II OSK 1288/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr) Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1617/11 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1617/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny spawy. Marszałek Województwa Świętokrzyskiego decyzją z dnia [...] marca 2011r. po rozpatrzeniu wniosku Wodociągów Kieleckich sp. z o. o. w Kielcach: I. wygasił pozwolenie wodnoprawne - decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2001 r., II. udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z utworów czwartorzędowych z ujęcia zlokalizowanego na terenie Oczyszczalni Ścieków "Sitkówka" w gminie Sitkówka-Nowiny w woj. świętokrzyskim w ilości: maksymalny godzinowy pobór wody 120 m³/h w zasięgu leja depresji 199 m za pomocą czterech studni (nr 1, 2, 3 i 4), III. udzielił powyższego pozwolenia wodnoprawnego do 17 marca 2031 r., zobowiązując w pkt 1 użytkownika ujęcia m. in. do prowadzenia pomiarów ilości pobieranej wody z każdej studni i notowania wyników w rejestrze zużycia wody jeden raz na dobę, IV. wskazał, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Odwołanie od powyższej decyzji w zakresie pkt II wniósł S.K. wskazując, że decyzja nie liczy się ze zdaniem osób trzecich (właścicieli sąsiednich działek i mieszkańców tego terenu). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z wyjątkiem pkt lll.1, który uchylił, zobowiązując użytkownika ujęcia do prowadzenia pomiarów ilości pobieranej wody z każdej studni i notowania wyników w rejestrze zużycia wody - jeden raz na dobę; w przypadku awarii urządzenia do pomiaru ilości pobieranej wody, studnia zostanie wyłączona z eksploatacji, do czasu jego naprawy lub wymiany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z operatu wodnoprawnego i dokumentacji hydrologicznej wynika, że ujęcie składa się z czterech studni (nr 1, 2, 3 i 4), ujmujących wody z utworów czwartorzędowych. Pobór tych wód w ilości określonej w decyzji będzie realizowany w granicach zasobów eksploatacyjnych przedmiotowego ujęcia, ustalonych w dodatku nr 1 do dokumentacji hydrologicznej, przyjętym zawiadomieniem Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 24 sierpnia 2010 r. w wysokości 120 m³/h. Podniesiono, iż w myśl art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j.: Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm., zwanej dalej "Prawo wodne"), w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 32, poz. 159), w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. W decyzji Marszałka wskazano, iż pobór wód realizowany będzie na potrzeby wnioskodawcy, z przeznaczeniem wody na cele technologiczne. Udzielając pozwolenia na pobór wód Marszałek nałożył na wnioskodawcę obowiązki mające na celu prawidłowe korzystanie z zasobów wodnych środowiska. Został on zobowiązany do dokonywania pomiarów ilości i jakości pobieranej wody oraz położenia zwierciadła wody studniach. Zważywszy na brak określenia w decyzji sposobu postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 9b Prawa wodnego, organ odwoławczy uchylił pkt III.1 decyzji Marszałka, dotyczący pomiaru ilości pobieranej wody i nadał mu nowe brzmienie z uwzględnieniem stanowiska wnioskodawcy co do sposobu postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że podniesione w nim kwestie związane z funkcjonowaniem oczyszczalni ścieków (pozbawienie dojazdu do działek sąsiednich, zanieczyszczanie terenów, nieprzyjemny zapach, postępowanie z odpadami), wykraczają poza zakres zagadnień regulowanych przepisami Prawa wodnego, na podstawie których wydana została decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym. Organ odwoławczy podniósł, iż pobór wód podziemnych orzeczony zaskarżoną decyzją dokonywany będzie w granicach zasobów eksploatacyjnych ujęcia, odpowiadających ilości wody możliwej do pobrana z ujęcia w danych warunkach hydrogeologicznych przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jakkolwiek pobór ten powodować będzie obniżenie zwierciadła wód podziemnych, o zasięgu określonym został w dodatku do dokumentacji hydrogeologicznej i operacie wodnoprawnym, to z materiału dowodowego nie