V SA/Wa 1618/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant ref. stażysta - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę K. B. (dalej – skarżący) zwrócił się w dniu [...].10.2005 r. do M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu w zakresie działania "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem" w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich, 2004-2006" (dalej – Program). W piśmie z dnia [...].11.2006 r. o numerze [...] M. Oddział Regionalny ARiMR poinformował skarżącego, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony z uwagi na fakt, iż skarżący dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji odrzucającej wniosek. Prezes ARiMR, decyzją z dnia [...].12.2006 r., nr [...], podtrzymał stanowisko M. Oddziału Regionalnego ARiMR wyrażone w piśmie z dnia [...].11.2006 r. W dniu [...].07.2008 r. skarżący złożył do Prezesa ARiMR wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie odmowy przyznania pomocy w ramach ww. działania. W dniu [...].01.2009 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...].07.2008 r., Prezes ARiMR wydał na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a. decyzję uchylającą swą decyzję z dnia 28.12.2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...].05.2010 r., uzupełnionym pismem z [...].08.2010 r. K. B. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].01.2009 r. oraz stwierdzenie nieważność decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora M.OR ARiMR z dnia [...].11.2006 r. Decyzją z dnia [...].10.2010 r., nr [...]Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].01.2009 r. Następnie, decyzją z dnia [...].02.2011 r., nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r., uznawszy, że decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W dniu [...].03.2011 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...].02.2011 r. Ww. decyzji zarzucił naruszenie art. 15 k.p.a., art. 127 k.p.a., art. 138 k.p.a. i art. 77 k.p.a., jak również ogólnych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 i 9 k.p.a. W dniu [...].03.2011 r. skarżący nadesłał kolejne pismo, w którym wskazał, że decyzja Ministra z dnia [...].02.2011 r. jest nieprawidłowa, ponieważ stanowi o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora M. OR ARiMR z dnia [...].11.2006 r. mimo, że ww. decyzje podpisane zostały przez osoby nieuprawnione, przez co obarczone są wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...].05.2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].02.2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, że bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 15 k.p.a., art. 127 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Wyjaśniono, że w decyzji z [...].02.2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wobec tego nie naruszył zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a., dotyczącej dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. W ocenie organu nie naruszono również art. 127 k.p.a. i art. 138 k.p.a., ponieważ Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wydawał decyzji w trybie odwoławczym, lecz jako organ pierwszej instancji badał, czy decyzja Prezesa ARiMR z [...].12.2006 r. jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut wskazujący, iż decyzja z [...].12.2006 r. i z [...].11.2006 r. zostały podpisane przez osoby nieuprawnione do wydania decyzji. Organ wskazał, że pierwsze z ww. rozstrzygnięć podpisane zostało przez Kierownika Biura Obsługi Wniosków M. Oddziału Regionalnego ARiMR – G.W., zgodnie z zapisami procedury wewnętrznej Agencji, zatwierdzonej do stosowania przez Instytucję Zarządzającą na podstawie postanowień umowy zawartej między Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a ARiMR. Natomiast decyzję z [...].11.2006 r. podpisał D. Z. – Dyrektor Departamentu SAPARD i Funduszy Strukturalnych, na podstawie upoważnienia udzielonego mu 11.05.2006 r. przez M. D., pełniącego obowiązki Prezesa ARiMR. Pismem z dnia [...].06.2011 r., skarżący zaskarżył decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].05.2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora M. OR ARiMR z dnia [...].11.2006 r., w sytuacji, gdy obydwie ww. decyzje podpisane zostały przez osoby nieposiadające imiennego pełnomocnictwa udzielonego przez osobę piastującą funkcję organu uprawnionego do wydawania decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że kompetencje ARiMR do realizowania zadań w zakresie wdrażania działania "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem" wynikały z ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 264, z późn. zm.). W myśl art. 3 b pkt 2 tejże ustawy, Agencja realizowała zadania powierzone jej na podstawie umów lub porozumień z instytucją zarządzającą w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. nr 