VII SA/Wa 1809/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Ref. staż Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011r. sprawy ze skargi K. J. i K. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2011r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. J. i K. J. 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpoznaniu wniosku K. i K. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] maja 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną decyzję. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. GINB stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: PINB w Z.) z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu samochodowego zlokalizowanego na terenie działek nr ew. [...] i [...], położonych w R. przy ul. [...], z powodu rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa w postaci art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że na terenie działek nr ew. [...] i [...], położonych w R. przy ul. [...] wykonano utwardzenie terenu, w wyniku którego powstało 38 miejsc parkingowych na potrzeby hotelu "[...]". Roboty budowlane zostały wykonane na przełomie maja i czerwca 2008 r. w warunkach samowoli budowlanej, co nie budzi w sprawie wątpliwości, albowiem zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. GINB stwierdzając nieważność obu decyzji zwrócił uwagę, że przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego można zastosować dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 oraz ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustawodawca stworzył bowiem możliwość przeprowadzenia postępowania legalizującego dokonaną samowolę budowlaną, skutkującego, w razie spełnienia wymagań określonych w przepisach prawa, wydaniem decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z tym pominięcie w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego i orzeczenie nakazu rozbiórki miejsc parkingowych bez przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenie prawa. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB podniósł, że w przypadku procedury, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego konieczne jest przedłożenie zaświadczenia o zgodności samowolnie zrealizowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanego przez właściwy organ. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo Urzędu Gminy R. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], w którym przytoczono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki nr ew. [...] i [...], położone w R. przy ul. [...], bez jednoznacznego wskazania, czy realizacja spornych miejsc jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w R. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]). Dlatego – w ocenie GINB - na tym etapie postępowania, co najmniej przedwczesnym byłoby jednoznaczne orzekanie o całkowitym braku podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Organ za niesłuszne uznał również zarzuty zawarte we wniosku wskazujące na niezasadność rozważań czy sporne miejsca postojowe zostały wykonane na potrzeby działalności hotelu "[...]" i w związku z tym czy nie stanowią jednak urządzenia budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Powyższy przepis – w ocenie GINB - nie wiąże kwalifikacji danej inwestycji za urządzenie budowlane ani z koniecznością objęcia ich jedną decyzją o pozwoleniu na budowę wydawaną dla obiektu, któremu mają one służyć, ani też z lokalizacją na tej samej działce. Kwestia kwalifikacji miejsc postojowych wymaga natomiast jednoznacznego wyjaśnienia przez organ powiatowy, albowiem zakwalifikowanie ich jako urządzenia budowlanego skutkowałoby prowadzeniem postępowania w trybie 50-51 ustawy Prawo budowlane, nie zaś w trybie 48 tejże ustawy. Przepis art. 48 dotyczy bowiem samowolnej budowy obiektu, a nie urządzeń budowlanych. W takiej sytuacji tryb z art. 48 Prawa budowlanego byłby niedopuszczalny, a jego zastosowanie byłoby rażącym naruszeniem tego przepisu. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] została zaskarżona przez K. i K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący wskazali na błędną interpretację art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dokonaną przez GINB. Podnieśli, że organ nadzoru budowlanego nie ma prawnej możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdy w sprawie nie są spełnione warunki, o których mowa art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, a prowadzenie postępowania legalizacyjnego w takiej sprawie stanowiłoby naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8 i 12 kpa. Według skarżących postępowanie takie nie tylko nie mogłoby doprowadzić do legalizacji obiektu budowlanego, ale też naraziłoby organ administracji oraz stronę postępowania na powstanie dodatkowych zupełnie nieuzasadnionych kosztów, jakim jest przygotowanie projektu budowlanego. Skarżący stwierdzili, że w niniejszej sprawie wybudowane w warunkach samowoli miejsca parkingowe, są niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszają przepisy