VII SA/Wa 1596/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi w całości. skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2002 r., nr [...], w oparciu o przepisy art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, położonego przy ul. K. [...] w W., nałożył na A. M. oraz B. L. obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego ściany zewnętrznej oraz płyty balkonu od strony południowo-zachodniej w/w budynku. W postępowaniu wznowieniowym, organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w/w postanowienie z dnia [...] września 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpatrzenia zażalenia B. L., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], uchylił w całości w/w postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględniając w całości skargę A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uchylił własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2003 r., nr [...], oraz na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. umorzył w całości postępowanie organu I instancji w przedmiocie wznowienia postępowania. Motywując swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, na brak normy prawnej, która pozwalałaby prowadzić postępowanie wznowieniowe w stosunku do postanowienia od którego nie przysługuje zażalenie. Skargę na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił organowi, brak należytej staranności i wnikliwości przy ocenie całości akt sprawy oraz naruszenie jego interesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., mocą którego organ, w oparciu o art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2003 r., nr [...], oraz na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. umorzył w całości postępowanie organu I instancji w przedmiocie wznowienia postępowania. Stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten pozwala na skorygowanie przez organ własnego rozstrzygnięcia. Celem autokontroli jest umożliwienie organom ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola co do zasady prowadzi do szybszego załatwienia sprawy, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż w niniejszej sprawie zaszły okoliczności, przemawiające za uwzględnieniem w całości skargi A. M. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął postępowanie wznowieniowego wobec postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2002 r., nr [...], wydanego w oparciu o przepis art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, które nie podlegało zaskarżeniu. Stosownie do treści art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Ustawodawca enumeratywnie wymienił w Prawie budowlanym przypadki, kiedy na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego (zażaleniowego). W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ stopnia podstawowego są ostateczne, tzn. nie przysługuje na nie zażalenie jako samoistny środek zaskarżenia. Mogą one być skarżone dopiero w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (art. 142 k.p.a.). Zauważyć należy, iż rozstrzygnięcie podjęte na podstawie przepisu art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane ma charakter jedynie dowodowy, stanowi podstawę do właściwego przeprowadzenia postępowania. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości wniesienia samoistnego środka zaskarżenia w formie zażalenia na to postanowienie. Mając więc na względzie wyżej powołany przepis art. 126 k.p.a., wskazać należy, iż organ nie był uprawniony do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w trybie wznowienia postępowania, wobec rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego jedynym zgodnym z prawem rozstrzygnięciem było, jak to uczynił organ, uchylenie wadliwie podjętych postanowień i umorzenie postępowania wznowieniowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.