II SA/Wa 2088/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę- Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. M. B. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o udostępnienie dokumentów stwierdzających prawo własności do budynku położonego na działce ew. nr [...] w [...] . Pismem z 31 stycznia 2011 r. organ wezwał M. B. do wskazania w jakim trybie ma zostać udzielona informacja dotycząca budynku wskazanego we wniosku z dnia 20 stycznia 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie organu, M. B., w dniu 17 lutego 2011 r. złożyła na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wniosek o udostępnienie informacji w zakresie udostępnienia dokumentacji, na podstawie której obecni właściciele odzyskali budynek położony w [...] na działce ew. [...]. We wniosku wskazała, że żądane informacje chce uzyskać w formie kserokopii, które odbierze osobiście. Pismem z dnia 18 lutego 2011 r. organ wezwał M. B. do wskazania o udostępnienie jakich dokumentów występuje. Jednocześnie organ poinformował o treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz o treści art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) i wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W odpowiedzi na wezwanie M. B. poinformowała, że chce uzyskać dostęp do dokumentów, które stanowią podstawę do odzyskania nieruchomości przy [...] . Wskazała, że okazanie tych dokumentów nie narusza dóbr osobistych właścicieli, ponieważ nie chodzi jej o ich dane osobowe. Podniosła ponadto, że umożliwienie do wglądu dokumentów urzędowych i prześledzenie procesu uzyskania przez właścicieli nieruchomości nie stanowi naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych oraz naruszenia prywatności osoby fizycznej. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło M. B. udostępnienia informacji przetworzonej w zakresie żądanym, z uwagi na prywatność osoby fizycznej. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że żądana informacja podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zdaniem organu, zakres danych podlegających kwalifikacji w kategorii "prywatność osoby fizycznej" obejmuje dane indywidualne osób fizycznych. Natomiast w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Skoro udzielenie żądanej informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, brak jest podstaw do udostępnienia takiej informacji. Od decyzji tej M. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazała, że żądane przez nią dokumenty nie zawierają tzw. danych wrażliwych, gdyż dokumenty o które wnosiła nie zawierają takich danych, a przyjęta przez organ interpretacja ustawy o ochronie danych osobowych w praktyce uniemożliwia udzielenie jakiejkolwiek informacji. Wskazała, że imiona i nazwiska osób uważających się za nowych właścicieli nieruchomości są jej znane. Podniosła, że dokumenty, na podstawie których przekazano osobom prywatnym mienie znacznej wartości nie powinny być okryte tajemnicą, jak również nie powinno być tajemnicą w jaki sposób właściciele udowodnili swoje prawa do nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał na pojęcie informacji publicznej, podmiotach obowiązanych do udostępnienia tej informacji, sposobie i terminie jej udostępnienia. Podkreślił przy tym, że wniosek o udostępnienie informacji powinien wskazywać na zakres żądanej informacji poprzez precyzyjne jej określenie, a nie powoływanie się na ogólne kryteria wyszukiwania. Organ bowiem udostępnia informację publiczną w formie pisemnej lub też dokumentów, zgodnie ze złożonym wnioskiem i nie jest uprawniony do selekcji posiadanych dokumentów, jak również ich oceny. Organ zwrócił uwagę, że w odniesieniu do nieruchomości wskazanej we wniosku, w Kolegium było zarejestrowanych kilkanaście postępowań administracyjnych i wszystkie miały pośredni lub bezpośredni związek z odzyskaniem nieruchomości przez byłych właścicieli. Tym samym, uwzględniając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, byłoby zmuszone do ceny całości akt znajdujących się w organie i oceny czy dany dokument znajdujący się w aktach ma związek ze zwrotem nieruchomości. I od oceny organu zależałoby jakiego rodzaju informacja i w jakiej formie zostanie udzielona, a takie zaś działanie jest nieuprawnione. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ nie miał podstaw do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, z uwagi na mało precyzyjne określenie dokumentów, o wgląd których występowała. Zdaniem skarżącej, w każdym piśmie wskazywała, że chce zapoznać się z dokumentami stwierdzającymi prawo własności do budynku położonego na działce ew. nr [...] w [...] . Ponadto skarżąca wskazała na treść art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej i podniosła, że sytuacja wskazana w tym przepisie nie została wobec niej wyczerpana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. W myśl art. 5 cyt. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1 ww. art.). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2 ww. art.). Natomiast stosownie do treści art. 22 cyt. ustawy, podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż informacja niejawna, tajemnica skarbowa lub tajemnica statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji (ust. 1 ww. art.). Sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej (ust. 3 ww. art.). Użyte w powołanym przepisie określenie "z powołaniem się" oznacza, iż wystarczy, że podmiot dysponujący taką informacją powoła się na wymieniony w tym przepisie przedmiot ochrony, aby w sprawie właściwym do orzekania był sąd powszechny i tym samym wyłączona została możliwość przeprowadzenia kontroli przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej było powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na prawo do prywatności. Sąd nie ma obowiązku badania, czy organ wydając decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej prawidłowo zastosował wskazany przepis. Już samo powołanie się w zaskarżonej decyzji tego przepisu, jako podstawy odmowy, powoduje niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, zgodnie z art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wystarczy bowiem samo powołanie się przez podmiot dysponujący informacją publiczną na przedmiot ochrony wymieniony we wskazanym przepisie, aby wyłączyć kognicję sądu administracyjnego. Stronie skarżącej nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego, gdyż sąd ten nie jest właściwy do rozpoznawania sprawy, tym samym nie może on kontrolować prawidłowości zaskarżonej decyzji ani kwestionować zasadności wskazanej przyczyny. Skarżącemu, zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy, przysługuje prawo wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego o udostępnienie żądanej informacji. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia