I SA/Gd 671/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" s.c. T.S., I.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 11 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania "A" s.c. T.S., I.J. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 lutego 2011 r. określającą podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volvo V70, nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej był następujący stan faktyczny: W wyniku przeprowadzonej w firmie "A" s.c. T.S., I.J. kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczania podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów samochodowych oraz ich klasyfikowania za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia 4 marca 2010 r. ustalono, że od 5 samochodów osobowych nie został zapłacony podatek akcyzowy. W konsekwencji, dnia 12 sierpnia 2010 r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe mające na celu określenie kwoty należnego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki Volvo (nr [...], rok produkcji 2001, faktura z dnia 4 stycznia 2010 r.), m. in., którego dotyczyły ustalenia w/w kontroli. W dniu 21 września 2010 r. w Urzędzie Celnym dokonano oględzin przedmiotowego pojazdu, które wykazały, że przedmiotowy samochód posiada: 5 drzwiowe nadwozie, tj. 4 drzwi boczne (otwierane) wyposażone w tapicerkę i mechanizmy opuszczania szyb oraz 1 drzwi tylne oszklone podnoszone, ponadto: na całej powierzchni bocznej szyby, pięć miejsc siedzących wraz z pasami bezpieczeństwa, z tym, że dla pasażerów tylnej kanapy są one zamontowane bezpośrednio do siedzisk (zintegrowane), za przednim rzędem siedzeń system wentylacji i oświetlenia typowy dla samochodu osobowego, tapicerkę wewnątrz samochodu, w tym samym czarnym kolorze poza tylnymi siedziskami (2+1), które są w kolorze beżu (skóra), brak przegrody oddzielającej przestrzeń ładunkową od przestrzeni pasażerskiej (brak śladów po montażu przegrody lub jej demontażu), brak jakichkolwiek widocznych śladów po dokonanych przeróbkach pojazdu z ciężarowego na osobowy. Do protokołu oględzin przyjęto potwierdzane rachunkiem uwagi właściciela pojazdu, iż w chwili zakupu w pojeździe była zamontowana krata stalowa za przednim rzędem siedzeń (w miejscu uchwytów dla pasażerów i do elementów karoserii do których montowane są tylne siedziska). Wyjaśniono, że siedziska tylne zakupione zostały bez rachunku, a pojazd kupiono ze zniszczoną podsufitką. Mając na względzie całokształt ustaleń poczynionych w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w decyzji z dnia 11 lutego 2011 r. określił zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu w wysokości [...] zł. Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w/w decyzję w mocy. Jak wskazano w uzasadnieniu organ pierwszej instancji zasadnie uznał przedmiotowy pojazd za osobowy, ponieważ jego producent nie posiada w swej ofercie samochodów ciężarowych. Z informacji uzyskanych od przedstawiciela generalnego tej marki wynika bowiem, że VOLVO produkuje jedynie samochody osobowe, również przedmiotowy samochód został wyprodukowany i dopuszczony do ruchu jako samochód osobowy (typu AC) w oparciu o homologację z dnia 27 lipca 2001 r. Odnosząc się do klasyfikacji towarowej opartej na Nomenklaturze Scalonej (CN) i Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987. str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2. str. 382 z późn. zm.), którą oparto na Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów znanego jako "System Zharmonizowany" lub w skrócie "HS" (CN opiera się na HS i przejęła pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS). Komitet HS przyjął w 2001 roku zmiany do not wyjaśniających, w szczególności do not dotyczących pozycji HS 8703 i HS 8704, w myśl których: "Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczana przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y, niektóre pojazdy typu pickup) cechujące się m. in.:obecnością stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; – obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; – obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; – brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; – wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, elementy oświetlenia, popielniczki)." Podano, że na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) akapit drugi i art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 Komisja przyjęła Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (NWCN), po rozpatrzeniu przez Sekcję Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego opublikowane w Dz.U. UE seria C 133.01 z dnia 30 maja 2008 r., w których w stosunku do samochodów osobowych (pozycja 8703), stwierdzono iż określenie to obejmuje: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Niniejsza przedmiotowa pozycja obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Przechodząc do ustawodawstwa krajowego organ wskazał, że w myśl art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Zatem w przepisach o ruchu drogowym zostało przyjęte wąskie rozumienie tego pojęcia w stosunku do pojęcia "samochodu osobowego" używanego w przepisach dotyczących podatku akcyzowego. Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do przewozu nie tylko ładunków, ale i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą zostały ujęte w definicji "samochodu ciężarowego" zawartej w art. 2 pkt 42 Prawo o ruchu drogowym (pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków: określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą). Stąd wywiedziono, że nazwanie określonego pojazdu pojęciem samochód ciężarowy w rozumieniu przepisów Prawa ruchu drogowego nie oznacza, że pojazd ten ze swej istoty nie może być uznany za szeroko zdefiniowany "samochód osobowy" w rozumieniu wyżej opisanych przepisów podatkowych. Pierwsza z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zawarta w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87, jednoznacznie stanowi, iż klasyfikacji towarów według CN należy dokonywać "zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów". Jak już wskazano wcześniej pozycja 8703 obejmuje również samochody osobowo-towarowe. Zdaniem organu, w świetle w/w argumentacji, decydujące znaczenie dla zaklasyfikowania przedmiotowego samochodu jako wyrobu akcyzowego mają wyłącznie przepisy ustawy o podatku akcyzowym oraz reguły i postanowienia zawarte w Zintegrowanej Taryfie Wspólnot Europejskich, w której została zamieszczona Nomenklatura Scalona. Podkreślono, że dowód rejestracyjny pojazdu może być jednym z dowodów w sprawie, jednakże jego znaczenie jest ograniczone ze względu na autonomiczną regulację zawartą w art. 3 cytowanej ustawy. Zauważono, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie odsyłają, w tym zakresie do regulacji zawartych w przepisach o rejestracji pojazdów, a w sposób samodzielny i autonomiczny wskazuje na jedyną możliwą do stosowania klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym scalonej nomenklaturze (CN). Mając na względzie powyższe stwierdzono, że przedmiotowy pojazd, ze względu na posiadane w momencie zakupu wyposażenie należało, zgodnie z notami wyjaśniającymi, zaklasyfikować do kodu CN 8703 jako samochód osobowy, co w konsekwencji doprowadziło do objęcia go podatkiem akcyzowym. Organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 12 ustawy o podatku akcyzowym za dzień powstania obowiązku podatkowego uznano dzień 8 kwietnia 2010 r., w konsekwencji od tego dnia wspólnicy spółki "A" s.c. T.S., I.J. mieli obowiązek złożenia deklaracji, a termin złożenia upływał 22 kwietnia 2010 r. Termin zapłaty podatku upływał dnia 8 maja 2010 r. Odpowiadając na zarzut odwołania podkreślono, że organ I instancji nie zakwestionował wartości podstawy opodatkowania wynikającej z umowy zakupu pojazdu, a przeciwnie w aktach sprawy znajduje się podsumowanie porównania tej wartości ze średnią wartością rynkową pojazdu zakończone stwierdzeniem, że wartość wynikająca z umowy nie odbiega znacząco od średniej wartości rynkowej pojazdu podobnego (w kwocie [...] zł). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji z naruszeniem art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie uwzględnienie w postępowaniu treści dokumentu urzędowego, jakim jest świadectwo homologacji i dowód rejestracyjny przy zaniechaniu przeprowadzenia dowodu przeciwnego stwierdzono, że w świetle poczynionych wyjaśnień nie był on konieczny. Jak bowiem wspomniano powyżej po pierwsze samochód uzyskał homologację samochodu osobowego, a zapisy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu nie mają znaczenia dla klasyfikacji samochodów według Nomenklatury Scalonej (CN). Podkreślono, że pomimo zgłaszanego zarzutu strona nie przedstawiła wcześniej dowodu w postaci świadectwa homologacji, jak i nie wnosiła o przeprowadzenie takiego dowodu. Zauważono, jednakże, że włączenie do dowodów świadectwa homologacji nie zmieniłoby oceny stanu faktycznego, jaki został stwierdzony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku żądając uchylenia decyzji organu odwoławczego skarżący zarzucił jej naruszenie prawa materialnego oraz procesowego. W ocenie skarżącego, przedmiotowy samochód nie zalicza się do kodu Nomenklatury Scalonej CN 8703, albowiem pojazd ten nie służy zasadniczo do przewozu osób (nie jest to jego podstawowa funkcja). Wskazano, że organ podatkowy zignorował art. 194 § 1, 2, 3 Ordynacji Podatkowej odmawiając uwzględnienia treści dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, przy zaniechaniu przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Dokumenty te potwierdzają ciężarowe przeznaczenie pojazdu. Zaznaczono, że organ podatkowy nie dokonał całościowych ustaleń niezbędnych do identyfikacji prawnej przedmiotu nabycia. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Dyrektora Izby Celnej nie została wydana z naruszeniem prawa. Otóż, w myśl art. 4 ust. 1 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlegają m.in. sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju (pkt 3) oraz nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa (pkt 5). Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało natomiast zdefiniowane w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy, który rozumie przez nie wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do u.p.a. jako towary akcyzowe wymieniono samochody osobowe, klasyfikowane w kodzie CM 8703 oraz pod pozycją PKWiU 34.10.2 z dodatkowym wyjaśnieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Aby zatem dany samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi spełniać kryteria wskazane w pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., tj. być objęty kodem CN 8703 (w przypadku opodatkowania związanego z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów) lub PKWiU 34.10.2 (w przypadku opodatkowania związanego ze sprzedażą na terytorium kraju). Zgodnie, bowiem 2 art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), natomiast w ust. 2 tego przepisu wskazano, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspolnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Odnosząc się do stanowiska organów podatkowych w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowego nabycia opisanego przez skarżącego samochodu Sąd stwierdza, iż pozycja 59 załącznika nr 1 do u.p.a. odwołuje się do Kodu CN 8703 precyzując jednocześnie samoistnie, że do jej zakresu zaliczają się pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (pokreślenie Sądu). Podobne sformułowanie użyte zostało ponadto w treści kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, gdzie stwierdzono, że kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), wyłącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Dodatkowo, jak wskazują organy administracji, w notach wyjaśniających przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 pozycja 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby jak i towary: 1. typu pickup, ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długość rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie. W ocenie skarżącego organy podatkowe z naruszeniem art. 194 Ordynacji podatkowej odmówiły wiarygodności urzędowym dokumentom na poparcie jego stanowiska, iż przedmiotowy samochód należy klasyfikować jako samochód ciężarowy tj. świadectwo homologacji i dowód rejestracyjny. Z powyższym zarzutem nie sposób się zgodzić. W tym zakresie Dyrektor Izby Celnej trafnie zauważa, że w/w dokumenty nie miały znaczenia dla sprawy w aspekcie podatkowym. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatkowych, spełniając zupełnie inną rolę. Dla prawidłowej klasyfikacji pojazdu do Kodu CN 8703 czy 8704 jedynym kryterium jest zasadnicze przeznaczenie tegoż pojazdu. Z niespornych ustaleń wynika, że w przedmiotowym samochodzie było 5 miejsc siedzących. Pojazd posiada typowe dla osobowego wyposażenie, jak dwa rzędy siedzeń, system wentylacji i oświetlenia. Osobowe przeznaczenie samochodu sugeruje również podwyższony standard wnętrza: wykończenie tapicerki (w szczególności tylna kanapa pokryta skórą), komplet drzwi bocznych, które ponadto wyposażone zostały w mechanizm opuszczania szyb, a także samo ich wyposażenie w komplet szyb bocznych (w samochodach osobowych powszechne, w ciężarowych przeciwnie). Ustalenia te wynikają z dokonanego w dniu 17 września 2011 r. protokółu oględzin samochodu opatrzonego licznymi zdjęciami pojazdu. Zwrócić uwagę należy również na powierzchnię ładowną samochodu. Nie jest ona bowiem ponad przeciętna. Możliwość przewożenia towarów jaką daje przedmiotowy pojazd jest jedynie jego dodatkową funkcją, a posiadany bagażnik nie odbiega od bagażników posiadanych przez pojazdy osobowe. Stwierdzić zatem należy, że organy prawidłowo uznały, iż zasadniczym przeznaczeniem spornego pojazdu był przewóz osób. Dodatkowo wypada zauważyć i tę okoliczność, że skarżący nie przedstawił homologacji na przedmiotowy pojazd - jako ciężarowy w sytuacji gdy z poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń wynika, że przedmiotowy pojazd wyprodukowano jako samochód osobowy. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany, bądź też nie na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Zatem zgodnie z tym, co wyżej powiedziano dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym, jak tego żąda skarżący. Reasumując, skoro prawidłowo sporny pojazd zaklasyfikowano w pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy, to stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podlegał on akcyzie według stawki zawartej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., w sprawie obniżenia podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). W świetle przedstawionej argumentacji twierdzenia strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Skoro bowiem przedmiotowy pojazd nie posiada cech pozwalających uznać go za ciężarowy, posiadając jednocześnie zespół cech typowych dla pojazdów osobowych, to zarzut przeciwny traci rację bytu. Ze względu na autonomiczny charakter przepisów prawa podatkowego, o czym szerzej była mowa powyżej nie znajduje akceptacji zarzut strony o pominięciu urzędowego dokumentu, tj. dowodu rejestracyjnego pojazdu. Na aprobatę Sądu, bez konieczności szerszego uzasadnienia zasługuje także stanowisko organu podatkowego wyrażone w zaskarżonej decyzji, w części nie kwestionowanej w skardze. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.