wynika, aby powodował negatywne skutki dla odwołującego się, w związku z położeniem w obrębie leja depresyjnego należącej do odwołującego się działki o symbolu rodzaju użytku Ba - tereny przemysłowe. S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazując, że eksploatacja wody ze studni nr 1, 2, 3 i 4 na cele technologiczne pozbawi ludzi zamieszkujących ten teren zaopatrzenia w dobrą wodę pitną. Skarżący zwrócił uwagę na możliwość poboru wody z rzeki Bobrzy zamiast z zasobów podziemnych. Zarzucił niewykonanie ekspertyzy stanu wody i oceny oddziaływania poboru wody na osoby trzecie zamieszkujące w gospodarstwach rolnych. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przypomniał, iż zaskarżoną decyzją rozpatrzono wniosek Wodociągów Kieleckich sp. z o. o. w Kielcach o stwierdzenie wygaszenia poprzednio obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego (decyzji z dnia [...] września 2001 r.) oraz o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z utworów czwartorzędowych z ujęcia zlokalizowanego na terenie Oczyszczalni Ścieków "Sitkówka" w gminie Sitkówka-Nowiny w woj. świętokrzyskim. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie należało uwzględnić stan prawny Prawa wodnego na dzień sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 32, poz. 159), gdyż zgodnie z jej art. 20 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd I instancji zaznaczył, iż zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2b do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołączono operat wodnoprawny i dokumentację hydrogeologiczną. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił ten materiał dowodowy. Wskazuje on, że pobór wód podziemnych orzeczony zaskarżoną decyzją dokonywany będzie w granicach zasobów eksploatacyjnych ujęcia, odpowiadających ilości wody możliwej do pobrana z ujęcia przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że w dokumentacji hydrograficznej zaznaczono, że pod względem hydrogeologicznym teren badań leży w obrębie jednostki hydrogeologicznej zwanej Niecką Gałęzicko-Bolechowicko-Borkowską, w obrębie której występują trzy poziomy wodonośne: czwartorzędowy, dewoński i permski. Poziom czwartorzędowy, z którego ma być pobierana woda w ramach przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, zasilany jest prawie wyłącznie przez infiltrację opadów atmosferycznych, a lokalnie w dolinie rzeki Bobrzy - przez infiltrację wody z rzeki. Głównym poziomem wodonośnym jest jednak poziom dewoński, stanowiący podstawowe zaopatrzenie w wodę ludności i zakładów przemysłowych. Jest on także zasilany głównie przez opady atmosferyczne, zaś częściowo przez spływ wód powierzchniowych ze wzgórz Posłowickich. Z dokumentacji wynika ponadto, że średnie zużycie przy jednoczesnej pracy wszystkich urządzeń podłączonych do sieci będzie znacznie niższe i wyniesie ok. 100 m³/h, co także zabezpieczy prace wszystkich obiektów. Sąd I instancji podkreślił, iż zgodnie z operatem wodnoprawnym w zasięgu oddziaływania ujęcia wody, tj. w zasięgu promienia leja depresji wynoszącego 199 m, nie ma studni innych użytkowników eksploatujących wodę z utworów czwartorzędowych. Zasadnie przy tym organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie bada się okoliczności podniesionych w odwołaniu jak zaśmiecenie terenu, emisja przykrych zapachów czy dojazd do działek sąsiednich, gdyż wykraczają one poza przedmiot tego postępowania. W związku z powyższym Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.K. reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 § 2 pkt 1, art. 106 § 3 i art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na ograniczeniu ustaleń wyłącznie do stanowiska przedstawionego przez organ wydający zaskarżoną decyzję oraz nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia przyczyn nie uwzględnienia argumentacji skarżącego, mimo że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji ograniczył swoje ustalenia i ich wyjaśnienie wyłącznie do przytoczenia fragmentów uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. o częściowej zmianie zaskarżonej decyzji. Tym samym ograniczył możliwości skarżącego do skutecznej obrony w zakresie wykazania zasadności jego skargi. