II SA/Łd 749/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania R. K., uchyliło punkt 2 podpunkt 1 lit. "e" decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w zakresie geometrii dachu i ustaliło, iż zaprojektowany dach winien być dwu lub czterospadowy, o spadku nieprzekraczającym 20% i wysokości kalenicy nieprzekraczającej 9 m, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję I instancji. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz z parkingiem i niezbędną infrastrukturą na działce Nr ewid. [...] położonej w miejscowości O., gm. Ł. W odwołaniu od powyższej decyzji R. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazał, iż narusza ona art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem strony, z treści art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że decyzja powinna wskazywać organ, który ją wydał. Tymczasem, z układu kwestionowanej decyzji wynika, iż została ona wydana przez Urząd Miejski w Ł., który jednak nie jest organem uprawnionym do wydawania rozstrzygnięć. Organem takim jest Burmistrz. Nadto, w ocenie strony decyzja w sposób zbyt ogólnikowy odnosi się do warunków dobrego sąsiedztwa (ochrona osób trzecich). Tymczasem, inwestycja w planowanych rozmiarach będzie w sposób znaczący oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, uchyliło rozstrzygnięcie I instancji w opisanym zakresie i orzekło co do istoty, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy łącznie są spełnione warunki: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej za budowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Cytując orzeczenia sądów administracyjnych organ wskazał, że przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Zwraca się też słusznie uwagę, że przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Akcentuje się niedopuszczalność zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu bezspornie wykazała, iż zachowana jest wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasada kontynuacji. W obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji usługowo – mieszkaniowej (budynki usługowe, mieszkalne jednorodzinne oraz wielorodzinne i towarzysząca tym budynkom zabudowa gospodarcza i garażowa). W kontekście tych ustaleń organ uznał, że zarzut niedostatecznego wykazania warunków dobrego sąsiedztwa jest nietrafny. Wprawdzie uzasadnienie decyzji I instancji jest lakoniczne i ogranicza się w tym zakresie do stwierdzenia spełnienia ustawowych przesłanek, jednakże materiał dowodowy sprawy, organ odwoławczy uznał za wystarczający. Gdy spełnione są ustawowe warunki, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji, po stwierdzeniu, iż spełnione są wszystkie warunki, nie mógł zatem odmówić ustalenia warunków zabudowy. Szczegółowe wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone na podstawie przeprowadzonej analizy funkcji. Przy czym zadaniem organu ustalającego warunki zabudowy jest wkomponowanie projektowanej zabudowy w istniejący układ urbanistyczny i zadanie to kwestionowana w odwołaniu decyzja w sposób należyty realizuje. Wyjątkiem jest jedynie warunek dotyczący geometrii dachu, który, mimo ustaleń poczynionych w analizie funkcji, nie został w decyzji określony w sposób odpowiadający wymaganiom § 8 rozporządzenia, gdyż pominięto dopuszczalną wysokość kalenicy. Uchybienie to nie jest jednak na tyle istotne, aby nie mogło zostać skorygowane w postępowaniu odwoławczym, w szczególności, że analiza funkcji zawiera w tej materii odpowiednie ustalenia. Z tego względu organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej geometrii dachu projektowanego budynku i określił ją na nowo. W ocenie organu odwoławczego, pozostałe przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są również spełnione, gdyż teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej, projektowane bądź istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji planowanego przedsięwzięcia, a teren był objęty zgodą na przeznaczenie na cele nierolne w planie miejscowym, który utracił ważność. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż niezasadny jest zarzut braku określenia w decyzji I instancji, w sposób dostateczny, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Przeciwnie, warunki zamieszczone w decyzji są w tym zakresie wystarczające. Jak wynika z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nadto, wymagania te zapisuje się poprzez określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, jak i zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, takie zapisy zostały zamieszczone w decyzji i inwestor będzie obowiązany zaprojektować swoje przedsięwzięcie w taki sposób aby zapewnić ochronę przed wymienionymi uciążliwościami. Dodatkowo, w warunkach dotyczących ochrony zdrowia ludzi, środowisk, przyrody i krajobrazu zastrzeżono, iż użytkowanie projektowanego budynku nie może powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Ponadto przedsięwzięcie to nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), a zatem, jak wskazał organ, teza odwołującego się o znaczącym oddziaływaniu inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest subiektywna i nieuzasadniona. Błędne jest również przekonanie strony, że decyzja I instancji nie określa organu kompetentnego do jej podjęcia, przez co narusza wymagania art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest Burmistrz Ł., a nie Urząd Miejski w Ł., który jest organem pomocniczym Burmistrza. Z treści pieczęci podpisowej, którą została opatrzona decyzja wyraźnie wynika, iż