II SA/Rz 852/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stanu pierwotnego działki -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne /Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm./ Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...] w sprawie odmowy nakazania Gminie [...] przywrócenie terenu działki nr ewid. 419 (droga gminna) do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanego kolektora deszczowego. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2007r. B. K. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o przerwanie prac polegających na zastąpieniu istniejącego rowu odprowadzającego wodę drenem o zbyt małej średnicy, który według niej podczas obfitych opadów atmosferycznych i roztopów będzie powodował zalewanie posesji będącej jej własnością. W odpowiedzi Wójt Gminy [...], po przeprowadzonych oględzinach poinformował, że wybudowany kolektor wodny o Ø30 cm spełnia swoje zadanie i odprowadza wody opadowe z drogi gminnej i nie wpływa negatywnie na działkę pani Kornak. Z uwagi na fakt, że sprawa dotyczyła interesów majątkowych Gminy [...], Wójt Gminy [...] złożył do Kolegium wniosek o wyłączenie go od rozpoznania ww. sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009r. nr [...] SKO wyznaczyło Wójta Gminy [...] do załatwienia sprawy dotyczącej naruszenia stosunków wodnych na gruncie działki nr ewid. 418 położonej w miejscowości U., własności B. K. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy [...] trzykrotnie decyzjami z dnia [...].07.2009r, nr [...], z dnia [...].12.2009r. nr [...] i z dnia [...].07.2010r. nr [...] odmówił nakazania Gminie [...] przywrócenia terenu działki o nr ewid. 419 (droga gminna) do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanego kolektora deszczowego. Decyzje te, po rozpoznaniu odwołania B. K., zostały uchylone przez SKO odpowiednio decyzjami z dnia [...].10.2009r. nr [...], z dnia [...].02.2010r. nr [...] i z dnia [...].08.2010r. nr [...]. W ostatniej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. SKO zaleciło zasięgnięcie opinii biegłego w przedmiotowej sprawie. Wójt Gminy [...], po ponownie przeprowadzonym postępowaniu i zasięgnięciu opinii biegłego z zakresu melioracji wodnych i ochrony środowiska, budownictwa wodnego i budownictwa lądowego decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...] odmówił nakazania Gminie przywrócenia terenu działki nr ewid. 419 (droga gminna) do stanu poprzedniego poprzez likwidację wykonanego kolektora deszczowego. W uzasadnieniu decyzji powołując się na zebrany materiał dowodowy oraz opracowaną opinię organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Gmina [...] wykonując kolektor deszczowy wzdłuż drogi gminnej nie zmieniła stanu wody ani kierunku jej odpływu. Wykonanie kolektora nie spowodowało przeszkód w odpływie wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. K. i wniosła o jej uchylenie i nakazanie Gminie [...] przywrócenia stosunków wodnych do stanu poprzedniego poprzez odtworzenie istniejącego rowu odwadniającego oraz obniżenie poziomu drogi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła sprzeczność poczynionych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia stosunków wodnych, mimo, że przebudowa drogi spowodowała podniesienie jej poziomu oraz nie wykazanie, że powstały kolektor w całości przejął funkcję istniejącego rowu. Zarzuciła nadto niewyjaśnienie istotnych przesłanek i pominięcie faktu, że domagała się przywrócenia stanu poprzedniego poprzez obniżenie poziomu drogi oraz naruszenie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmiana ukształtowania terenu poprzez wykonanie remontu drogi i podniesienie jej korony oraz wykonanie kanalizacji częściowo tylko zastępuje rów melioracyjny i nie jest wystarczające do ustalenia zaistnienia zmiany stosunków wodnych. Podniosła, że wykazała, że istnieje związek przyczynowy między wykonanymi pracami a napływem wody na jej działkę oraz że zmiana ta niekorzystnie wpływa na jej grunt i wyrządza szkodę w postaci zawilgocenia działki uniemożliwiającego prawidłową jej eksploatację oraz powodującą niszczenie budynków poprzez ich zawilgocenie. B. K. zarzuciła także, że sporządzona opinia biegłego nie jest kompletna, nie wyjaśnia wszystkich kwestii, jest wewnętrznie sprzeczna oraz wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Wskazała, że niezapewniono jej aktywnego uczestnictwa we wszystkich fazach postępowania, w tym w trakcie sporządzania opinii, wśród stron biorących udział w postępowaniu znajduje się osoba zmarła tj. M. S. oraz osoba niemieszkająca w U. tj. M. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji powołując się na art. 6, art. 7 k.p.a. oraz przepisy ustawy Prawo wodne wskazało, że biegły w oparciu o szczegółową analizę stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w sprawie nie występują przesłanki do przywrócenia stanu pierwotnego na działce nr 419, a co za tym idzie do usunięcia nasypu uformowanego podczas prac przy przebudowie i modernizacji drogi dojazdowej. Powołując się na zawarte w opinii ustalenia i wnioski Kolegium wskazało, że woda opadowa gromadząca się m.in. w rowie przydrożnym drogi powiatowej w związku z naturalną konfiguracją terenu, spływa początkowo odkrytym rowem przydrożnym wzdłuż drogi gminnej o nr ewid. 419, a następnie wykonanym kolektorem deszczowym o Ø30 cm i dalej częściowo otwartym rowem i za zabudowaniami rozlewa się po terenie. Taki stan rzeczy istniał na gruncie od wielu lat, z tym, że woda opadowa odprowadzana była otwartymi rowami przydrożnymi. Wykonany w 2007r. kolektor deszczowy o długości ok. 40m miał na celu poprawę stosunków wodnych w terenie oraz poprawienie bezpieczeństwa ruchu na drodze poprzez remont nawierzchni drogi i jej poszerzenie. Kolektor ten wykonany został na wniosek właścicieli nieruchomości na spornym terenie w miejsce istniejącego rowu przydrożnego. Wskazało, że zarzuty odwołującej się, że woda opadowa tworzy zastoiska wodne, które powodują zawilgocenie usytuowanych na działce o nr ewid. 418 budynków mieszkalnych i gospodarczych, jak również, że woda opadowa z całej drogi i przyległego terenu spływa na teren jej nieruchomości, są bezzasadne. Taka możliwość nie występuje, gdyż nie pozwala na to ukształtowanie terenu. Ewentualne zastoje wody mogą być spowodowane wodą spływającą z rynny dachu mieszkalnego B. K. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że organ zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Kolegium podniosło, że Gmina [...] wykonując kolektor deszczowy wzdłuż drogi gminnej nie zmieniła stanu wody, ani kierunku jej odpływu. Wykonanie kolektora nie spowodowało przeszkód w odpływie wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zatem nie zachodzą przesłanki określone w art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. K. wnosząc o ich uchylenie i nakazanie Gminie [...] przywrócenie stosunków wodnych do stanu poprzedniego poprzez odtworzenie istniejącego rowu odwadniającego oraz obniżenie poziomu drogi, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmiana ukształtowania terenu poprzez wykonanie remontu drogi i podniesienie jej korony oraz wykonanie kanalizacji deszczowej częściowo tylko zastępuje rów melioracyjny nie jest wystarczające do ustalenia zaistnienia zmiany stosunków wodnych, mimo wykazania, że istnieje związek przyczynowy między wykonanymi pracami a napływem wody na jej działkę oraz niemożnością jej odprowadzania w dotychczasowy sposób co wpływa niekorzystnie na jej grunt i wyrządza szkodę w postaci zawilgocenia działki, co uniemożliwia jej prawidłową eksploatację oraz powoduje niszczenie budynków. Zarzuciła także naruszenie art. 104 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich przesłanek, pominięcie faktu, że domagała się przywrócenia stanu poprzedniego poprzez obniżenie poziomu drogi oraz naruszenie art. 107 § 3 poprzez brak odniesienia się przez organ do argumentów, twierdzeń i dowodów przedkładanych przez nią. B. K. wskazała, że przedmiotem jej wniosku było naruszenie stosunków wodnych poprzez zastąpienie istniejącego rowu odwadniającego kolektorem