I GZ 177/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku B. B. Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z zażalenia B. B. Sp. z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 694/11 w sprawie ze skargi B. B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. B. B. sp. z o.o. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r. określającą podatek akcyzowy za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2006 roku w łącznej wysokości 1.903.167 zł. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na ważny interes strony. Uzasadniając wniosek wskazała, że zapłacenie podatku może spowodować nieodwracalne negatywne skutki, łącznie z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności umożliwiających wstrzymanie wykonania, co należało do jej obowiązku. Co więcej, Sąd uznał, że pomimo faktu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest relatywnie wysoka, strona nie wykazała żadnych danych związanych z jej aktualną sytuacją majątkową, co uniemożliwia ocenę zasadności wstrzymania wykonania decyzji. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. Spółka wskazała, że wysokość zobowiązania przekracza jej aktualne możliwości finansowe. Zdaniem Skarżącej Sąd, oceniając czy mogą nastąpić nieodwracalne skutki, powinien wziąć pod uwagę, że powrót do stanu poprzedniego w rozpatrywanej sprawie nie byłby możliwy, ponieważ Spółka musiałaby zakończyć prowadzenie działalności gospodarczej ze względu na brak środków. Skarżąca wskazała, że WSA winien był odwołać się do doświadczenia życiowego, czego nie uczynił, a co doprowadziło do stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpią trudne do odwrócenia skutki prawne i w konsekwencji do odmowy wstrzymania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie ustalił, czy zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. WSA nie wykorzystał możliwości, które daje przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. i nie przeprowadził z urzędu postępowania dowodowego w celu dokonania oceny, czy uiszczenie ustalonego zaskarżoną decyzją podatku nie wyrządzi spółce znacznej szkody lub nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na wysokość należności podatkowej, uzasadnionym i celowym było wezwanie strony do przedłożenia dokumentów wykazujących potwierdzenie okoliczności powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, WSA w G. powinien wezwać stronę do przedłożenia dokumentów uprawdopodobniających wystąpienie w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.