III SA/Lu 47/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do przeprowadzania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Starosty Ł. z dnia [...] lipca 2009r. Nr [...] w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz zobowiązania do zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienia diagnosty, Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało zaskarżoną decyzję mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Starosta Ł. cofnął K. C. uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz nałożył na niego obowiązek zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienia diagnosty w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ uzasadnił swą decyzję tym, że w dniu 27 marca 2009 r. do Starosty Ł. wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt II K 412/05, z którego wynika, iż skarżący uznany został winnym tego, że w dniu 27 stycznia 2005 r. w S., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc właścicielem stacji kontroli pojazdów a jednocześnie uprawnionym diagnostą do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz wydawania zaświadczeń o ich przeprowadzeniu poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne - dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu marki M. po przeprowadzeniu badania technicznego tego pojazdu, mimo że badania nie przeprowadził oraz dokonał wpisu o przeprowadzeniu tego badania w rejestrze badań technicznych Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...] w S. przy ul. S. Organ I instancji w związku z powyższą informacją wszczął z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w toku którego wystąpił do Prezydenta Miasta S., jako organu właściwego rzeczowo i miejscowo na podstawie art. 83a i 83b ustawy, o przeprowadzenie kontroli w podstawowej stacji kontroli pojazdów skarżącego w celu stwierdzenia, że skarżący dokonał w dniu 27 stycznia 2005 r. w rejestrze badań technicznych wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu marki M. Przeprowadzona w dniu 5 czerwca 2009 r. przez Prezydenta Miasta S. kontrola potwierdziła wpisy o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu wymienionego w wyroku Sądu Rejowego w S. Ponieważ Sąd w prawomocnym wyroku stwierdził, że badanie to faktycznie nie zostało przez diagnostę wykonane, organ I instancji uznał, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że organ I instancji dokonał niedopuszczalnej, niezgodnej z prawem interpretacji rozszerzającej przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który określa przesłanki cofnięcia uprawnień diagnosty. Podniósł on, że diagnosta traci prawo do wykonywania zawodu już na podstawie prawomocnego wyroku sądowego orzekającego środek kamy w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty z uprawnieniami do badań technicznych. Taki wyrok nie uprawnia jednak starosty do wydania decyzji na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Starosta może cofnąć uprawnienia tylko wówczas, gdy w wyniku własnej kontroli na stacji stwierdzi spełnienie przesłanek wymienionych w przepisie. W toku przeprowadzonej na jego stacji kontroli Prezydent Miasta S. nie stwierdził natomiast żadnych nieprawidłowości w działalności stacji, czy dokumentacji znajdujących się tam urządzeń, nie stwierdził też żadnych uchybień w zakresie pracy zatrudnionych na stacji diagnostów. Kontrolujący nie stwierdził zwłaszcza, aby naruszył on jakiekolwiek przepisy dotyczące przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wydawania zaświadczeń albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami prawa. W jego ocenie nieprawidłowości dające podstawę do cofnięcia uprawnień diagnosty musiałyby być stwierdzone w czasie kontroli, co w jego przypadku nie miało miejsca. Starosta nie może powoływać się natomiast na ustalenia Sądu. Reasumując skarżący stwierdził, że w jego ocenie nie zaistniały przesłanki do cofnięcia mu uprawnień diagnosty przez Starostę Ł.. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, a podniesione zarzuty pozostają bez wpływu na jej treść. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 84 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zwanej dalej ustawą, badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Stosownie do art. 84 ust. 3 starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzi przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Obowiązkiem starosty jest cofnięcie diagnoście uprawnień w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, że wydane przez diagnostę zaświadczenie albo dokonanie przez niego wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodne jest ze stanem faktycznym lub przepisami. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący naruszył przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z tytułu dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym, co obligowało organ I instancji do cofnięcia mu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Potwierdza to dowód w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt II K 412/05 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 stycznia 2009r. sygn. akt II Ka 284/08. Sąd w prawomocnym wyroku, o którym mowa powyżej orzekł, że skarżący w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki M. dokonał wpisu o wykonaniu badań technicznych tego pojazdu w dniu 27 stycznia 2005 r., które nie zostały przez skarżącego, jako diagnostę, wykonane. Natomiast ustalenia Prezydenta Miasta S. z kontroli stacji pojazdów przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2009r., na podstawie art. 83b ustawy, dowodzą wystąpienia również przesłanek do cofnięcia uprawnień diagnosty określonych wart. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy. Kierownik Referatu Urzędu Miasta S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] stwierdził, że w rejestrze stacji wprowadzone są dane o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu marki M. Należy wziąć bowiem pod uwagę, że kontrola stacji pojazdów przeprowadzana w ramach nadzoru obejmuje między innymi prawidłowość prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy), czyli między innymi prowadzenia rejestru badań technicznych. Zgodnie obowiązującym w dacie orzekania przez organ I instancji § 11 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.) oraz obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232) podmiot prowadzący stację kontroli pojazdów prowadzi rejestr badań technicznych pojazdów, w którym zamieszane są dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu. Skoro więc skarżący wprowadził do rejestru badań technicznych dane o przeprowadzeniu badań technicznych pojazdu, których faktycznie nie przeprowadził (co zostało stwierdzone w prawomocnym wyroku sądu karnego), to czyn ten należy zakwalifikować jako przesłankę do cofnięcia uprawnień, o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy. Kolegium uznało, że skarżący nie kwestionuje tego, że dokonał wpisu do rejestru badań technicznych prowadzonym przez stacje oraz do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Jego zarzuty sprowadzają się do tego, że podstawą wydania decyzji przez Starostę Ł. nie mógł być prawomocny wyrok sądu orzekający środek kamy w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty z uprawnieniami do badań technicznych a przesłanka cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych powinna być stwierdzona w czasie kontroli, co w jego przypadku nie miało miejsca. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji nie wykonuje na podstawie art. 185 kodeksu karnego wykonawczego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt II K 412/05 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w S. w części dotyczącej zakazu wykonywania skarżącego zawodu diagnosty, choć Sąd pismem z dnia 23 marca 2003 r. sygn. akt II K 412/05 w takim celu przekazał wyrok organowi I instancji. Wyrok sądu karnego nie był podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 180 kodeksu karnego wykonawczego, w przypadku prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi administracji, który zgodnie z art. 185, zobowiązany jest do podjęcia stosownych decyzji. Jak podkreślono w orzecznictwie sama regulacja wynikająca z treści powyższego artykułu nie może jednak stanowić jedynej, samodzielnej podstawy prawnej dla wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty (w niniejszej sprawie nie stanowi podstawy prawnej). Przepis mówi o podjęciu "stosownych decyzji", jest to norma ogólna o charakterze kompetencyjnym, nie określa ona w ogóle katalogu decyzji dopuszczonych przez prawo i możliwych do podjęcia w tym trybie. Z tego względu "stosowne decyzje" z przepisu art. 185 kkw wydawane przez organy administracji publicznej muszą mieć podstawę materialnoprawną w konkretnych przepisach ustawowych, przyznających uprawnienie do zastosowania określonej sankcji i wskazujących przesłanki do podjęcia decyzji. Przepisy Prawo o ruchu drogowym przewidują możliwość cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w sytuacji określonej w art.84 ust 3 ustawy. Przesłanki do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie właśnie wystąpiły. Kolegium zauważyło, że organ I instancji nie powoływał się w zaskarżonej decyzji na związanie go orzeczeniem sądu karnego, lecz na wyrok jako dowód w rozumieniu art. 75 kpa., który stanowi, że organ administracji publicznej obowiązany jest dopuścić j dowód wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. C. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, które jest postępowaniem odrębnym od karnego, a sankcje, jakimi dysponuje organ administracji nie są tożsame ze środkami karnymi. Kluczową rolą organu w tym postępowaniu administracyjnym było wyjaśnienie, czy K. C. przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub czy wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, a więc czy zaistniały przesłanki do cofnięcia uprawnień określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Odnośnie natomiast do drugiego zarzutu Kolegium stwierdza, że przeprowadzona na podstawie art. 83b ust. 1 i 2 pkt 1 lit. c ustawy kontrola stacji kontroli pojazdów potwierdziła, że w rejestrze stacji wprowadzone są dane o przeprowadzonym przez K. C. w dniu 27 stycznia 2005 r. badaniu technicznym pojazdu marki M. Do akt sprawy dołączony został dodatkowo duplikat zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym Nr [...]. Poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne polegające na tym, że skarżący dokonał wpisu o przeprowadzeniu badania technicznego do rejestru stacji oraz do dowodu rejestracyjnego bez jego przeprowadzenia jest udowodnione prawomocnym wyrokiem sądowym uznającym go winnym popełnienia tego czynu. Sąd orzekł przy tym środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty na okres jednego roku. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zarzucił, iż wprawdzie został uznany przez sąd karny winnym tego, że dniu 27 stycznia 2005r. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu marki M. o przeprowadzeniu badania technicznego tego pojazdu, mimo że badania nie przeprowadził oraz dokonał wpisu o przeprowadzeniu tego badania w rejestrze badań technicznych Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów Nr [...] w S. przy ul. Starzyńskiego, ale nigdy nie przyznał się do popełnienia tego czynu. Skarżący ponownie podniósł, że w przypadku orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowiska diagnosty z uprawnieniami do wykonywania badań technicznych, traci on na tej podstawie prawo do wykonywania zawodu przez orzeczony okres. Taki wyrok nie uprawnia jednak starosty do wydania decyzji w sprawie poniesienia przez diagnostę odpowiedzialności zawodowej określonej w ustawie Prawo o ruchu drogowym, jako cofnięcie uprawnień. Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy okoliczności będące podstawą do cofnięcia uprawnień diagnoście muszą zostać stwierdzone w toku kontroli na stacji a takie okoliczności nie zostały stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2009 r. Jeżeli więc na stacji nie przeprowadzono kontroli albo podczas jej przeprowadzania nie stwierdzono okoliczności, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, nie ma podstaw do cofnięcia diagnoście uprawnień na podstawie tego przepisu. Skarżący argumentuje, że z żadnego przepisu, a zwłaszcza z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wynika, aby przesłanką uzyskania uprawnień diagnosty była jego niekaralność. Nie wynika również, aby karalność diagnosty mogła skutkować cofnięciem mu uprawnień. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnym aktów administracyjnych. Oznacza to, że Sąd rozpoznając sprawę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Skarga podlega oddaleniu, jako że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy administracji trafnie przyjęły, iż skarżący wydał zaświadczenie i dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, czym naruszył przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności te potwierdzone zostały wyrokami Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2008 r. oraz Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 stycznia 2009 r. Sąd podzielił również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., że przeprowadzona kontrola stacji pojazdów w trybie nadzoru (w dniu 5 czerwca 2009 r. obejmująca prawidłowość prowadzenia wymaganej dokumentacji art. 83 b ust. 2 pkt 1 lit. c/ ustawy), tj. prowadzenia rejestru badań technicznych potwierdziła, iż w rejestrze stacji wprowadzone są dane o przeprowadzonym przez K. C. w dniu 27 stycznia 2005 r. badaniu technicznym pojazdu marki M. Tak więc poczynione przez organy administracji ustalenia mieszczą się w hipotezie art. 84 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, bowiem w sposób bezsporny wykazują nierzetelność skarżącego polegającą na dopuszczeniu do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym. Odnosząc się do zarzutów skargi, podnieść należy również, że wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest regulacji, z której wynikałoby, że ustalenia dokonane w postępowaniu sądowym stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, wiążą organ administracji publicznej, ale nie ma też przepisów opozycyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie obecnym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 1993 r. III SA 262/93, iż okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione. Mając te wszystkie względy na uwadze działając na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.