techniczno-budowlane. W związku z tym organ nie miał prawnej możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego, a zatem, teza zawarta w skarżonej decyzji, że organ naruszył w sposób rażący prawo poprzez pominiecie procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ust. 2 i 3 jest niezgodna z przepisami. Podkreślili, że nawet błędne ustalenia organu co do występowania przesłanek pozwalających na przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, choć mogłyby skutkować uchyleniem decyzji w trybie odwoławczym, ewentualnie w trybie wznowienia postępowania. Skarżący zwrócili uwagę, że w niniejszej sprawie PINB w Z. ustalił, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy w R. z dnia [...] lutego 204 Nr [...] zatwierdzającą Miejscowy plan zagospodarowania Gminy R. działki o nr ew. [...] i [...], tzn. działki, na których wybudowano 38 miejsc postojowych przeznaczone są pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną i letniskową, z możliwością lokalizowania nowej zabudowy uzupełniającej. Tymczasem budowa 38 miejsc postojowych nie jest ani zabudową mieszkaniowa jednorodzinną, czy też letniskową, jak też nie jest zabudową uzupełniającą do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej czy letniskowej. W konsekwencji ustalenie dokonane przez organ pierwszej instancji było wystarczające do wydania decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Dodatkowo wnoszący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie przedstawił zaświadczenia stwierdzającego, że budowa 38 miejsc parkingowych na przedmiotowych działkach jest zgodna z planem miejscowym. Ponadto podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji nie mógł być brak jednoznacznego wskazania w piśmie Urzędu Gminy R. z dnia [...] lipca 2008 r., czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. Dodatkowo skarżący zauważyli, że organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania ustalił, iż lokalizacja miejsc postojowych przy granicy działek o nr ew. [...] i [...], jest sprzeczna z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym minimalna odległość miejsc postojowych w liczbie powyżej 5 powinna wynosić 6 m. Fakt ten powoduje, że nie został spełniony również drugi warunek określony w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, czyli warunek zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, umożliwiający przeprowadzenie procedury legalizacyjnej. Zdaniem skarżących również dywagacje zawarte w decyzji, że w przedmiotowej sprawie należało by ustalić, czy miejsca postojowe nie są urządzeniem budowlanym związanym z budynkiem, są w sprawie bezprzedmiotowe. GINB stwierdził bowiem nieważność decyzji z uwagi na rażące naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z uwagi na nieprzeprowadzenie postępowania zgodnie z tymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy podnieść, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności [...]WINB z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w Z. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu samochodowego, gdyż decyzje te nie są dotknięte kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że materialnoprawną podstawą wydania weryfikowanych w trybie nadzorczym decyzji był przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie natomiast do treści art. 48 ust. 2 ww. ustawy jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W ww. postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów, w tym m. in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ zobowiązany jest prowadzić postępowanie legalizujące dokonaną samowolę budowlaną, ale wyłącznie wówczas, gdy budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, że dokonana samowola budowlana pozostaje w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dodatkowo narusza przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, powoduje, że organ zwolniony jest z obowiązku prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Z akt sprawy wynika, że PINB w Z. ustalił, iż zgodnie z uchwałą Rady Gminy w R. z dnia [...] lutego 204 Nr [...] zatwierdzającą Miejscowy plan zagospodarowania Gminy R. działki o nr ew. [...] i [...], tzn. działki, na których wybudowano 38 miejsc postojowych przeznaczone są pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną i letniskową, z możliwością lokalizowania nowej zabudowy uzupełniającej. W związku z tym można założyć, że budowa 38 miejsc postojowych pozostaje w sprzeczności z ww. ustaleniami zawartymi w planie, albowiem nie jest ani zabudową mieszkaniową jednorodzinną lub letniskową, ani też nie jest zabudową uzupełniającą do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej czy letniskowej. Nie ulega także wątpliwości, że lokalizacja miejsc postojowych przy granicy działek o nr ew. [...] i [...], jest sprzeczna z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym minimalna odległość od granicy działki miejsc postojowych w liczbie powyżej 5 powinna wynosić 6 m. W rezultacie istotne wątpliwości budzi także