116, poz. 1206, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o NPR", związane z realizacją sektorowego programu operacyjnego. Bezpośrednie wdrażanie działania "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem" zostało powierzone ARiMR na podstawie umowy z dnia 16 września 2004 r., zawartej pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działającym jako Instytucja Zarządzająca Programem, a ARiMR, działającą jako Instytucja Wdrażająca. Instytucji Wdrażającej powierzono w szczególności przyjmowanie wniosków o dofinansowanie realizacji projektu, weryfikację kompletności i poprawności formalnej wniosku, ocenę zgodności z programem i ocenę merytoryczną wniosku, zawarcie umowy z beneficjentem oraz rozpatrywanie odwołań. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Odnośnie zarzutu podpisania decyzji z [...].12.2006 r. i z [...].11.2006 r. przez osoby nieuprawnione wyjaśnić należy, że ustawa o NPR, na podstawie której wdrażane były poszczególne programy operacyjne, nie wskazywała, aby system wdrażania poszczególnych działań lub programów miał uwzględniać lub wprost odwoływać się do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec powyższego upoważnienia osób podpisanych na ww. rozstrzygnięciach nie mogą wynikać bezpośrednio z art. 268 a k.p.a., skoro rozstrzygnięcia te zapadły w czasie, gdy do pomocy finansowej udzielanej w ramach Programu nie stosowano przepisów k.p.a. Decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. została podpisana przez D. Z., pełniącego wtedy funkcję Dyrektora Departamentu SAPARD i Funduszy Strukturalnych. Podstawę prawną do podpisania ww. decyzji przez D. Z. stanowiło upoważnienie do rozpatrywania odwołań oraz podpisywania pism do wnioskodawców Programu, jakie zostało mu udzielone w dniu 11.05.2006 r. przez M. D., pełniącego od dnia 11.05.2006 r. obowiązki Prezesa ARiMR. Nie można zgodzić się z zarzutem, że upoważnienie udzielone D. Z. przez M. D. nie obowiązywało w dniu wydania decyzji z dnia [...].12.2006 r., ze względu na fakt, iż M. D. nie piastował już w tym dniu funkcji Prezesa ARiMR, ponieważ pełnomocnictwa administracyjne udzielone przez osobę, która zaprzestała sprawowania funkcji, nie wygasają, chyba że zostały one odwołane przez osobę, która je udzieliła, lub jej następcę. Natomiast decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...].11.2006 r. podpisana została przez G. W. pełniącą wtedy funkcję Kierownika Biura Obsługi Wniosków w M. OR ARiMR. Zgodnie z zapisami procedury wewnętrznej Agencji (książka procedur [...]), uprawnionym do podpisywania w imieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego pisma informującego wnioskodawcę o podjętej decyzji w przedmiocie przyznania bądź nieprzyznania pomocy finansowej był Kierownik Biura Obsługi Wniosków w danym Oddziale Regionalnym Agencji. Procedura ta zatwierdzona została do stosowania w oparciu o postanowienia umowy z dnia [...]września 2004 r., podstawą zawarcia, której był z kolei art. 21 ustawy o NPR. Sąd nie mógł również zgodzić się z pozostałymi zarzutami wymienionymi w skardze. Organ nie dopuścił się bowiem ich naruszenia. W tym miejscu wyjaśnić należy, że z przepisu art. 7 k.p.a. wynika w pierwszej kolejności obowiązek organu administracji publicznej do stania na straży praworządności. Przejawem stania na straży praworządności jest, m.in. sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym przez organ niższego stopnia, czego wyrazem w przedmiotowej sprawie było przeprowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie, czy decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Zawarta w art. 7 k.p.a. procesowa zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ma zastosowanie przede wszystkim w tych przypadkach, w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Ponadto, słuszny interes jednostki musi znajdować podstawę w obowiązującym prawie. Jeżeli zatem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nie mógł stwierdzić nieważności decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...].12.2006 r. jedynie ze względu na słuszny interes strony. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia określonej w art. 8 zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W niniejszej sprawie organ uczynił zadość wyżej wymienionej zasadzie postępowania administracyjnego m.in. poprzez wezwanie strony w dniu [...].07.2010 r. do sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku z dnia [...].05.2010 r. Ponadto, w decyzji z dnia [...].05.2011 r. organ szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia jak również pouczył stronę o przysługującym jej prawie do zaskarżenia przedmiotowej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i wobec tego – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzec o jej oddaleniu.