I SAB/Wa 8/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi G. N. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia o odszkodowaniu oddala skargę. G. N. reprezentowana przez radcę prawnego w grudniu 2010 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku spadkobierców J. T. (w tym także G. N.) o stwierdzenie nieważności: 1. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej – Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. o wywłaszczeniu J. T. nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako parcela nr [...] o powierzchni [...] m2, wraz z jej sprostowaniem oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 1961 r. zatwierdzającej orzeczenie z dnia [...] grudnia 1960 r.; 2. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej – Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1961 r. przyznającego J. T. odszkodowanie w kwocie [...] zł za wywłaszczoną orzeczeniem z dnia [...] grudnia 1960 r. nieruchomość oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 1965 r. zatwierdzającej orzeczenie z dnia [...] kwietnia 1961 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wniosek o stwierdzenie nieważności powyższych aktów został złożony w imieniu spadkobierców J. T. w dniu 20 lutego 2009 r. Skarżąca jest jedną z [...] spadkobierców. Od dnia złożenia wniosku organ nadzoru nie rozstrzygnął sprawy, nie poinformował o żadnych działaniach zmierzających do jej załatwienia, a jedynie przedłużył dwukrotnie termin załatwienia sprawy, ostatecznie do końca 2010 r. Ostatnie przedłużenie terminu było wynikiem wezwania do załatwienia sprawy, dokonanego w piśmie z dnia 8 października 2010 r. Z uwagi na to, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skarga jest w ocenie skarżącej uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w tej sprawie do czasu wyznaczenia przez sąd kuratora dla jednej ze stron postępowania – F. N., którego miejsce pobytu nie jest znane. W załączeniu, oprócz postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] stycznia 2011 r., Minister Infrastruktury nadesłał także wniosek z dnia 5 stycznia 2011 r. o ustanowienie kuratora dla nieobecnego, skierowany do Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 stycznia 2011 r. skarga ta została rozdzielona i w części dotyczącej bezczynności Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności aktów administracyjnych wymienionych wyżej w punkcie 1, została wyłączona do osobnego postępowania, pod sygnaturą I SAB/Wa 7/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Gdy przedmiotem skargi jest efekt działania organu administracji (np. decyzja), sądy administracyjne dokonują kontroli legalności decyzji administracyjnych z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja w przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07, LEX nr 437951). Sąd w niniejszej sprawie musiał więc wziąć pod uwagę, że już po wniesieniu skargi postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanych w skardze orzeczeń zostało zawieszone. Wyjaśnić należy, że bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 K.p.a.). Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (zob. wspomniany wyżej wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07 oraz postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., II SA 697/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 50). Stanowisko to, akceptowane przez B. Adamiak (w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 460), należy uznać za wciąż aktualne, także na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W aktach sprawy brak jest informacji od skarżącej, aby postanowienie o zawieszeniu postępowania, wydane w dniu przekazania akt do sądu, zostało skutecznie zaskarżone. A sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Skoro postępowanie administracyjne w chwili wyrokowania spoczywało w organie wobec jego zawieszenia, to w okolicznościach tej sprawy zaistniał na skutek postanowienia o zawieszeniu "specyficzny stan bezczynności", uniemożliwiający sądowi zastosowanie art. 149 P.p.s.a. (tak NSA w powoływanym już wyroku z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07). W niniejszej sprawie ze skargi na bezczynność, sąd nie mógł także przeprowadzić kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tej sytuacji, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. sąd skargę oddalił.