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie zajął w ogóle stanowiska wobec zarzutu skarżącego odnoszącego się do ewentualnych negatywnych skutków poboru wody do celów przemysłowych oczyszczalni ścieków w sytuacji dotychczasowej intensywnej eksploatacji przemysłowej na tym terenie. Skarżący bezskutecznie wnosił o przeprowadzenie wizji lokalnej na terenie objętym zaskarżoną decyzją, podnosząc błędne dane zawarte w dokumentacji stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji (vide: odwołanie z dnia 30 marca 2011 r.). Tym bardziej, że Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w uzasadnieniu powołanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. przyznał, że pobór wód podziemnych orzeczony zaskarżoną decyzją powodować będzie obniżenie zwierciadła wód podziemnych, o zasięgu określonym w dokumentacji hydrologicznej i operacie wodno prawnym. Zastrzegł tylko, że z materiału dowodowego nie wynika, aby powodował on negatywne skutki dla skarżącego, który nie wskazał takich przesłanek". Nadto podniesiono, że to organ administracji publicznej, a nie skarżący, jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy art. 77 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a."). Dodatkowo wskazano, iż skarżący pismem z dnia 7 lutego 2011 r. skierowanym do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego (k-18 akt sprawy) wniósł zastrzeżenie w sprawie sposobu pobrania wody i nawadniania terenu skażoną wodą technologiczną, wskazując możliwości w zakresie alternatywnych zasobów wodnych. Organ nie zajął w tym zakresie stanowiska. Podniesiono także, iż z operatu wodno prawnego wynika (str. 14), że na terenie objętym zaskarżoną decyzją "wody podziemne i powierzchniowe pozostają ze sobą w ścisłym związku hydraulicznym. Podczas długotrwałych okresów suchych (bezopadowych) rzeki i cieki powierzchniowe zasilane są wyłącznie przez wody podziemne, natomiast w przypadku obniżenia zwierciadła wody (odwodnienia) w lejach depresji ujęć i wyrobisk górniczych następuje infiltracja z rzeki i cieków do zbiorników wód podziemnych". Nadto podniesiono, iż skarżący skarżąc przedmiotową decyzję podnosi jej negatywne skutki także na jego nieruchomość, podczas gdy strona przeciwna w złożonym do akt piśmie dnia 26 maja 2011 r., kwestionuje tę okoliczność, wskazując, że jego działka znajduje się poza zasięgiem oddziaływania tego poboru. Zdaniem skarżącego także i ta kwestia nie została wyjaśniona przez Sąd I instancji, przy czym skarżący już w treści samego odwołania od zaskarżonej decyzji (k. 22 akt sądowych) zarzucił stronie przeciwnej jednostronną i wybiórczą analizę stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów kasacyjnych. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tego sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, iż wbrew odmiennemu poglądowi prezentowanemu w skardze kasacyjnej, kontrola postępowania administracyjnego, przeprowadzona przez Sąd I instancji, odpowiadała wymaganiom prawa, w szczególności wskazanym w podstawach skargi kasacyjnej przepisom procesowym, określającym obowiązki sądu administracyjnego w aspekcie poddania działania administracji kontroli pod względem zgodności z prawem. Ponadto jak wynika z postawionych zarzutów, dotyczą one wyłącznie sfery prawa procesowego, tj. błędnej oceny materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono, więc na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, Lex nr 480247). Sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP), co zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Rozpoznawanie spraw sądowoadministracyjnych, a więc kontrola legalności zaskarżonych aktów, należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, bowiem do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozpoznawanie środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (art. 13 i 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne, powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego i stanu prawnego wniesionych do sądu spraw. Sąd I instancji w szczególności zaś powinien poddać gruntownej analizie wszystkie te aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia dowodów uzupełniających. