II SA/Łd 439/11

Dnia 18 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skarg Ochotniczej Straży Pożarnej w B., S. A. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań inwestycji - oddala skargi. LS Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania A. P. i P. P. od decyzji Wójta Gminy G. znak: [...] z dnia [...] r. odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego (chlewni) o łącznej ilości 57,4 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą na dz. nr ewid. 188, obręb B., w miejscowości B. 21a, gm. G., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 22 marca 2010 r. P. P. i A. P. wystąpili o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej określonego przedsięwzięcia, załączając do wniosku m. innymi kartę informacyjną przedsięwzięcia. Na skutek tego wniosku inwestora organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o wyrażenie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [..] organ ochrony środowiska wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast organ ochrony sanitarnej w piśmie znak: [..] z dnia [..] r. poinformował, że nie uznaje za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Wobec powyższego organ I instancji postanowieniem znak: [..] z dnia [...] r. orzekł o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia i ustalił pełny zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po złożeniu raportu przez inwestorów organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o wyrażenie opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ ochrony sanitarnej postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] zaopiniował warunki realizacji spornego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z następującymi uwagami: - zbiornik na gnojowicę należy wykonać ze szczelnymi ścianami i dnem w celu zabezpieczenia przed skażeniem wód podziemnych, - działalność hodowlaną w obiekcie należy prowadzić w sposób ograniczający do minimum uciążliwość odorową, - należy wydzielić pomieszczenie na magazynowanie odpadów. Organ ochrony środowiska zaś, po uzupełnieniu przez wnioskodawców informacji zawartych w raporcie, uzgodnił realizację powyższego przedsięwzięcia, wskazując: - na działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, - na wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, - że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W tym stanie rzeczy organ I instancji decyzją z dnia 10 grudnia 2010 r. , wskazując na art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, odmówił wnioskodawcom zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ I instancji podniósł, że w toku postępowania wpływały uwagi stron postępowania odnośnie realizacji planowanej inwestycji (tj. Ochotniczej Straży Pożarnej w B., S. A., A. K., P.B.). Mieszkańcy wyrażali sprzeciw wobec budowy chlewni w pobliżu budynków mieszkalnych, remizy strażackiej, Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Społecznego w B., podkreślali uciążliwość tej inwestycji dla najbliższych terenów - inwestycja uniemożliwi organizowanie imprez okolicznościowych na obiektach Ochotniczej Straży Pożarnej w B., utrudni przeprowadzanie rozgrywek sportowych na boisku szkolnym oraz spowoduje pogorszenie warunków życia ludzi, w tym zdrowia dzieci na terenach szkolnych, jak również w drodze do szkoły. Organ wskazał, że podczas dokonywania oceny oddziaływania na środowisko zostały wzięte pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Nadto organ podniósł, że dla obszaru realizacji przedsięwzięcia brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się plac i budynki Ochotniczej Straży Pożarnej w B., a następnie Park Zabytkowy, boisko szkolne oraz obiekty Szkoły Podstawowej w B., teren ten związany jest z czasowym pobytem dzieci i młodzieży zarówno Szkoły Podstawowej, jak i Społecznego Gimnazjum w B.. Zdaniem organu I instancji pomimo, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, że funkcjonowanie inwestycji nie będzie naruszać stanu środowiska, jego poszczególnych elementów i interesów osób trzecich oraz faktu, że organy współdziałające uzgodniły realizację przedsięwzięcia pod pewnymi warunkami, nie ulega wątpliwości, że istnieją przeciwwskazania do rozbudowy chlewni. Jednocześnie organ zauważył, że przepisy prawa nie określają parametrów wielkości stężeń substancji zapachowych w powietrzu oraz że - przepis art. 62 ust. 1 ww. ustawy nakazuje ogólną ocenę inwestycji na poszczególne elementy środowiska. W ocenie organu w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że stężenia pojedynczych substancji emitowanych do powietrza mieszczą się w granicach norm, jednakże substancje te występując w połączeniach, odczuwane są jako bardzo uciążliwe zapachowo dla otoczenia. Reasumując, uwzględniając opinię mieszkańców i osób związanych z sąsiadującymi terenami, organ I instancji stwierdził, że długotrwała i ciągła emisja substancji zapachowo czynnych, takich