oraz podniesienie poziomu drogi, co spowodowało zmianę kierunku spływu wód opadowych, a nie (co uczynił organ) przywrócenie terenu działki nr 419 (droga gminna) do stanu poprzedniego poprzez likwidację kolektora. Zarzuciła nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty, skrótowe opisanie przebiegu postępowania administracyjnego, które toczyło się od [...].08.2007r. Ponadto organ zacytował opinię biegłego, nie dokonał analizy argumentów podniesionych przez odwołującą. W dalszej części skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, ponawiając argumentację uzasadnienia kwestionowanej decyzji. W piśmie z dnia 12 września 2011r., skarżąca wskazała, że to droga nr 419 była terenem zalewanym i narażonym na zalewanie wodą z dużej części wsi i pól, a nie jej działka nr 418. W piśmie z dnia 13 października 2011r. Gmina [...] wniosła o oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, jako prawidłowej i słusznej. Wykonany przez Gminę kolektor nie spowodował zakłócenia stosunków wodnych na gruncie. Kolektor ten wykonany został na wniosek właścicieli nieruchomości w miejsce istniejącego rowu przydrożnego w celu poprawy stosunków wodnych w terenie i zapewnienia bezpieczeństwa na drodze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2007 r. o wstrzymanie prac przy budowie kolektora na działce nr 419 a stanowiącej pas drogowy będącą w zarządzie Gminy [...], wzdłuż jej działki o nr 418, położonej w miejscowości U. W toku prowadzonego postępowania żądania wniosku skarżącej ewaluowały ostatecznie wyrażając się żądaniem likwidacji kolektora oraz obniżenia do stanu pierwotnego poziomu drogi z argumentacją, że inwestycja ta, w czasie opadów atmosferycznych doprowadza jej nieruchomość, w tym również budynki, do zalewania wodami spływającymi z drogi. W tym stanie żądania skarżącej, orzekający w sprawie organ przeprowadził postępowanie w oparciu o treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne /Dz. U. z 2005 Nr 239, poz. 2019 ze zm./. Przepis ten, ust. 1 stanowi, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może; 1/ zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, 2/ odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Z kolei przepis art. 29 ust. 3 stanowi, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W świetle ugruntowanego poglądu judykatury, analiza przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga uprzedniego wykazania, że właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunt sąsiedni, a między tymi elementami istnieje związek przyczynowo-skutkowy /wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.09.2009 r. sygn. akt II SA/Rz 99/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22.09.2009 r. sygn. akt II SA/Lu 227/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.06.2011 r. SA/Rz 334/11/. Mając na uwadze powyższe, wskazać również należy, że żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zaniechanie naruszeń jest, co do zasady, roszczeniem negatoryjnym określonym w art. 222 § 2 kodeksu cywilnego, a wiec tylko na zasadzie wyjątku uregulowanego w art. 29 ust.3 Prawa wodnego, ta konkretna, opisana tym przepisem sytuacja poddana została procedurze postępowania administracyjnego. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 39/07 przyjął, że dopuszczalna jest droga sądowa do dochodzenia przez właściciela gruntu dotkniętego szkodliwym wpływem zmiany stanu wody roszczeń o ochronę własności, z wyjątkiem roszczeń o przywrócenie stanu poprzedniego i o wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom o których mowa w art. 29 ust.3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, tekst jedn. Dz. U. z 2005r Nr 239, poz. 2019 / OSNC 2008/7-8/85/. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy naprowadził, że przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, przewidując administracyjny tryb postępowania ustanawia wyjątek od zasady, a z tego względu przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco. Mając na uwadze naprowadzone wyżej uwagi, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego a przede wszystkim przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne i zdaniem Sądu dokonały też prawidłowej interpretacji tego przepisu. