II SA/Bd 1124/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H. P., M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent B. decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę A. R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił mu pozwolenia na budowę zespołu 30 garaży murowanych wraz z instalacjami wewnętrznymi i zagospodarowanie terenu obejmując zewnętrzne instalacje: kanalizacji deszczowej i elektrycznej na terenie działki o nr [...] obr. [...] przy ul. K. 24 w B. oraz budowę zjazdu z ul. K. - działki o nr [...],[...] obr. [...]. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. i M. P., zarzucając naruszenie art. 144 Kc w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 7 i 8 Kpa. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2011 r. - [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. utrzymał w mocy ww. decyzję, wywodząc, że nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa. H. i M. P. składając skargę zarzucili tak jak w odwołaniu: naruszenie art. 144 k.c. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, przez nie uwzględnienie tego przepisu w zakresie ochrony ich prawa własności, przez brak poszanowania tego prawa wydanym pozwoleniem na budowę obiektów użyteczności publicznej z dużym natężeniem ruchu pojazdów w bezpośrednim sąsiedztwie ich domu, co oddziałuje na wykonywanie prawa własności, § 12 rozporządzenia Mini. Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), poprzez nie uwzględnienie, zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz przepisów konstytucyjnych o ochronie prawa własności i art. 140, 144 Kc, co doprowadziło do błędnego przekonania przez organ I instancji, że wymogi stawiane przez § 12 ww. rozporządzenia zostały spełnione, naruszenie art. 7 i art. 8 Kpa poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony słusznemu interesowi prawnemu skarżących w zakresie korzystania z prawa własności, wolnego od zakłóceń wynikających z dojazdu do garaży i korzystania przez pojazdy z 30 garaży w bezpośrednim sąsiedztwie okien ich domu skarżących. Stawiając powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. O oddalenie skargi wniósł także A. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623) i (wydanego na podstawie zawartej w tej ustawie delegacji ustawowej), zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich sytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r., poz.69 z późn. zm.) a także zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia [...] marca 2011 r. na skutek wniosku A. R., zawiadamiając o tym strony postępowania. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był kompletny i posiadał wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do wniosku wnioskodawca dołączył niezbędne pozwolenia, opinie i uzgodnienia w tym między innymi decyzję z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...]. Powyższą decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miast B. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w B. na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku A. R. zamieszkałego przy ul. K. 24 w B. z dnia [...] marca 2010 r. o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z ulicy K. (m.in. działki nr ewid. [...],[...], obr. [...]) na działkę o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. K. 24 w B., w związku z budową zespołu 30 - stu garaży - zezwolił A. R. na lokalizację zjazdu z ulicy K. (m.in. dz. nr ew.: [...],[...] obr. [...]) na działkę o nr ew. [...] obr. [...] na czas nieokreślony z zastrzeżeniem, iż w przypadku niewybudowania zjazdu w ciągu trzech lat decyzja ta wygaśnie. W decyzji tej szczegółowo (w 11 punktach) określono warunki realizacji udzielanej zgody. Do wniosku dołączono także decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym należy zauważyć wskazując na treść przepisu art. 35 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane, że w wypadku spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie doszło, więc w ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Chybiony jest także zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 z 2002 r., poz. 690 z późn. zm.). Z akt spraw wynika bowiem, że odległość garaży od granicy z działką skarżących wynosi [...] cm. Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia minimalna odległość od granicy to 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w jej stronę, Można więc zasadnie twierdzić, że doszło do uwzględnienia przez organy obu instancji przepisów związanych z ochroną prawa własności. W sytuacji, bowiem zachowania inwestora wymagań określonych w § 12 rozporządzenia, niemożliwe jest twierdzenie, ze przedsięwzięcie zakłócać będzie korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę. Z akt sprawy wynika także, że projektowana droga dojazdowa została zlokalizowana w odległości 1,2 m od granicy z sąsiednią działką, a ściana budynku mieszkalnego na tej działce, według aktualnego projektu zagospodarowania terenu znajduje się 3 m od granicy, zatem odległości drogi dojazdowej od ściany sąsiedniego budynku wynosi 4,2 m. Projektowany zjazd oddalony jest o 2,9 m od furtki i nie będzie wypływał na korzystanie z sąsiedniej posesji zlokalizowanej przy ul. K. 20. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przepisu art. 144 ustawy - Kodeks cywilny, poprzez brak poszanowania przysługującego skarżącym prawa własności, skoro inwestycja związana będzie z dużym natężeniem ruchu pojazdów, co w związku z bezpośrednim sąsiedztwem nieruchomości według skarżących oddziaływać będzie na wykonywanie przez nich praw własności - dotyczy to zapachu spalin, kurzu i negatywnego wpływu spalin na zdrowie, bez względu na to, czy osiągną one poziom znaczącego zanieczyszczenia i że lokalizacja zjazdu uniemożliwi "normalne korzystanie z domu". Tego rodzaju czynniki zaliczane są do zakłóceń zwanych w prawie immisjami przed którymi chronią przepisy ustawy - Kodeks cywilny. Przepis art. 144 Kc chroni właścicieli nieruchomości sąsiednich jedynie wówczas, gdy zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości zaistniały i przekraczają przeciętna miarę. Nie dotyczy on natomiast działań przyszłych i hipotetycznych. Dopiero więc w sytuacji występowania zakłóceń przekraczających przeciętną miarę, właściciele nieruchomości sąsiednich będą mogli występując z odpowiednim powództwem skorzystać z roszczenia negatoryjnego, wskazanego w art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. Stanowi on, iż przeciwko osobie, naruszającej własność w inny o sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. Roszczeń wynikających z tego przepisu można domagać się jedynie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie w toku postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia prawa skarżących, poprzez ww. immisje uznać należy, więc w ocenie Sądu za bezzasadny. W chwili obecnej nie ma, bowiem jakichkolwiek podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja wywoła skutki, naruszające prawa skarżących. Kwestia ta pozostaje, bowiem na razie jedynie hipotezą. Nadto należy podkreślić, że w świetle obowiązujących przepisów kwestia usytuowania zjazdu należy do zarządcy drogi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz. 115 ze zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizacje zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z akt tymczasem wynika - jak już powyżej wskazano - że inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację zjazdu od zarządcy, w imieniu którego działa Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. Ponadto dnia [...] września 2010 r. uzgodnił z zarządcą drogi projekt budowlany przedmiotowego zjazdu. Z przedłożonego przez inwestora opisu zagospodarowania terenu wynika, że zamierza on przy graniach działek sąsiednich, tj. działki nr [...] (własność skarżących) oraz nr [...] nasadzić zieleń (krzewy wiecznie zielone), która pełnić ma rolę izolacyjną i ochroną. Nadto w aktach sprawy znajduje się "Analiza warunków akustycznych, ochrona powietrza" sporządzona dla przedmiotowej inwestycji. Wynika z niej, że w rejonie oddziaływania przedsięwzięcia nie będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, natomiast emisje zanieczyszczeń do powietrza "nie spowodują jego znaczącego zanieczyszczenia na terenie i poza terenem rozpatrywanych garaży". Reasumując należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.