w myśl którego "Ponieważ przepisy Traktatu WE są stosowane bezpośrednio w systemach prawnych wszystkich Państw Członkowskich, a prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo przed prawem krajowym, przepisy te przyznają prawa osobom, których dotyczą, których to praw władze krajowe muszą przestrzegać i chronić, co z kolei oznacza, że jakikolwiek przepis krajowy sprzeczny z Traktatem nie może być dłużej stosowany. (...)" - teza Nr 2, zwrócił uwagę, że odmowa zastosowania przez organy podatkowe Dyrektywy notyfikacyjnej powinna być kwalifikowana jako naruszenie obowiązków w rozumieniu art. 231 k.k. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stan faktyczny pozostaje poza sporem. Skarżąca spółka w dniu [...] złożyła deklarację dla podatku od gier za miesiąc luty 2010r., w której wykazała go w wysokości 112.000,00 zł (od 56 automatów do gier o niskich wygranych), a następnie, w dniu [...] wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku i złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała podatek w wysokości 39.520,00 zł, uzasadniając ją brakiem notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Argumentowała, że projekt ustawy o grach hazardowych powinien - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.WE L 204 z 21 lipca 1998r. ze zm.), która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) powinien zostać notyfikowany Komisji, z uwagi na to, że zawierał on przepisy techniczne. Wywodziła nadto, że brak notyfikacji przedmiotowej ustawy powoduje konieczność określenia zobowiązania w podatku od gier na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz.U. Z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.) - w kwocie 180 euro od jednego automatu. Sporna jest zasadność odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc luty 2010r. Organy podatkowe, odmawiając stwierdzenia nadpłaty, stanęły na stanowisku, że spółka, w okresie objętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty winna była uiszczać podatek od gier na podstawie art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zgodnie z którym podatnicy prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości 2.000 zł miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie. Z kolei zdaniem strony skarżącej powyższa ustawa – z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej – nie może wywoływać skutków prawnych wobec adresatów jej norm, a zatem zastosowanie winny znaleźć przepisy art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), który stanowił, że podatnicy posiadający zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości stanowiącej równowartość 180 euro miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie. Trzeba mieć na uwadze, że, w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzją z dnia [...]., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego (po złożeniu w dniu [...] korekty deklaracji, w której spółka zadeklarowała podatek w wysokości 39.520,00 zł, czyli w innej kwocie niż w pierwotnie złożonej deklaracji w dniu 11 marca 2010 r. – 112.000,00zł) określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc luty 2010r. w wysokości 112.000,00 zł. W tym miejscu, Sąd z urzędu stwierdza, iż skarga A w przedmiocie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy powyższą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od gier za miesiąc luty 2010r. w wysokości 112.000.00 zł została oddalona prawomocnym (od dnia 11 października 2011 r.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2011 r., w sprawie o sygn. I SA/LU 316/11. Taki stan rzeczy oznacza, że powyższe zobowiązanie podatkowe wynika z ostatecznej decyzji organu podatkowego. Decyzja ta ma w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. Kwota nadpłaty jest bowiem w nierozerwalny sposób związana z wysokością zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Decyzja wydana przez organ podatkowy w sprawie nadpłaty, powinna uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdyż rozstrzygnięcie to, w konsekwencji ma wpływ na treść orzeczenia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. II FSK 345/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca spółka nie twierdzi nawet, aby płacąc podatek od gier za miesiąc luty 2010r. w wysokości 112.000,00 zł, zapłaciła go w kwocie wyższej, od tej, którą określił organ podatkowy. Stąd też, nie można mówić w rozpatrywanym przypadku o nadpłacie w rozumieniu przepisu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z punktu widzenia legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, argumentacja skargi nie mogła mieć żadnego znaczenia. Dlatego też, Sąd odstąpił od szczegółowego odnoszenia się do jej poszczególnych zarzutów, sprowadzających się w istocie rzeczy do wykazania braku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Marginalnie można jednak zaznaczyć, iż stanowisko spółki, w myśl którego, projekt ustawy o grach hazardowych powinien - stosownie do Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.WE L 204 z 21 lipca 1998r. ze zm.), która została transponowana do prawa krajowego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) zostać notyfikowany Komisji, z uwagi na to, że zawierał on przepisy techniczne jest chybione. Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204 z 21.7.1998, str. 37) została – wbrew wywodom skargi – implementowana prawidłowo do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U Nr 239, poz. 2039 ze zm.) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386). W ocenie Sądu, wysokość stawki podatkowej nie należy do sfery zharmonizowanej i państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej mogą swobodnie i samodzielnie kształtować wysokość zobowiązań podatkowych. Stąd też, przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, stanowiący o wysokości stawki podatku nie ma charakteru przepisu technicznego dotyczącego produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, a zatem nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Jest on przepisem fiskalnym, który nie stwarza żadnych formalnych przeszkód w zakresie swobody przepływu towarów, a jedynie skutkuje zmniejszeniem zysków podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług gier na automatach o niskich wygranych. Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, o treści wskazanej w petitum skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.