jak amoniak i siarkowodór (nawet przy braku przekroczenia norm) z planowanego obiektu chlewni będzie wykraczać swym zasięgiem poza obszar planowanego przedsięwzięcia. Eksploatacja projektowanej chlewni spowoduje wzrost uciążliwości dla ludzi, w tym szczególnie dzieci i młodzieży szkolnej. Wystąpi szkodliwość wpływu przedsięwzięcia na realizację swych funkcji przez sąsiadujące podmioty i należące do nich nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji P.P. i A. P. podnieśli, że narusza ona obowiązujące przepisy prawa i ich interes. W ocenie inwestorów, organ wydał decyzję w sposób dowolny, zastępując powołane do tego instytucje i wbrew treści raportu. Wskazali nadto, że w toku postępowania zostali zobowiązani przez organ do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś w sprawie uzyskane zostały wymagane prawem opinie i uzgodnienia organów: ochrony środowiska i ochrony sanitarnej. Zdaniem strony w raporcie, na podstawie szczegółowej analizy akustycznej i analizy zanieczyszczeń substancji emitowanych do atmosfery z procesów fizjologicznych zwierząt, jednoznacznie wykazano, że planowana inwestycja nie będzie ponadnormatywnie oddziaływała na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie, a z kolei ten raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie został zakwestionowany przez Wójta Gminy G., który również nie wzywał wnioskodawców do uzupełnienia jakichkolwiek informacji w raporcie. Inwestorzy stwierdzili, że decyzja odmowna nie może być oparta wyłącznie na wystąpieniu sprzeciwów społeczności lokalnej co do realizacji danego przedsięwzięcia. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że przesłanki wydania decyzji negatywnych mogą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Prowadzi to do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić np. w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może stanowić również wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Kolegium zaznaczyło przy tym, że sam tylko sprzeciw członków społeczeństwa, a także stron postępowania co do realizacji inwestycji, nie może być wyłączną podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oceniając decyzję organu I instancji Kolegium stwierdziło przede wszystkim, że organ ten nie rozstrzygnął w niej żądania wynikającego z wniosku P. P. i A. P. z dnia 22 marca 2010 r. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, lecz orzekł o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia. Oparcie takiego rozstrzygnięcia o wskazane w podstawie prawnej tej decyzji przepisy art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) – zdaniem Kolegium - nie znajduje prawnego uzasadnienia. Dalej Kolegium wyjaśniło, że jeżeli nawet przyjąć, że zakwestionowana decyzja jest w istocie decyzją o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to w świetle okoliczności niniejszej sprawy, brak było podstaw do jej wydania. Organ I instancji aczkolwiek prowadził postępowanie w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań, czego przejawem jest stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i zobowiązanie wnioskodawców do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska oraz uzyskanie opinii w tym względzie organu ochrony sanitarnej, to jednak w rzeczywistości nie ocenił okoliczności tej sprawy na gruncie art. 62 ust. 1 ww. ustawy, czego dowodem jest uzasadnienie decyzji, nie spełniające wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. Nadto Kolegium zaakcentowało, że w postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on podstawowy dowód, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tym samym więc raport winien być rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Jeżeli organ ma jakiekolwiek wątpliwości i uwagi do sporządzonego stosownie do obowiązujących przepisów i wyznaczonego zakresu raportu, to winien podjąć działania w celu ich wyeliminowania, do czego jest zobowiązany stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 81 K.p.a. Braki w raporcie czy wątpliwości organu co do jego treści nie mogą stanowić przesłanki odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu I instancji nosi cechy uznania i nie znajduje oparcia w zebranym przez organ materiale dowodowym, jak i w zasadach podejmowania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Ze skargami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wystąpili A. K., Ochotnicza Straż Pożarna w B., S. A., P.B., T. S., K. N., H. B., A. M., L. S., E. W., M. W. i H. P.. Postanowieniem z dnia [...] r. tutejszy Sąd odrzucił skargi T. S., K. N., H. B., A. M., L. S., E. W., M. W. i H. P.. Ochotnicza Straż Pożarna w B. oraz S. A. w swej skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji odmawiającej zgody na realizację spornego przedsięwzięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżących przedstawiony przez inwestorów raport jest nierzetelny, bowiem pomija istnienie pomników