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania, w tym w szczególności z zalegającej w aktach sprawy opinii biegłego z zakresu melioracji wodnych i ochrony środowiska, budownictwa wodnego i budownictwa lądowego wynika, że modernizacja drogi, w tym również wysokość nadkładu gruntowego, oraz wykonanie kolektora odbierającego wody ze zlewni o pow. 1,60 ha nie jest powodem naruszenia stosunków wodnych na działce nr 418, a więc na działce skarżącej. W ocenie biegłego, w wyniku modernizacji drogi i założenia kolektora, w zakresie działki skarżącej nie spowodowało zmiany kierunku wód opadowych, a więc nie wystąpiła pierwsza z przesłanek warunkujących wydanie pozytywnej decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Ustalenia te, jak również liczne oględziny przeprowadzone przez organ I instancji na gruncie, w obecności skarżącej; w dniu [...] lipca 2008 r., w dniu [...] maja 2009 r., w dniu [...] listopada 2009 r., a także rozprawa administracyjna przeprowadzona przy jej udziale w dniu [...] kwietnia 2010 r. dały, w ocenie Sądu, dostateczną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Oceny tej nie zmienia odmówienie przez skarżącą podpisania protokołu oględzin w dniu [...] lipca 2008 r. poprzedzone jej pismem z dnia [...] lipca 2008 r. kwestionującym zasadność takich oględzin. Ocena taka nie pozostaje również w sprzeczności ze stanowiskiem samej skarżącej, która w licznych pismach podnosi, że modernizacja drogi i budowa kolektora /.../ pozbawiła ją możliwości odprowadzenia wody z jej działki do "foski" /tak w pismach z [...].03.2008 r. - k.9, [...].05.2008 r. - k.13, [...].05.2009 r., [...].11.2009 r., [...].04.2010r, [...].05.2010 r., [...].09.2010 r., [...].12.2008 r., [...].03.2011 r./. Nie kwestionując zasadności stanowiska organu wskazać również należy, że przesłanką pozytywnej decyzji w oparciu o treść art. 29 ust. 3 Prawa wodnego jest również kwestia " szkody", a która to nie może być hipotetyczną lecz w rozumieniu tego właśnie przepisu musi to być szkoda realna objawiająca się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo też musi powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. W rozpoznawanej sprawie, prowadzący postępowanie organ nie ustalił zaistnienia takiej szkody, a i skarżąca "szkody" o jakiej mowa wyżej nie wskazała, ani też nie przedstawiła, jak i nie zawnioskowała przeprowadzenia dowodu mogącego wskazywać na wystąpienie realnej szkody o jakiej mowa w art. 29 ust.3 ustawy - Prawo wodne. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącą, przeprowadzone przez orzekające organy postępowanie nie zawiera uchybień proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekające organy zapewniły skarżącej czynny udział w postępowaniu powiadamiając ją o podejmowanych w sprawie czynnościach, w których skarżąca brała czynny udział wypowiadając się co do przeprowadzanego dowodu, jak również artykułując swoje stanowisko w sprawie, zaś uzupełnienie swojego stanowiska wyrażała w pisemnych uwagach. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w zakresie dowodu w sprawie jakim jest opinia biegłego. Podnieść bowiem należy, że podstawą prawną powołania dowodu z opinii biegłego jest przepis art. 84 § 1 k.p.a. stanowiący że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z przepisu tego wynika, że biegłym w rozumieniu art. 84 k.p.a. może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę biegłych /rzeczoznawców/, jak i osoba spoza tej listy, która ma wiedzę fachową w danej dziedzinie. Biegłym może być osoba posiadająca specjalne wykształcenie, jak i nie mający takiego wykształcenia praktyk, który faktycznie ma potrzebne organowi wiadomości /E. Iserzon Komentarz IV ,1970, s. 176/. W utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że celem dowodu z opinii biegłego nie jest ustalenie faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lecz jedynie udzielenie organowi administracji publicznej wyjaśnień z zakresu wiedzy specjalistycznej. