II GZ 518/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 843/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 843/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. odmówił M. W. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Sąd pierwszej instancji dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że nie mógł on zostać uwzględniony z uwagi na brak jego uzasadnienia. Wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd pokreślił, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał ponadto, że dodatkową okolicznością przemawiającą za odmową wstrzymania wykonania decyzji była okoliczność, iż spór dotyczy świadczenia pieniężnego, którego spełnienie nie wywołuje skutku nieodwracalnego. Zażaleniem M. W. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż jego zdaniem w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem w przypadku uznania wniosku za niezasadny zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wskazał, że obecnie znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej i nie posiada wolnych środków. Konieczność uiszczenia nałożonej kary w wysokości 39.440 zł wraz z odsetkami spowoduje konieczność zaciągnięcia przez skarżącego kredytu lub pożyczki co wiąże się z dodatkowymi kosztami. W przypadku ewentualnego uchylenia decyzji nakładającej karę po stronie skarżącego powstanie szkoda spowodowana koniecznością zapłaty zobowiązań zaciągniętych wyłącznie w celu zapłacenia kary. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten uzależnia wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu od wykazania zaistnienia wymienionych w nim przesłanek w stosunku do wnioskodawcy. Tym samym to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności na podstawie, których możliwe będzie dokonanie analizy czy wykonanie aktu może spowodować w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych odwrócenia skutków. Brak wskazania jakichkolwiek argumentów przemawiających za zasadnością żądania wstrzymania wykonania aktu powoduje niemożność rozpoznania wniosku przez sąd, który nie jest władny samodzielnie dokonywać ustaleń bądź gromadzić za stronę materiał dowodowy mający stanowić podstawę i uzasadnienie wniosku. Zasadnie, wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku sformułowanego w tym przedmiocie przez M. W. w skardze, niemożliwym było dokonanie oceny możliwości wystąpienia w stosunku do wnioskodawcy przesłanek wymienionych w tym przepisie. Niezasadny jest zatem zarzut błędnego zastosowania art. 61 § 3 powołanej ustawy. Błędnie również strona podnosi, że Sąd powinien wziąć pod uwagę okoliczności powołane w skardze, przede wszystkim zaś niewspółmierność kary i jej bezzasadność. Jak wskazano powyżej wniosek sformułowany w oparciu o art. 61 § 3 ustawy wymaga uzasadnienia w zakresie wykazania możliwości wystąpienia przesłanek w nim wymienionych, a którego w niniejszej sprawie zabrakło. Okoliczności podnoszone w skardze, jako zmierzające do wykazania wadliwości aktu administracji, mogą stanowić dodatkową argumentację przemawiającą za zasadnością wniosku, nie mogą jednak zastępować jego uzasadnienia, które co podkreślono wcześniej, ma zmierzać do wykazania konkretnych przesłanek określonych w powołanym przepisie. Podkreślić również należy, co trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, których spełnienie nie powoduje ze swej natury nieodwracalnych skutków. Strona bowiem w przypadku pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia będzie mogła domagać się zwrotu uiszczonej kwoty stanowiącej przedmiot sporu. W sytuacji zaś zaciągnięcia kredytu bądź pożyczki na uiszczenie kary, jej zwrot umożliwi skarżącemu spłatę zaciągniętego zobowiązania wobec banku. Powyższe stanowi o niezasadności stanowiska skarżącego o konieczności zaciągnięcia kredytu bądź pożyczki jako przesłance wyrządzenia mu szkody uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, że nawet konieczność uiszczenia kary określonej w decyzji nie musi mieć charakteru jednorazowego świadczenia, albowiem skarżący może starać się o rozłożenie jej płatności na raty. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.