V SA/Wa 1362/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) z [...] lutego 2011 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie przyznania R. R. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( ONW) na rok 2006. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2006 r. R. R. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na terenach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2006 rok, który obejmował działki rolne o łącznej powierzchni 11,14 ha. W wyniku postępowania, w trakcie którego kontrole administracyjne na miejscu, przeprowadzone w gospodarstwie producenta wykazały rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności, a obszarem stwierdzonym - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. odmówił producentowi przyznania płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2006 r. R. R. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Rozstrzygnięciem z [...] kwietnia 2008r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego, ARiMR w [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w zakresie prawidłowości deklaracji działek ewidencyjnych we wniosku o przyznanie płatności ONW na 2006 r. W w wyniku wezwania pismem z [...] czerwca 2008 r. R. R. złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie przyznania płatności ONW na 2006 r. w związku z toczącym się postępowaniem sądowym w Sądzie Rejonowym w [...], dotyczącym rozgraniczenia działek nr 766/12 i 765/2, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW na 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2008r. nr [...] zawiesił na wniosek strony postępowanie w sprawie przyznania producentowi płatności ONW na 2006 r. Pismem z [...] września 2010 r. R. R. wystąpił do organu Agencji o podjęcie zawieszonego postępowania. W oparciu o powyższe Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] postanowieniem wydanym [...] września 2010 r. nr [...] podjął zawieszone na wniosek strony postępowanie w sprawie płatności ONW na 2006 r. W wyniku jego przeprowadzenia i dokonanej przez wnioskodawcę w dniu [...] września 2010r. korekty wniosku o przyznanie płatności ONW na 2006 r., Kierownik Biura Powiatowego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. przyznał R. R. płatność ONW na 2006r. w wysokości 2911,92 zł do gruntów o powierzchni 11,03 ha. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] zawiadomił R. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o przyznaniu płatności ONW na 2006 r., a następnie postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. nr [...] wstrzymał wykonanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z [...] listopada 2010r. Na niniejsze postanowienie R. Ry. w dniu [...] stycznia 2011 r. złożył zażalenie do Prezesa ARiMR. Prezes ARiMR postanowieniem z [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Następnie w wyniku przeprowadzonego trybie nadzwyczajnym postępowania, decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z [...] listopada 2010 r. w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności ONW na 2006 r. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 w zw. z art.157 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kierownik Biura wydał decyzję z naruszeniem art. 5 ust 3 a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środkow pochodzacych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz.U. z 2003r. Nr 229 poz. 2273), zgodnie z pomoc jest udzielana do wysokosci limitu stanowiącego rownowartość w złotych kwoty euro określonej w planie na poszczegolne działania lecz nie później niż do 30 czerwca 2008r. Wskazano, że termin ten został ustalony w oparciu o art 6 w zw. z art 3 ust 2 rozporządzenia Komisji (WE) 1320/2006 z 5 września 2006r. ustanawiajacego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005. ( Dz. Urz. UE L z dnia 6 wrzesnia 2006r. ). Dyrektor Oddziału zaznaczył, iż w sytuacji przekroczenia terminu materialnoprawnego wyznaczonego przez przepisy ustawy z 28 listopada 2003r. oraz faktu, iż Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie dysponuje odrębnym budżetem w celu realizacji ze środkow krajowych zobowiazań finansowych w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskicjh ze środków pochodzacych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, obowiązkiem Kierownika Biura było umorzenie postepowania na podstawie art 105 §1 k.p.a. wobec bezprzedmiotowosci postępowania. Zaznaczył jednocześnie, że upływ wskaznego terminu materialnoprawnego tj. 30 czerwca 2008r. spowodował, iż organ Agencji nie był już władny do oceny pod wzgledem formalno –prawnym przedłożonych wyjaśnień strony. W konsekwencji, wobec tego, że decyzja Kierownika Biura z [...] listopada 2010r. o przyznaniu R. R. płatności ONW na rok 2006 r. wydana została niezgodnie z obowiazującym prawem należało orzec o stwierdzeniu nieważności tej decyzji. R. R. odwołał się od decyzji Dyrektora Oddziału, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniósł też zarzut dotyczący przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., z uwagi na brak uprawomocnienia się postanowienia nr 28/2011 o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji nr [...] Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] kwietnia 2011 r. decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przepisy prawa jakie znalazły zastosowanie w sprawie w pierwszej kolejności wskazując na przepisy stanowiące podstawę przyznawania płatności z tytułu ONW w roku 2006. Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273, z późn. zm.), szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na działalność rolniczą prowadzoną na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanych obszarami ONW) oraz przestrzenny zasięg wdrażania tego działania określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657, ze zm.) oraz przepisy unijne, w szczególności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. WE L 153 z 30.04.2004 r.) oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE L 141 z 30.04.2004 r.). Zgodnie art. 5 ust. 3a ustawy PROW pomoc z tytułu ONW jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość złotych w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do 30 czerwca 2008 r. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy zauważyl , iż realizowanie płatności na podstawie decyzji administracyjnych po upływie ww. terminu kwalifikowalności jest działaniem sprzecznym z art. 5 ust. 3 a ww. ustawy. Dalej Prezes AriMR wyjaśnił, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał R. R. w dniu [...] listopada 2010 r. płatności z tytułu ONW na rok 2006 pomimo tego, iż przepisy nie zezwalały na przyznanie płatności z tytułu ONW po dniu 30 czerwca 2008 r. Powyższe – w ocenie Prezesa ARiMR – uzasadniało stwierdzenie przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] ze względu na rażące naruszenie przez ten organ dyspozycji wynikającej z art. 5 ust. 3a ustawy PROW, polegające na przyznaniu płatności z tytułu ONW na rok 2006 po dniu 30 czerwca 2008 r. Przedmiotowa decyzja dotknięta jest zatem, jak zanaczył organ odwoławczy, wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi podstawę uzasadniającą wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa w świetle powołanego przepisu mamy do czynienia, co podkreślił Prezes ARiMR gdy w sposób oczywisty, bezsporny i niestwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny, co mialo miejsce w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności ONW na 2006r. Odpowiadając natomiast na na zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący przedwczesnego wydania decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Prezes ARiMR podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 159 § 1 Kpa organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, może wstrzymać z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Niniejsze, zdaniem Prezesa miało miejsce w omawianej sprawie ponieważ Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał postanowienie nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji nr [...]. Przepisy k.p.a. nie uzależniają, co organ odwoławczy podkreślił, terminu na wydanie orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia nieważności od uzyskania waloru ostateczności postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Tym samym uprawomocnienie się postanowienia nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia nr [...] nie było warunkiem koniecznym do możliwości wydania decyzji nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji. Wobec tego zarzut strony w tym zakresie Prezes ARiMR uznał za całkowicie bezpodstawny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Roman Rybicki przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wystąpił o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] kwietnia 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty \podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, kwestionując zasadność stwierdzenia nieważnosci decyzji o przyznaniu mu płatnosci ONW na rok 2006. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przez organy Agencji przepisach prawa. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W podstwie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] lutego 2011 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie urzędu. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające stwierdziły, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał R. R. w dniu [...] listopada 2010r. płatnosci ONW na rok 2006 mimo że przepisy nie zezwalały na przyznanie takiej płatnosci po dniu 30 czerwca 2010. Zatem, ,jak dalej wskazano w sprawie przyznania beneficjentowi płatnosci ONW na rok 2006 doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie dyspozycji wynikajacej z art. 5 ust 3a ustawy PROW. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Badając zarzuty skargi w powyższym kontekście, Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że wskazana przez nie wada decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] listopada 2010r. będąca wynikiem naruszenia dyspozycji art. 5 ust 3 a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarow wiejskich ze środkow pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U Nr 229 poz. 2273 ze zm. ) stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu beneficjentowi płatności ONW na rok 2006. Decyzja organu Agencji z dnia 24 listopada 2010r. o przyznaniu producentowi rolnemu płatności ONW na rok 2006 w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wydana została w oparciu o art. 5 ust 2 ustawy z 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzacych z EFOiGR i wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunkow i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U Nr 73 poz. 657 ) oraz przepisy wspólnotowe - rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. WE L 153 z 30.04.2004 r.) oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE L 141 z 30.04.2004 r.). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z zapisem art. 5 ust 3 a wspomnianej ustawy z 28 listopada 2003r, który wprowadzony został poprzez art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.07.64.427) z dniem 11 kwietnia 2007 r. - pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Termin realizacji pomocy ze środków wspołfinamnsownych z Sekcji Orientacji lub Sekcji Gwarancji EFOGR ustalony został w oparciu o art. 6 w zw. z art. 3 rozporzadzenia Komisji ( WE ) Nr 1320/2006 z 5 września 2006r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005, zgodnie z którym wydatki wynikające ze zobowiązań dotyczących dopłat wyrównawczych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w nowych państwach członkowskich, odnoszących się do wniosków składanych najpóźniej w 2006 r., mogą być zadeklarowane do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania. Jednak w przypadku wykorzystania kwot przeznaczonych na realizację programu lub środka przed terminem końcowym, o którym mowa w akapicie pierwszym, ale po dniu 1 stycznia 2007 r., pozostałe wydatki wynikające ze zobowiązań odnoszących się do najpóźniej 2006 r. będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania, pod warunkiem że program rozwoju obszarów wiejskich dla nowego okresu programowania przewiduje takie wydatki. Skoro art. 5 ust 3 a ustawy z 28 listopda 2003r. o PROW jednoznacznie wskazuje termin, w jakim najpóźniej pomoc ta może być udzielona, zasadnie organ stwierdził, że realizowane płatności na podstawie decyzji administracyjnych wydanych po upływie w.w. terminu kwalifikowalnosci jest działaniem sprzecznym z jednoznacznym brzmieniem zapisu w.w. art. 5 ust 3a ustawy. W tej sytuacji organy orzekające zasadnie przyjęły oczywistą sprzecznośc pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu co stanowi przesłankę obligującą organ do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną.Oczywistośc naruszeniaprawa,charakter przepisu, jaki został naruszony oraz skutki rozstrzygnięcia niemożliowe do zaakceptowaia z punktu widzenia praworządności poprzez przyznanie pomocy finansowej ze środków Unii Europejskiej, w sytuacji gdy przepisy prawa nie zezwalały na przyznanie takiej pomocy po dniu 30 czerwca 2008r., ocenie Sądu prawidłowo zostały przez organ odwoławczy rozważone i uzasadniały podjęte rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważnosci decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] w dniu [...] listopada 2010r. na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. W niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez Prezesa ARiMR prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.