II SA/Wa 1586/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant st. asyst. sędz. Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 12 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił W. J. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego z Sądu Okręgowego [...] uzyskano odpis aktu oskarżenia w sprawie o sygn. akt [...], w którym ww. został oskarżony o to, że w okresie od dnia [...] listopada 2000 r. do dnia [...] lutego 2001 r. w W., [...], działając wspólnie i w porozumieniu z inna osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął i wprowadził do ksiąg podatkowych Spółki, fikcyjne faktury stwierdzające rzekome wykonanie opisanych w nich usług, czym wprowadził w błąd pracowników Urzędu Skarbowego w W., co do faktu wykonania tych usług i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa w postaci zaniechania pobrania wskazanego naliczonego podatku od towarów i usług, obniżając podatek należny od Spółki, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu) i art. 273 k.k. (przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W. J. został również oskarżony o to, że w tym samym okresie i miejscu, jako prezes zarządu powyżej określonej Spółki będąc zobowiązany na podstawie ustawy do zajmowania się jej sprawami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przyjęcie i zaksięgowanie w dokumentacji Spółki faktur poświadczających nieprawdę, co do rzekomego wykonania opisanych w nich usług przez inny podmiot, spowodował powstanie po stronie Spółki nienależnego zobowiązania i wyrządził jej szkodę majątkową, tj. o czyn z art. 585 § 1 k.s.h. przy zastosowaniu art. 12 k.k. Powyżej określone przestępstwa należą do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, a więc przestępstw które zostały wprost wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu W. J., należy do osób, o którym stanowi powyżej określony przepis, tzn. osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W. J., działając przez pełnomocnika, od powyżej decyzji złożył odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym na dzień 2 marca 2011 r., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Pełnomocnik zarzucił również organowi, że naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 8 i art. 77 § 1 Kpa. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, odmawiając im trafności. Zdaniem organu odwoławczego organ prowadząc postępowanie administracyjne przestrzegał jego zasad i w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zinterpretował art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. J., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego w skardze powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, tzn. naruszenia wskazanych w nim przepisów postępowania i przepisu prawa materialnego. Zarzucił również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6 i art. 138 § 1 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o jego prawną ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Na wstępie należy podać, iż dostęp obywatela do broni palnej poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z akt sprawy wynika, że już w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia, tj. w dniu [...] września 2010 r. , Prokuratura Okręgowa [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. zakończyła aktem oskarżenia prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne. Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu ma decydujące znaczenie przy ocenie zgodności z prawem decyzji organów Policji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonych decyzjach stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. ze zm.), który stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania osób prawomocnym orzeczeniem sądu "za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany, jako negatywną przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń i zarazem pozytywną dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Użycie w przytoczonym przepisie wyrażania "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wskazuje bowiem, że odnośnie tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa ta rzeczywiście istnieje, gdyż ustawodawca uczynił to w przepisie ustawy, łącząc skazanie lub podejrzenie popełnienia tych kategorii przestępstw z tą obawą. Wystarczy zatem w takiej sytuacji ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania o te przestępstwa, żeby cofnąć pozwolenie na broń (odpowiednio - odmówić wydania pozwolenia) osobie skazanej za ich popełnienie lub podejrzanej, gdyż są to dla organu okoliczności wiążące w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia oraz pozytywnej dla jego cofnięcia. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.). NSA wskazał w nim, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Reasumując, stosownie do powyższych rozważań prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie któregokolwiek z przestępstw określonych w ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy po słowach "w szczególności" nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem zaliczenie skarżącego, wobec którego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 i art. 273 k.k., do kręgu osób, o których mowa w tym przepisie, w ocenie Sądu nie nasuwa zastrzeżeń. Wbrew zarzutom skargi, organ Policji miał podstawę do odmówienia skarżącemu wydania pozwolenia na broń bez badania okoliczności popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów zabronionych, tym bardziej, że do dokonywania ustaleń w tym względzie nie był upoważniony, albowiem leżało to w gestii organów ścigania i prokuratury, a po wniesieniu aktu oskarżenia - sądu powszechnego. W sprawie administracyjnej liczył się wyłącznie sam fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie zarzucanego mu przestępstwa. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły zasad postępowania określonych w art. 6-8 Kpa, jak również art. 77 § 1, 107 § 1 i art. 138 § 1 Kpa. Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez organ art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ prawidłowo bowiem zastosował ten przepis w brzemieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. Obowiązek ten wynikał z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (Dz. U. Nr 38, poz. 195) W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.