IV SA/Gl 201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., powołując się na art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), na skutek wniesionego przez pełnomocnika obecnie skarżącej "T" S.A. w K. (dawniej: [...] S.A.) odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym, stwierdziło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Z akt sprawy wynika, że już wnioskiem z dnia 26 maja 2009 r. skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji o wydanie zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym. Rozpoznając ten wniosek organ pierwszej instancji wydał w dniu [...]r. decyzję odmowną. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2009 r. skarżąca ponownie zwróciła się o wydanie zezwolenia w tym samym zakresie, nie wskazując przy tym żadnych innych okoliczności niż te, które były podstawą wydania decyzji z dnia [...] r. Rozpoznając ten wniosek organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie administracyjne uznając, że wniosek z dnia [...] r. dotyczy sprawy już rozstrzygniętej ostateczną decyzją. Odwołanie od decyzji z dnia [...] r. wniósł pełnomocnik skarżącej radca prawny Z. C. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność tego odwołania uznając, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nie została skutecznie doręczona. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. skarżąca złożyła nowy wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym. Wniosek ten został podpisany przez pełnomocnika skarżącej L. W. Do wniosku dołączono m.in. odpis pełnomocnictwa z dnia 29 stycznia 2010 r. udzielonego przez skarżącą I. G. oraz odpis pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 2010 r. udzielonego L. W. przez działającą w imieniu skarżącej I. G. Z treści tego pierwszego pełnomocnictwa wynika m.in., że pełnomocnik jest umocowany do udzielania dalszych pełnomocnictw w zakresie nim objętym. Rozpoznając ten wniosek organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. zezwolił na lokalizację wnioskowanych urządzeń w pasie drogowym określając jednocześnie warunki tego zezwolenia. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej L. W. w dniu 27 lipca 2010 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł w imieniu skarżącej radca prawny Z. C., kwestionując nałożony tą decyzją na skarżącą obowiązek odtworzenia chodnika na całej jego szerokości. Odwołanie zostało złożone za pośrednictwem poczty, gdzie zostało nadane w dniu 11 sierpnia 2010 r. W uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia 6 września 2010 r., pełnomocnik skarżącej radca prawny Z. C., zarzucił dodatkowo organowi pierwszej instancji naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie mu kwestionowanej decyzji jako pełnomocnikowi, który zgłosił swój udział przy odwołaniu z dnia 11 stycznia 2010 r., a także naruszenie art. 45 k.p.a. Powołał się na pogląd organu odwoławczego wyrażony w postanowieniu z dnia [...] r. dotyczący niewłaściwie udzielonego pełnomocnictwa L. W. W jego ocenie decyzja organu pierwszej instancji winna być doręczona na adres wskazany w odwołaniu z dnia 11 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazało, że z dokumentów dołączonych do wniosku skarżącej z dnia 9 kwietnia 2010 r. wynika, iż L. W. został skutecznie umocowany do działania w niniejszej sprawie. Nie istniały zatem braki w jego umocowaniu do działania przed organem pierwszej instancji, jak to miało miejsce w odniesieniu do decyzji wydanej przez ten organ w dniu [...] r. W konsekwencji organ pierwszej instancji mógł doręczyć decyzję z dnia [...] r. L. W. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że radca prawny Z. C. nie utracił statusu pełnomocnika skarżącej z chwilą, gdy upłynął termin do wniesienia skargi na postanowienie tego organu z dnia [...] r., ani też w momencie przedłożenia właściwych pełnomocnictw przez L. W. L. W. nie był jednak umocowany do wniesienia odwołania, albowiem udzielone mu pełnomocnictwo dotyczyło jedynie postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ następnie dokonał wykładni przepisu art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, że stwierdził, iż w przypadku ustanowienia przez stronę więcej niż jednego pełnomocnika bez wskazania, któremu z nich należy doręczać pisma, organ ma prawo wyboru adresata spośród ustanowionych pełnomocników. Wystarczające jest doręczenie korespondencji jednemu z tych pełnomocników. Na poparcie tej argumentacji organ odwołał się do projektowanej nowelizacji art. 40 § 2 k.p.a. Wskazując na powyższe organ odwoławczy uznał za skuteczne doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej L. W. w dniu 27 lipca 2010 r. W konsekwencji termin do wniesienia od niej odwołania upływał zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. z dniem 10 sierpnia 2010 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 11 sierpnia 2010 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 6 – 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię poprzez przyjęcie, że w sytuacji ustanowienia kilku pełnomocników pisma doręcza się jednemu z nich. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie tezy, że w przypadku ustanowienia przez stronę w tej samej sprawie kilku pełnomocników i nie wskazania, któremu z nich należy doręczać korespondencję, organ winien dokonywać doręczeń każdemu pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i uzupełniając je o wybrane orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na zmiany przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które weszły w życie po wydaniu zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Ta uwaga jest o tyle istotna w niniejszej sprawie, iż spór toczy się w istocie na tle wykładni art. 40 § 2 k.p.a., który to przepis został zmieniony, a zmiana ta weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. (ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r., Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skład orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości podziela taką wykładnię art. 40 § 2 k.p.a., jakiej dokonał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. W szczególności za trafny należy uznać pogląd tego organu, w myśl którego ustanowienie pełnomocnika zobowiązuje organ administracji do doręczania temu pełnomocnikowi pism kierowanych do strony. Jednakże ustanowienie dwóch czy więcej pełnomocników nie oznacza, że organ administracji ma obowiązek doręczania pism, czy rozstrzygnięcia wszystkim pełnomocnikom, czy też ostatniemu, który się ustanowił. Jeżeli żaden z pełnomocników nie wypowiedział się, któremu należy doręczać korespondencję, organ mógł sam dokonać wyboru – mając na względzie zakres pełnomocnictwa. Trafnie również organ odwoławczy zauważa, że pogląd taki powszechnie był prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że postępowanie administracyjne, które w pierwszej instancji zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r., było postępowaniem wszczętym na wniosek strony złożony w dniu 9 kwietnia 2010 r. Sąd nie znajduje przy tym argumentów, które miałyby przemawiać za stwierdzeniem, że postępowanie to było kontynuacją wcześniej zakończonego postępowania. Nie dokonując oceny prawidłowości postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] r., jako że wykraczałaby ona poza granice niniejszej sprawy, stwierdzić przyjdzie, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W sprawie wydana została także decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., w stosunku do której nie zostało podjęte rozstrzygnięcie kontrolne. Te decyzje wydane zostały w sprawach zainicjowanych innymi wnioskami skarżącej i sprawy te należy uznać za zakończone na tym etapie postępowania. Skoro tak, to stwierdzić przyjdzie, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zainicjowanym wnioskiem skarżącej z dnia 9 kwietnia 2010 r. brał udział tylko jeden pełnomocnik – L. W., który we wniosku wskazał nazwę i adres swojej firmy jako właściwe do doręczeń. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że dołączone do tego wniosku dokumenty potwierdzają prawidłowość i skuteczność tego umocowania. Organ pierwszej instancji, niezależnie zatem od interpretacji przepisu art. 40 § 2 k.p.a., nie miał wyboru i był zobligowany do doręczenia decyzji temu właśnie pełnomocnikowi. Radca prawny Z. C. w tym postępowaniu, tzn. w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 9 kwietnia 2010 r., zgłosił swój udział dopiero poprzez sporządzenie i wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...] r. Organ pierwszej instancji nie miał więc żadnych podstaw, aby swoją decyzję doręczyć temu pełnomocnikowi. W niczym tej sytuacji nie zmienia stanowisko organu odwoławczego w kwestii uznania Z. C. za pełnomocnika skarżącej na etapie postępowania odwoławczego na podstawie dokumentu pełnomocnictwa złożonego we wcześniej prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy powinien był co prawda w świetle art. 33 § 3 k.p.a. zażądać odpisu pełnomocnictwa celem jego dołączenia do akt nowego postępowania, jednak to uchybienie pozostaje w ocenie Sądu bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Uznając zatem, że decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo została doręczona pełnomocnikowi L. W. wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia stronie. O przysługującym stronie prawie i trybie zaskarżenia decyzji strona powinna być pouczona (art. 107 § 1 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy decyzja organu pierwszej instancji doręczona została pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 lipca 2010 r., a jej odbiór pełnomocnik pokwitował osobiście. Decyzję tę należy uznać zatem za skutecznie doręczoną skarżącej. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 10 sierpnia 2010 r. (wtorek). O trybie i terminie wniesienia odwołania strona została prawidłowo pouczona w treści decyzji. Z kolei odwołanie wniesione zostało w dniu [...] r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć urzędu pocztowego. Wynika stąd, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy zasadnie zastosował przepis art. 134 k.p.a. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 – 11 k.p.a., to stwierdzić przyjdzie, że nie znajduje on uzasadnienia. Organy nie naruszyły tych zasad, a jedyny argument skarżącej na poparcie tego zarzutu polegał na twierdzeniu, że decyzja organu pierwszej instancji nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej. To twierdzenie w świetle powyższych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona i jako taka podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).