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 lipca 1969 r. I CR 140/69 przyjął, że opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego w sprawie materiału wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Nie może ona natomiast sama być źródłem materiału faktycznego sprawy, ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem opinii biegłego /OSN 1970, nr 5, poz. 85/. Oznacza to, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej zarzucające opinii brak ustaleń w zakresie legalności modernizowanej drogi. Jak bowiem wcześniej podniesiono, zakres postępowania w rozpoznawanej sprawie wyznacza treść art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne ograniczając zakres postępowania w tym przedmiocie tylko do przesłanek tym przepisem wskazanych. Ponownie wskazać należy, że przepis ten określa organ kompetentny do nakazania właścicielowi zmieniającego stan wody na gruncie szkodliwie wpływający na grunt sąsiedni do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Te przesłanki wyznaczają zakres postępowania prowadzonego w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne, a tym samym wyznaczają zakres opinii powołanego w sprawie biegłego. W ocenie Sądu, zalegająca w aktach sprawy opinia spełnia te wymagania a przedmiot opinii - obszar oddziaływania zlewni wód rowów przydrożnych i drogi położonej na działce nr 419 na działkę nr 418 może stanowić dowód w prowadzonym postępowaniu w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne. W tym bowiem postępowaniu, ten organ, nie jest uprawniony do badania zarzutów z zakresu Prawa budowlanego ani też z zakresu gospodarki nieruchomościami, tak jak chciałaby tego skarżąca. W prowadzonym postępowaniu Sąd dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji normy zawartej w art. 73 § 2 k.p.a. a polegającym na odmowie wydania skarżącej kserokopii opinii biegłego bowiem w świetle w/w przepisu strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. O ile, żądanie umożliwienia stronie przeglądania, sporządzania z nich notatek, kopii odpisów, uwierzytelniania odpisów lub kopii z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów może być załatwiane poprzez czynność materialno - techniczną, to jednak odmowa tej czynności powinna nastąpić poprzez wydanie postanowienia o którym mowa w art. 74 § 2 k.p.a. Przepis ten bowiem wprost stanowi, że odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. I choć, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że opinia biegłego w sprawie wszczętej z wniosku skarżącej wypełnia przesłankę "ważnego interesu strony" a więc organ winien żądany odpis, w świetle art. 73 § 2 k.p.a. doręczyć stronie to jednak, uchybienie to, jak i brak odmownego postanowienia w przedmiocie doręczenia żądanego odpisu opinii, a jedynie umożliwienie zapoznania się z treścią opinii w urzędzie, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy zważywszy, że skarżąca z opinią biegłego zapoznała się, a w konsekwencji złożyła do tej opinii zarzuty. Wbrew zarzutom skarżącej, orzekające w sprawie organy poprzez wydanie decyzji odmawiającej nakazanie właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom nie tylko nie naruszyły, lecz orzekły zgodnie z przepisem art. 104 § 2 k.p.a. zobowiązującym organ do zakończenia sprawy w danej instancji poprzez wydanie decyzji odpowiadającej wymogom określonym art. 107 k.p.a. Kwestia osoby zmarłej rzekomo biorącej udział w postępowaniu administracyjnym została wyjaśniona podczas rozprawy w dniu 16 listopada 2011 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym po ustaleniu, że M. S. nie jest stroną postępowania, gdyż stroną jest Z. S. - właściciel działki nr 422/3 podczas gdy M. S., występująca w sprawie brała udział w postępowaniu, zaś uczestniczka – M. P. przebywa poza miejscem zamieszkania ze względu na chorobę. Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, zaś naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.