decyzja została wydana z upoważnienia Burmistrza, co jest dopuszczalne. W skardze na powyższą decyzję R. K. wnosząc o jej uchylenie wskazał, iż narusza ona art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem przyjęto, iż decyzja I instancji została wydana przez uprawniony podmiot. Decyzja narusza także art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie zbadania i wskazania spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa. Nadto, zdaniem strony skarżącej, decyzja narusza § 3 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), bowiem przyjęto granice obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów podanych w jej uzasadnieniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktycznym sprawy inwestor będący uczestnikiem postępowania sądowego wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz z parkingiem i niezbędną infrastrukturą. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji modyfikując jedynie zapis odnoszący się do geometrii dachu i wysokości kalenicy. Skargę na powyższą decyzję wniósł odwołujący się właściciel sąsiedniej nieruchomości. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia, cechy zabudowy i zagospodarowania terenu to w szczególności gabaryty, forma architektoniczna obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). W trakcie analizy organ określa obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem (§ 4 rozporządzenia), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 rozporządzenia), szerokość elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia) oraz geometrię dachu (§ 8 rozporządzenia). Pierwszym elementem, na który należy zwrócić uwagę w przedmiotowej sprawie jest kwestia właściwego określenia granic obszaru analizowanego. Stosownie do regulacji § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy czym, pod pojęciem frontu działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). Z treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych, a w szczególności z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji I instancji, nie wynika jaką szerokość obszaru analizowanego przyjęto w sprawie. Organ w tym zakresie nie odniósł się także do pojęcia frontu działki. W tej sytuacji, zdaniem składu orzekającego, w sprawie doszło do naruszenia przepisu § 3 rozporządzenia i już z tego powodu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ I instancji w niniejszej sprawie, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie zatem, że w sprawie spełniony jest warunek dobrego sąsiedztwa wynikający z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest przynajmniej przedwczesne. Rzeczona analiza nie może stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy także z tego powodu, iż nie wynika z niej, które nieruchomości były podstawą do ustalenia cech, wskaźników i parametrów dla nowej zabudowy oraz w jaki sposób je wyznaczono. Brak jest danych porównawczych i metody wyliczenia średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), czy średniej szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Również na podstawie średnich wartości ustala się szerokość elewacji frontowych. Stosownie bowiem do regulacji § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Lektura analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu bezspornie nie zawiera także danych niezbędnych do zweryfikowania sposobu wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia) oraz wysokości górnej kalenicy (§ 8 rozporządzenia). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Analogicznie, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). Z tych powodów Sąd uznał, iż ustalenie wszystkich wymienionych parametrów w decyzji nie znajduje swojego potwierdzenia w materiale dowodowym załączonym do akt administracyjnych. Kolejnym zagadnieniem, na które zwrócić należy uwagę są kwestie formalne określone w § 9 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Analiza akt administracyjnych, a przede wszystkim decyzji I instancji wskazuje, iż organ zaniechał dołączenia do niej części graficznej wyników analizy z wyznaczonym obszarem analizowanym, co narusza § 9 ust. 2 rozporządzenia. Z uwagi na opisane powyżej uchybienia Sąd stwierdził, że błędnie opracowana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie pozwala na zweryfikowanie czy nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Fakt ten już przesądził o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji II, jak i I instancji, z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji zobowiązany będzie opracować nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero na podstawie prawidłowo przygotowanej analizy, organ dokona ponownej oceny, czy zabudowa na okolicznych działkach pozwoli na realizację planowanej przez skarżącego inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja powinna zawierać m. in. oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał. W nagłówku decyzji znajduje się pieczątka z właściwym miejscowo urzędem miasta, natomiast pod decyzją znajduje się pieczątka ze wskazaniem, że decyzja jest wydana przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Gruntami i Urbanistyki działającego z upoważnienia Burmistrza. Takie oznaczenie decyzji jest prawidłowe i nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony, iż w decyzji nie określono organu, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Konkludując Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie trzecim wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. k.o.