II GSK 202/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 865/11 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie I Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę P. J. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 7 września 2011 r. pełnomocnik P. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 października 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do czynności w przedmiotowej sprawie. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 17 października 2011 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 24 października 2011 r., ww. brak formalny nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, że skoro powyższy brak formalny nie został przez stronę usunięty, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę należało odrzucić. II P. J. zaskarżając powyższe postanowienie w całości domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 oraz art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie przez WSA w stanie faktycznym, w którym nie powinny one znaleźć zastosowania; 2. art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym ich zastosowaniu poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powstał obowiązek przedłożenia wraz ze skargą pełnomocnictwa, pomimo faktu wcześniejszego złożenia dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy (administracyjnej). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pełnomocnictwo dla P. P. do reprezentowania P. J. przed WSA znajduje się w aktach administracyjnych, które organ przesłał do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę zaznaczając, że część dokumentów przedstawiona została w kserokopiach, z uwagi na dołączenie oryginałów do innej sprawy sądowoadministracyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. W zakresie sposobu postępowania w przypadku, gdy pełnomocnictwo do występowania przed sądami administracyjnymi znajduje się już w aktach administracyjnych prezentowane były dotąd różne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich przyjmowano, że w przypadku, gdy sąd administracyjny stwierdzi brak dołączonego do skargi pełnomocnictwa, ale jednocześnie ma wiedzę, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się pełnomocnictwo obejmujące możliwość występowania pełnomocnika w imieniu strony skarżącej również przed sądem administracyjnym, powinien uwzględnić ten fakt z urzędu i wezwać pełnomocnika do złożenia uwierzytelnionego odpisu tego pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2663/00, z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt FSK 2137/04, z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 322/05). W orzecznictwie wywodzono jednak także, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi przy wnoszeniu skargi nie powstaje, gdy pełnomocnictwo to zostało już złożone w postępowaniu administracyjnym (warunkiem jest zatem, aby pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi). Wniosek taki wyprowadzono z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. (mającego z mocy art. 166 p.p.s.a. zastosowanie także do postanowień), nakazującego sądowi wydawanie orzeczeń na podstawie akt sprawy, przez które należy rozumieć zarówno akta sądowe, jak i akta z postępowania administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, por. także J.P. Tarno: "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, Wydanie 3, str. 135). Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela ostatnie z prezentowanych stanowisk, zgadzając się z argumentacją, która legła u podstaw sformułowanego poglądu. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 22 czerwca 2009 r. upoważniające radcę prawnego P. P. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. Okoliczność ta została wyraźnie wskazana w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Pomimo tego pełnomocnik został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez "złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a." Jak to już zostało wyżej wyjaśnione, pełnomocnictwo takie znajdowało się w aktach administracyjnych, a w wezwaniu nie zostało sprecyzowane, że chodzi o oryginał. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega to, że w aktach administracyjnych tej sprawy jest jedynie kserokopia pełnomocnictwa, jednakże zauważa, że wezwanie do usunięcia braków formalnych obejmowało złożenie pełnomocnictwa, a nie przedłożenie jego oryginału. Zatem pełnomocnik, będąc przekonanym, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo, nie nadesłał w wyznaczonym terminie żądanego dokumentu. Ze wszystkich podanych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.