I SA/Wa 1657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przeprowadzenie prac związanych przebudową [...] oddala skargę. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na powierzchni [...] m2 w/w nieruchomości prac związanych z przebudową naziemnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudową sieci gazowej, zobowiązując Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu w/w prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, zobowiązującej wnioskodawcę do zapłaty odszkodowania oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, ze decyzją znr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...] ustalił lokalizację inwestycji polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] w rezerwowym korytarzu drogi krajowej nr [...] bis (łącznik) i [...] na odcinku [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obwodnicy miasta [...] w rezerwowym korytarzu drogi krajowej nr [...] bis (łącznik) i [...] na odcinku [...], zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nadał w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na powierzchni [...] m2 ww. nieruchomości prac związanych z przebudową naziemnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudową sieci gazowej, zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu ww. prac albo jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, zobowiązał wnioskodawcę do zapłaty odszkodowania oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K., podnosząc, iż przed zezwoleniem na wykonanie prac nie przeprowadzono rokowań z właścicielem nieruchomości, nie określono na jakiej podstawie przyjęto powierzchnię zajęcia [...] m2, nie wskazano jakiego typu ograniczenia w użytkowaniu działki będą występowały po posadowieniu na jej terenie słupa wysokiego napięcia, w zawiadomieniu z dnia 14 lipca 2010 r. powołano się na art. 30 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r., który został uchylony. Rozpatrując odwołanie Minister Infrastruktury stwierdził, iż stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958) dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) stanowi, że jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, wojewoda, na wniosek inwestora, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 2-7 oraz rat. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiedni. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 2 tej ustawy, decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Minister wskazał, że zgodnie z konstrukcją przyjętą w art. 30 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości znajdujących się poza pasem drogowym, a zatem na terenie, co do którego Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie posiada tytułu prawnego uprawniającego do dysponowania nią na cele budowy polegającej na przełożeniu infrastruktury, następuje w drodze zezwolenia udzielonego przez wojewodę. Obowiązek podjęcia działań na nieruchomości położonej poza pasem drogi krajowej, mających na celu dokonanie przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej musi wynikać z treści decyzji o pozwoleniu na budowę drogi krajowej. W decyzji o pozwoleniu na budowę określone są zarówno parametry techniczne budowy samej drogi, jak i infrastruktury technicznej (linii energetycznych, gazociągów, światłowodów, linii telekomunikacyjnych, wodociągów, kanalizacji itd.)wraz z określeniem warunków przyłączonej nowej infrastruktury do już istniejącej. Minister ustalił, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na powierzchni [...] m 2 ww. nieruchomości prac związanych z przebudową naziemnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudową sieci gazowej oraz o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie obwodnicy miasta [...] zachodzi konieczność dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej. W uzupełnieniu wniosku inwestor wskazał, że w dniu [...] czerwca 2010 r. podpisana została umowa z wykonawca robót. Organ II instancji wskazał, iż ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, iż w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej przewidziano na działce nr [...] przebudowę linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudowę sieci gazowej. W ocenie Ministra powyższe wskazuje na konieczność dokonania przebudowy urządzeń infrastruktury na przedmiotowej nieruchomości, co wypełnia przesłankę okrreślona w art. 30 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. Minister wskazał, iż przepis art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.)w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowi, że udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Minister uznał, że pismem z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] lipca 2009 r. przedstawiciel Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do J. K. z ofertą zawarcia umowy użyczenia przedmiotowej nieruchomości w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia prac budowlanych, ale do porozumienia nie doszło, gdyż właściciel nieruchomości złożył pisemne oświadczenie o odmowie wydania zgody na wejście na teren działki z uwagi na to, ze z przedmiotową działka wiąże plany inwestycyjne, zaś umiejscowienie na niej słupa jak również wiszące przewody elektryczne nie pozwalają na wykorzystanie działki zgodnie z jego zamierzeniami. W związku z powyższym zdaniem Ministra spełniona została przesłanka określona w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło z uwagi na konieczność wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości z uwagi na potrzebę wykonania przebudowy naziemnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudowę sieci gazowej, wynikająca z zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ wojewódzki zaś poinformował strony o przysługujących im uprawnieniach oraz o obowiązkach wykonawcy robót. Minister stwierdził, iż zarzut dotyczący braku rokowań jest nieuzasadniony, gdyż przedstawiciel Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dwukrotnie skierował do skarżącego ofertę w sprawie użyczenia nieruchomości, lecz właściciel wyraźnie oświadczył, że nie wyraża na to zgody. Powierzchnia zaś niezbędna do czasowego zajęcia nieruchomości została określona we wniosku inwestora w oparciu o mapę projektu budowlanego, gdzie określa się powierzchnię gruntu niezbędną do przeprowadzenia robót budowlanych. Organ II instancji zarzut dotyczący art. 30 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. również uznał za nieuzasadniony, gdyż jak wskazano stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. Minister podniósł, iż kwestie dotyczące wskazania jakiego typu ograniczenia w korzystaniu z działki będą występowały po posadowieniu na niej słupa wysokiego napięcia nie mogą być przesądzone w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie na celu zbadanie przesłanek wymaganych do zajęcia danej nieruchomości w celu przeprowadzenia prac budowlanych. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, 10, 77, 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, w szczególności poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że dopełniony został wymóg udowodnienia przeprowadzenia ze skarżącym rokowań i tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niedopełnienie ustawowego wymogu przeprowadzenia ze skarżącym rokowań na okoliczność ustalenia warunków udostępnienia nieruchomości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozpoznaje skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni – taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejsze sprawie. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tej ustawy dokonaną ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zw. z art. 6 ust. 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 124 ust. 2 -7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, wojewoda, na wniosek inwestora może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża zgody. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na budowę obwodnicy miasta [...], nakładając jednocześnie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, obowiązek przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach położonych poza liniami rozgraniczającymi obwodnicę, w tym na działce nr [...]stanowiącej własność J. K. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucja prawna ingerującą w prawo własności lub w prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowanie dolegliwości jaką stawarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego prawa. Do przesłanek tych zaliczyć trzeba wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami rokowania, których obowiązek przeprowadzenia ciąży na wnioskodawcy przed złożeniem wniosku. Art. 124 ust. 3 zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Oznacza to, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego regulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Wobec powyższego rzeczą organu rozpatrującego wniosek o zezwolenie na podjęcie działań na nieruchomości było ustalenie, czy wydanie decyzji w tym przedmiocie poprzedzone było rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. W niniejszej sprawie kwestia sporna jest czy wydanie decyzji przez Wojewodę [...] z dnia [...] lipca 2010 r. poprzedzone było rokowaniami z właścicielem przedmiotowej nieruchomości J. K.. Sąd podziela pogląd organów obu instancji, iż wystąpiła przesłanka z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, opierając się na treści normy zawartej w tym przepisie i rozumieniu instytucji "rokowań" w orzecznictwie i doktrynie. Przepis art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, ze uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. Jeżeli zaś mimo prowadzonych rokowań nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonanie prac. Jak wynika z powyższego wystarczy, że rokowania były prowadzone przed wszczęciem postępowania i że nie doprowadziły one do porozumienia między właścicielem i inwestorem. Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. W rozpoznawanej sprawie należy przyznać rację organom orzekającym, że przed wszczęciem postępowania w sprawie przeprowadzone były pomiędzy właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a inwestorem rokowania, które nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Jak wynika z akt sprawy przedstawiciel Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do J. K. pismem z dnia [...] lutego 2009 r. i pismem z dnia [...] lipca 2009 r. o wyrażenie zgody na czasowe zajęcie działki nr [...] i podpisanie załączonej umowy użyczenia. Do w/w pisma załączone zostały: plan sytuacyjny, umowa użyczenia, kopia pełnomocnictwa i koperta zwrotna. Skarżący na pierwsze z pism nie odpowiedział, natomiast odnosząc się do pisma z dnia [...] lipca 2009 r. kategorycznie odmówił zgody na użyczenie działki nr [...] na czasowe zajęcie jak również na umiejscowienie na tej działce słupa trakcji elektrycznej. Odmowę skarżący motywował tym, że z przedmiotową działką wiąże plany inwestycyjne, a umiejscowienie na niej słupa jak również wiszące przewody elektryczne nie pozwalają na użytkowanie działki zgodnie z jego zamierzeniami (k. 42 akt administracyjnych). Kategoryczna forma a nawet tytuł pisma "odmowa" nie może budzić wątpliwości co do stosunku skarżącego do planowanych prac. W tej sytuacji za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące m. in. lakoniczności projektu umowy użyczenia. Zresztą w uzasadnieniu skargi skarżący przyjmuje, iż z uwagi na zamiar docelowego wykorzystania przedmiotowej nieruchomości na cele działalności gospodarczej nie mógł zgodzić się na przedstawione mu warunki. Ponieważ strony nie doszły do porozumienia, a inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, Wojewoda [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości określając jej powierzchnię i wskazując rodzaj prac, które mają być na niej przeprowadzone. Podstawą decyzji był prawidłowo złożony wniosek inwestora, dołączony negatywny wynik rokowań oraz wymagany przez ustawę zawarty w decyzji o pozwoleniu na budowę drogi obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach położonych poza liniami rozgraniczającymi obwodnicę, w niniejszej sprawie na działce nr [...]. Zaznaczyć należy, iż stosownie do treści art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązana została do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu na tej nieruchomości prac związanych z przebudową nadziemnej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wraz z posadowieniem słupa i przebudową sieci gazowej, jeżeli zaś przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nieodwracalne trudności lub koszty właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie, także odpowiada wartości poniesionych szkód, jeżeli zaś zmniejszy się wartość nieruchomości odszkodowanie zostanie powiększone o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Kwestia ta jednak może być przedmiotem odrębnego postępowania. Trzeba dodać, ze jak wynika z treści art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciel nieruchomości może żądać, aby Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy, własność nieruchomości, jeżeli przeprowadzone prace uniemożliwią dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Reasumując, Sąd uznał, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś poprzedzające ją postępowanie administracyjne zostały przeprowadzone prawidłowo, zebrany materiał dowodowy oceniony zgodnie z art. 80 Kpa. W konsekwencji Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione, w tym również zarzut naruszenia art. 10 Kpa. Należy bowiem podkreślić, iż organ II instancji nie podejmował żadnych czynności procesowych, opierając się na zebranym w sprawie przez organ I instancji materiale dowodowym. Ponadto skarżący nie wykazał, by brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania przed organem odwoławczym pozbawił go możliwości zgłoszenia dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.