II SAB/Sz 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011r. sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę W dniu [...] r. R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza K. w sprawie dotyczącej podziału działek nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym W., gmina K.. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja o podziale tych działek powinna być wydana w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponad trzy lata temu. Zdaniem skarżącego organ administracji świadomie i w złej wierze sabotuje wydanie decyzji zgodnej z prawem, działając w ten sposób na szkodę skarżącego i narażając go na straty finansowe związane z niemożliwością realizowania planów gospodarczych. W tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze 4-krotnie uchylało niezgodne z prawem postanowienia, bądź decyzje organu i raz uznało jego skargę na bezczynność organu, nakazując wyjaśnienie przyczyn i osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie. Ostatnie postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania zostało uchylone w dniu [...] r. przez organ odwoławczy – SKO w S. Orzeczenie organu odwoławczego zostało doręczone organowi I instancji w dniu [...] r., który miał [...] dni na jego zaskarżenie do sądu lub wydanie decyzji o podziale nieruchomości. Jednak do dnia [...] r. organ takich działań nie podjął. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia nakazanie mu rozpoznania sprawy i wydania decyzji w określonym terminie oraz ukaranie organu. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że z uwagi na szczególny i niejednoznaczny charakter sprawy wymagała ona dokładnej analizy. Uchwała zatwierdzająca plan jest napisana w sposób zdawkowy i nieprecyzyjny, a w treści planu nie określono jednoznacznie zasad podziału nieruchomości. W związku z tym przystąpiono do korekty planu. Organ stwierdził nadto, że po przeanalizowaniu sprawy stwierdzono niezgodność projektu podziału z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i dlatego w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie odmawiające pozytywnego zaopiniowania projektu podziału. W piśmie z dnia [...] r. skarżący uzupełnił treść skargi wskazując na podstawy prawne uzasadniające sformułowane w skardze żądanie stwierdzenia bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany w ustawie formalny wymóg został spełniony, ponieważ skarżący złożył zażalenie w piśmie z dnia [...] r. (data sporządzenia) skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność organu w zakresie wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Następnie zaś w dniu [...] r. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Skarga nie jest zasadna. Pozostawanie organu w bezczynności ma miejsce wtedy, gdy zobowiązany jest on do działania, ale nie podejmuje czynności w terminach określonych prawem. Należy jednak wskazać, że w obecnym stanie normatywnym ustawa – kodeks postępowania administracyjnego, zawiera dwie instytucje prawne, a mianowicie bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania. Jest to istotna różnica wymagająca uwzględnienia w sprawie, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu została wniesiona po zmianie stanu prawnego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r. Nr 6, poz. 18). Wprowadzone zmiany obowiązują od dnia 11 kwietnia 2011 r. W związku z tym należy wskazać, że po wniesieniu skargi do sądu organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działek wskazanych przez skarżącego we wniosku o dokonanie podziału. Pozytywne zaopiniowanie jest przesłanką dalszych działań organu i dokonania podziału. Postanowienie Burmistrza K. zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W związku z tym, skoro po złożeniu skargi na bezczynność organu zostało wydane postanowienie z dnia [...] r., poddane następnie kontroli instancyjnej, nie można stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności. Natomiast gdyby skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności, już po wydaniu wskazanych postanowień przez organy obu instancji, to musiałby wyczerpać obowiązujący w ustawie – art. 37 k.p.a. tok postępowania i odpowiednio sprecyzować skargę. W niniejszej sprawie trzeba wskazać też na kwestię wykładni pojęć ustawowych, a mianowicie bezczynności organu i przewlekłości postępowania. Ponieważ ustawodawca wyraźnie te pojęcia rozdziela, to bezczynność jako wyraz nie działania w sprawie (braku czynności) nie może być utożsamiana z przewlekłością postępowania. Nie działanie w sprawie może być czasowe, ale kończy się z podjęciem działania, np. wydaniem orzeczenia, lecz czas trwania postępowania (przerwy w działaniu organu) może dawać podstawę do stwierdzenia jego przewlekłości. Przedmiotem niniejszej sprawy, którym związany jest sąd administracyjny, jest bezczynność organu, co nie przeczy stwierdzeniu przewlekłości całości postępowania w innym postępowaniu. Skarżący miał świadomość takiej sytuacji i złożył również skargę na przewlekłość postępowania. Z tym jednak, że postanowieniem z dnia [...] r., II SAB/Sz 119/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie wyczerpał przysługujących mu zgodnie z ustawą środków zaskarżenia. Działanie Burmistrza K., aczkolwiek odbiegające daleko od europejskich standardów dobrej administracji, nie daje w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, podstawy do stwierdzenia bezczynności, może jednak wskazywać na przewlekłość, ale jak już stwierdzono, ocena czy tak rzeczywiście jest musi być podjęta w innym postępowaniu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.