kwestia możliwości doprowadzenia parkingu naruszającego ww. przepis do stanu zgodnego z prawem w postępowaniu legalizacyjnym. Wprawdzie zarówno kwestia jednoznacznego ustalenia sprzeczności dokonanej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ocena możliwego doprowadzenia samowoli do stanu zgodnego z prawem, pomimo naruszenia warunku technicznego, o którym mowa w § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mogłyby stanowić przedmiot dodatkowych ustaleń organu prowadzącego postępowanie legalizacyjnego. Tym niemniej, ich brak nie może stanowić podstawy do wyeliminowania ostatecznej decyzji w drodze stwierdzenia jej nieważności. Tego rodzaju uchybienia i niedokładności w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym mogą być bowiem podnoszone w postępowaniu zwykłym, w którym organy uprawnione są do korzystania z wielu możliwości procesowych, z przeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego włącznie. Trudno natomiast uznać, aby tego rodzaju wady i uchybienia, polegające chociażby na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego lub nierozstrzygnięciu wszystkich, najmniejszych nawet wątpliwości odpowiadały przesłance, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie Sądu uszło uwadze GINB, że postępowanie, w wyniku którego organ wyeliminował obie decyzje dotyczące rozbiórki parkingu miało charakter nadzwyczajny, będący wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W rezultacie prowadząc postępowanie organ powołał się na argumenty, które – jak słusznie zauważyli skarżący – mogłyby stanowić ewentualną podstawę do uchylenia decyzji w zwykłym postępowaniu odwoławczym, natomiast nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności. Taką podstawą nie mogą być bowiem wątpliwości dotyczące niektórych elementów stanu faktycznego lub – tym bardziej – potencjalny spór interpretacyjny. Jak wskazano na wstępie stwierdzenie nieważności decyzji jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a organ w sposób oczywisty nie zastosował się do bezwzględnie obowiązującej normy prawnej, której interpretacja również jest bezsporna. Dodatkowo za stwierdzeniem nieważności muszą przemawiać negatywne skutki społeczno-gospodarcze jakie wywołuje pozostawienie takiej wadliwej decyzji w obrocie prawnym np. znaczne pogorszenie sytuacji prawnej określonego podmiotu. Tymczasem z akt sprawy wynika jednoznacznie, że parking został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, a zatem PINB w Z. prowadził postępowanie w oparciu o prawidłowy przepis tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, natomiast ustalenia wskazujące na naruszenie przepisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz warunków techniczno-budowlanych mogły stanowić wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązku rozbiórki bez konieczności przeprowadzania postępowania legalizacyjnego. Rozważania GINB dotyczące podjęcia próby legalizacji samowoli budowlanej – pomimo powyższych okoliczności – oraz możliwości dokonania nowych ustaleń poprzez kwalifikację samowolnie wybudowanego parkingu do kategorii urządzeń budowlanych, stanowią niedopuszczalne przeniesienie reguł prowadzenia postępowania zwykłego na grunt postępowania nieważnościowego, w którym takie rozważania nie mogą mieć miejsca. Co dodatkowo wymaga wskazania - w postępowaniu, które opiera się o art. 156 kpa niedopuszczalne jest prowadzenie nowego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia okoliczności faktycznych. Nieważność decyzji powinna wynikać wyłącznie z dokonanej oceny polegającej na ustaleniu, czy weryfikowany akt jest dotknięty kwalifikowaną wadliwością, wynikającą z zestawienia stanu faktycznego i porządku prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji administracyjnej z treścią samej decyzji. W związku zgodzić się należy z twierdzeniem skarżących, że dywagacje GINB dotyczące kwalifikacji spornego obiektu budowlanego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, należy uznać za bezprzedmiotowe. W świetle powyższego należy przyjąć, że GINB w sposób nieuzasadniony zastosował nadzwyczajną procedurę przewidzianą w art. 156-159 kpa w odniesieniu do decyzji [...]WINB z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w Z. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu samochodowego, ingerując w obrót prawny i naruszając zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Rażące naruszenie prawa i nie dające się pogodzić z zasadą praworządności negatywne skutki społeczno-gospodarcze jakie wywołuje weryfikowana decyzja, które uzasadniałyby wspomnianą ingerencję powinny zostać wykazane przez organ w sposób bezsporny. W rozstrzyganej sprawie organ tych okoliczności nie wykazał, a stwierdzenie nieważności było wadliwe. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja GINB zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 oraz art. 107 § 3 kpa i w konsekwencji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 152 i art. 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.