VII SA/Wa 395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz budynku wolnostojącego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując art. 145 § 1 k.p.a. i art. 149 k.p.a. wskazał, iż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie na wniosek J. S., który podnosił, iż nie został dopuszczony jako strona do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę trzech budynków w zabudowie szeregowej i budynku wolnostojącego w sąsiedztwie jego nieruchomości. Równocześnie prowadząc już merytorycznie rozpoznanie sprawy, organ I instancji stwierdził, że zainteresowanemu nie przysługiwał status strony w tym postępowaniu, bowiem jego działka nr [...] nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, której obszar oddziaływania obejmuje wyłącznie działkę inwestora. Usytuowanie budynków inwestycji spełnia wymogi warunków technicznych, zaś inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Inwestycję od działki zainteresowanego oddziela działka nr [...] stanowiąca drogę publiczną. Organ odwoławczy podkreślił, iż wnoszący o wznowienie nie wskazał żadnego przepisu prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania działki będącej jego własnością, natomiast kwestie estetyczne oraz wpływ projektowanej inwestycji na wartość jego nieruchomości nie podlegają regulacjom prawa budowlanego. Powyższe stanowiło o braku podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł J. S. domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. a także art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego organ miał obowiązek zawiesić postępowanie z uwagi na toczące się postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Co do atrybutu strony to zdaniem skarżącego organ winien wziąć pod uwagę, że dotyczy on właścicieli działek dalej położonych, jeżeli inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisami prawa budowlanego, a pojęcie obszaru oddziaływania należy rozumieć szeroko. Nadto inwestycja nie jest zgodna z przepisami, bo nie ma miejsc garażowych i postojowych, przez co samochody niszczą trawnik i ubijają grunt, który nie wchłania przez to wód opadowych a organy nie przeprowadziły na tę okoliczność żadnego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W przedmiotowej sprawie organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w W. Postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., na wniosek J. S., który bez własnej winy nie brał w nim udziału. Badając podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ przeanalizował art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 prawa budowlanego i stwierdził, że wnioskujący jako właściciel działki przy ul. [...] nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, bo oddziela je działka nr [...] stanowiąca drogę publiczną, a odległość projektowanej inwestycji od zabudowy na działce J. S. spełnia wymogi dotyczące nasłonecznienia i zacieniania obiektów budowlanych. Zważywszy, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, zgodzić się należy z organem, że nie jest istotne, gdzie usytuowana jest nieruchomość w stosunku do planowanej inwestycji, lecz to, czy w związku z tą budową będą niezbędne ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z kolei konieczność tych ograniczeń wynikać powinna z raportu oddziaływania na środowisko, który sporządza się dla określonych rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (według przepisów rozporządzenia wykonawczego). Przedmiotowe budynki mieszkalne jednorodzinne, jak wynika z materiału sprawy, oddziaływaniem obejmują wyłącznie działkę inwestora i nie należą do kategorii przedsięwzięć dla których wymagany jest raport oddziaływania. Zainteresowany nie wykazał aby przedmiotowa inwestycja ograniczała jego możliwości w zagospodarowaniu własnej działki. Wskazać tu należy, że osobiste odczucia estetyczne, jak również wpływ projektowanej inwestycji na wartość nieruchomości skarżącego nie są regulowane przepisami prawa budowlanego. Za chybiony należy więc uznać zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Trzeba tu podkreślić, że zgodnie z Konstytucją i prawem obywatela do których odwołuje się skarżący, każdy właściciel nieruchomości ma prawo swobodnie nią dysponować, o ile nie narusza to obowiązujących przepisów prawa. Dlatego też trudno zabronić właścicielowi działki budowlanej zabudowy własnej działki, jeżeli jest ona zgodna z przepisami prawa budowlanego i nie ogranicza właściciela innej nieruchomości w zagospodarowaniu jego działki. Skarżący nabywając swoją działkę i ciesząc się ze znikomej zabudowy na działkach w sąsiedztwie musiał jednak brać pod uwagę, że zabudowa ta może być – zwłaszcza w terenie miejskim – bardziej zintensyfikowana i o ile nie będzie naruszała przepisów prawa, naruszenie poczucia estetyki skarżącego pozostanie bez wpływu na działania właścicieli sąsiednich działek. Skoro zatem, zgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania, podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podlega badaniu po wznowieniu postępowania, organ prowadzący już merytorycznie sprawę stwierdził, iż w badanym stanie faktycznym nie zachodzi powyższa przesłanka, bowiem zainteresowanemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę - prawidłowym było rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nie można też zgodzić się z zarzutem skargi o naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia odnośnie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego dla przedmiotowego postępowania. Reasumując skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).