przyrody w pobliskim parku, nie uwzględnia planowanej budowy boiska sportowego przy pobliskiej szkole. Skarżący zauważyli, że na działce inwestorów istnieje już chlewnia z obsadą ok. 200 sztuk trzody chlewnej, z której wydobywa się odór. Zdaniem stron ten nieprzyjemny zapach przeszkadza uczestnikom imprez i z tego powodu OSP w B. (która w remizie organizuje imprezy okolicznościowe) traci klientów. Zdaniem skarżących inwestycja będzie powodować ponadnormatywne uciążliwości poza granicami działki inwestora. Z kolei A. K. w swej skardze stwierdził, że już obecna hodowla prowadzona przez inwestorów powoduje poważne utrudnienia w normalnym funkcjonowaniu. Skarżący zakwestionował wykonalność hodowli trzody chlewnej w ilości 1000 sztuk na działce o powierzchni 65 arów wśród zwartej zabudowy mieszkaniowej. Działka skarżącego położona jest po przeciwnej stronie ulicy. W ocenie skarżącego decyzja Wójta jest prawidłowa, bowiem zna on najlepiej lokalne problemy i potrzeby lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). W następstwie rozpoznania skarg wniesionych w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczony ich zarzutami i wnioskami oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., którą organ odwoławczy uchylił zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawę prawną tegoż rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 2 K.p.a., który w dacie wydania zaskarżonej decyzji brzmiał następująco: organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza powołanego przepisu prawa. Na wstępie należy w pełni podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie odmowy wydania przez organ I instancji decyzji, która nie jest przewidziana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. - Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Organ I instancji odmówił wszak wydania "zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku inwentarskiego (chlewni) o łącznej ilości 57,4 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą...", podczas gdy skarżący złożyli wniosek o wydanie "decyzji środowiskowej", a zatem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, którą zobligowani byli uzyskać przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.ś.i.o.ś uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.o.ś.i.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia - jak trafnie podkreśliło SKO - muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika natomiast, iż zasadniczą przyczyną odmowy wydania (w domyśle) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez wnioskodawców przedsięwzięcia był sprzeciw mieszkańców Gminy G., będących właścicielami działek sąsiadujących z terem inwestycji. Organ I instancji uwzględniając opinię mieszkańców i osób związanych z sąsiadującymi terenami (przedstawicieli Ochotniczej Straży Pożarnej w B.) uznał, iż długotrwała i ciągła emisja substancji zapachowo czynnych ( nawet przy braku przekroczenia norm) z planowanego obiektu chlewni będzie wykraczać swym zasięgiem poza obszar przedsięwzięcia i szkodliwie oddziaływać na realizację swych funkcji przez sąsiadujące podmioty i należące do nich nieruchomości. Jednocześnie Wójt Gminy G. nie zakwestionował złożonych przez inwestora dokumentów, w tym raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, proponowanego wariantu realizacji inwestycji oraz wymaganych uzgodnień i opinii właściwych organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. Decyzja organu I instancji pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co ewidentnie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7,77 ust. 1 i 80 K.p.a. oraz wskazane w jej podstawie prawnej przepisy prawa materialnego - art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym stanie rzeczy należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż oparcie decyzji w istocie na argumentach pozaprawnych sprowadzających się de facto do subiektywnego przekonania o szkodliwości planowanej inwestycji dla otoczenia jest niedopuszczalne. Wniesione do Sądu skargi w zasadzie powtarzają argumenty skarżących przedstawiane w toku postępowania administracyjnego, nie potwierdzone żadnymi obiektywnymi dowodami. Jak już powyżej wskazano mają one charakter subiektywnych opinii i przekonań, które nie mogą skutkować wydaniem decyzji o odmowie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez inwestorów przedsięwzięcia. Wszelkie zaś wątpliwości w zakresie oddziaływania odorowego inwestycji winny być wyjaśnione przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego w sposób przewidziany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zalecenia w tym zakresie skierowane do organu I instancji, a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO nie budzą w ocenie Sądu jakichkolwiek zastrzeżeń. Z przytoczonych powyżej względów, skargi jako bezzasadne z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegały oddaleniu. m.ch.