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż powołany przepis zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku aczkolwiek krótkie, ale zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Kontrola uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że wymogi formalne zostały zachowane. Pozwala ono na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie. Przedstawiono w nim opis stanu faktycznego sprawy, zrelacjonowano postawione w skardze zarzuty, wskazano i wyjaśniono także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego można wywodzić m.in. z władania powierzchnią ziemi znajdującą się w zasięgu oddziaływania lub planowanych do wykonania – na podstawie pozwolenia wodnoprawnego – urządzeń wodnych (art. 127 ust. 7 ustawy – Prawo wodne). Jak wynika z akt sprawy, nieruchomość skarżącego znajduje się w zasięgu oddziaływania będącego przedmiotem zaskarżonego pozwolenia wodnoprawnego, gdyby było inaczej, Sąd I instancji stwierdziłby, że skarżący nie posiada status strony w niniejszym postępowaniu. Dla ustalenia katalogu stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, organ administracji ma obowiązek zbadania zasięgu oddziaływania zamierzonego przez wnioskodawcę korzystania z wód na sytuację innych podmiotów. Organ I instancji wyraźnie stwierdził, iż skarżący jest właścicielem działki nr ewid. A obręb Wola Murowana znajdującej się w zasięgu leja depresji przedmiotowego ujęcia, stwierdzenie to zostało w pełni zaakceptowane przez Sąd I instancji. Wobec powyższego zarzut skargi kasacyjnej, iż kwestia ta nie została wyjaśniona przez Sąd I instancji jest całkowicie bezpodstawny. Podkreślić należy, iż Marszałek Województwa Świętokrzyskiego decyzją z dnia [...] marca 2011 r.: po pierwsze, wygasił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2001 r., o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego; po drugie - wydał pozwolenie wodnoprawne na rzecz Wodociągów Kieleckich Sp. z o.o. w Kielcach na pobór wód podziemnych z utworów czwartorzędowych z ujęcia zlokalizowanego na terenie Oczyszczalni Ścieków "Sitkówka" w gminie Sitkówka-Nowiny w woj. świętokrzyskim w ilości: maksymalny godzinowy pobór wody 120m³/h w zasięgu leja depresji 199 m za pomocą czterech studni (nr 1,2,3,4). Zatem stwierdzić należy, iż skoro poprzednie pozwolenie wodnoprawne wygasło, to nie było przeszkód aby wydać nowe. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie zajął w ogóle stanowiska wobec zarzutu skargi odnoszącego się do ewentualnych negatywnych skutków poboru wody do celów przemysłowych Oczyszczalni Ścieków. Po pierwsze Sąd I instancji prawidłowo wskazał, iż zarzuty skarżącego związane z funkcjonowaniem oczyszczalni ścieków w postaci pozbawienia dojazdu do działek sąsiednich, zanieczyszczenia terenów i postępowania z odpadami wykraczają poza zakres niniejszego postępowania dotyczącego zagadnień regulowanych przepisami ustawy Prawo wodne. Po drugie Sąd I instancji słusznie wskazał, iż zarzuty skarżącego nie znajdują poparcia w operacie wodnoprawnym, z którego wynika, że w zasięgu oddziaływania ujęcia wody tj. w zasięgu promienia leja depresji wynoszącego 199 m, nie ma studni innych użytkowników eksploatujących wodę z utworów czwartorzędowych. Dodatkowo wskazać należy, iż zasoby wód z poziomu czwartorzędowego nie nadają się do spożycia (co wynika ustaleń organu I instancji). Nadto zasoby dostępne do zagospodarowania zostały ustalone w wielkości nie powodującej szkody w środowisku. Sąd I instancji zaznaczył również, iż z dokumentacji hydrograficznej wynika, że średnie zużycie przy jednoczesnej pracy wszystkich urządzeń podłączonych do sieci będzie niższe i wyniesie ok. 100 m³/h co także zabezpiecza prace wszystkich obiektów. Mając powyższe na uwadze brak było podstaw prawnych pozwalających na uznanie zasadności podniesionych zarzutów procesowych, a w konsekwencji należy stwierdzić że postępowanie przed organami administracji było przeprowadzone prawidłowo, a Sądowi I instancji nie można postawić zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.