II SA/Wa 1483/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant st. asyst. sędz. Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia za służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w dniu [...] marca 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił R. K. z dniem [...] marca 2011 r. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ podał m.in., iż art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zwolnić w sytuacji, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przesłanka ta powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności składających się na taką ocenę, gdyż przesłanka ta nie została sprecyzowana w ustawie o Policji, ani w aktach wykonawczych do niej. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się wyłącznie do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia mu kontynuowanie służby, bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Wydając przedmiotową decyzję, organ brał pod uwagę zarówno interes społeczny (w tym przypadku interes służby), jak i słuszny interes policjanta. Analiza zaistniałych faktów wykazała, że pozostawienie w służbie policjanta (posiadającego uprawnienia emerytalne), który przez okres ponad 18 miesięcy służby tej faktycznie nie pełnił – nie podejmując przy tym kroków w celu ustalenia swej zdolności do dalszej służby w Policji – w sposób rażący narusza interes społeczny poprzez destabilizację kadry policyjnej i dezorganizację pracy jednostki. Wobec braku dyspozycyjności policjanta przez tak długi okres i braku możliwości ustalenia stanu jego zdrowia, dezorganizuje służbę i jest szkodliwe dla jej interesu. W tej sytuacji organ uznał przewagę interesu społecznego, nad słusznym interesem strony. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia R. K. ze służby w Policji, ustalając tę datę na dzień [...] maja 2011 r., natomiast w pozostałej części, zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego przytoczył za organem pierwszej instancji stan faktyczny sprawy i przedstawioną przez ten organ argumentację prawną zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ podał również, że ww. od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2010 r., a więc niemalże przez 12 miesięcy, nie pełnił służby. Orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z dnia [...] grudnia 2009 r. został uznany za zdolnego do służby z ograniczeniem. W dniu [...] czerwca 2010 r. policjant powrócił do służby, jednakże już po 10 dniach, tj. w dniu [...] czerwca 2010 r. przedstawił zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do służby z powodu choroby. Następnie, do dnia [...] kwietnia 2011 r. policjant przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie. Policjant w dniu [...] kwietnia 2011 r. stawił się w Komendzie Miejskiej Policji w C. i złożył raport o udzielenie zaległego urlopu wypoczynkowego za 2010 r. w wymiarze 31 dni. Uzyskał on informację, że jego wniosek o udzielenie zaległego urlopu wypoczynkowego zostanie rozpoznany po poddaniu się przez niego kontrolnym badaniom lekarskim i przedłożeniu orzeczenia lekarskiego. Do dnia [...] kwietnia 2011 r. policjant nie przedstawił orzeczenia lekarskiego. W dniu [...] lipca 2010 r. policjant został po raz kolejny skierowany na badanie przed Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w L. Przez ponad 4 miesiące od zawiadomienia policjant nie poddał się badaniom. Opisane zachowania nasuwają poważne wątpliwości, co do intencji policjanta oraz świadczą o zamierzonym unikaniu przez niego służby. Budzą też zastrzeżenia z punktu widzenia wypełniania przez niego obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Zdaniem Komendanta Głównego Policji przedstawione okoliczności oraz fakt, że rozkaz personalny organu pierwszej instancji uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma charakteru dowolności należało utrzymać go w mocy, zmieniając jedynie datę zwolnienia policjanta ze służby. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił, że rozkazy personalne są niezgodne z prawem. Wydając je organy przekroczyły granice uznania administracyjnego wynikające z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, niedokładnie wyjaśniono stan faktyczny, selektywnie i wybiórczo organy stosowały przepisy prawa materialnego, czym naruszyły jego interes. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza. Podstawę materialno - prawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca nie określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Co do zasady, sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji zaistniała. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy w przekonywający sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełnił służbę, a właściwie jej nie pełnił. Skoro skarżący nie wykonywał przyjętych obowiązków związanych z wstąpieniem do służby w Policji, to organ z uwagi na przedłużającą się jego nieobecność w służbie miał w pełni podstawy do uznania, ze dalsze jego pozostawanie w służbie nie leży w interesie Policji, a w szczególności pełniących w niej służbe policjantów Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełniał to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. Należy podkreślić, że wybór podstawy prawnej zwolnienia skarżącego ze służby był uzasadniony, gdyż stanowił konsekwencję jego postępowania. Skarżący wielomiesięczne okresy zwolnienia z powodu choroby przedzielał powrotem do służby, aby następnie ponownie jej zaprzestać przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie, czy też żądać udzielenia mu zaległego urlopu wypoczynkowego, w sytuacji gdy nie stawiał się na badanie przed komisją lekarską, która mogłaby ustalić jego faktyczny stan zdrowia i określić rokowania co do możliwości dalszego pełnienia słuzby. Zdaniem Sądu, organ w bardzo obszernym uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska, a w szczególności, że skarżący unika pełnienia służby w sytuacji gdy nabył uprawnienia emerytalne. Takie postępowanie skarżącego, w ocenie Sądu, stoi w jawnej kolizji z interesem społecznym. Zasadnie zatem organ ocenił, że skarżący działa jedynie w źle pojmowanym interesie własnym, a stanowisko to, Sąd w pełni podziela. Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Organy prowadząc postępowanie nie naruszyły jego przepisów, na co wskazuje skarżący. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej interpretacji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i właściwie go zastosował. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.