I OZ 83/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 807/11 o odrzuceniu wniosku G. P. o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Sądu w sprawie ze skargi G. P. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy najmu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił złożony przez G. P. wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, że skarżący poprzedził wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "P.p.s.a". W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono, że pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wezwano G. P. do wykazania powyższych okoliczności. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] sierpnia 2011 r. strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie w przepisanym terminie. W dniu [...] października 2011 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] lipca 2011 r. podając, że po zapoznaniu się z aktami sprawy dwukrotnie zwracał się do swojego pełnomocnika by złożył wniosek o przywrócenie terminu i odpowiedział na wyżej wymienione wezwanie Sądu. Do wniosku dołączył dwa zaadresowane do reprezentującego go pełnomocnika pisma. Zarządzeniem z dnia [...] października 2011 r. wezwano skarżącego do podania terminu, w którym dowiedział się o wezwaniu Sądu z dnia [...] lipca 2011 r., uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do udzielenia odpowiedzi na w/w wezwanie Sądu i nadesłania odpowiedzi na to wezwanie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wskazał, że o powyższym wezwaniu dowiedział się w dniu [...] września 2011 r. w czasie przeglądania akt sprawy. Zaznaczył, że nie udzielił odpowiedzi w terminie, bowiem w/w wezwanie otrzymał jego pełnomocnik, który jednak nie podjął stosowanych czynności w tym zakresie. Wskazał również, iż nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie został o tym pouczony w zaskarżonym akcie Prezydenta Miasta K. Odrzucając wniosek strony – na podstawie art. 88 i art. 87 § 1 P.p.s.a –Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wnioskodawca nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2011 r. w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybiania. Wskazana przyczyna – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - ustała z dniem [...] września 2011r., tj. z chwilą gdy skarżący się o nim dowiedział. Sąd uznał przy tym, że nie można przyjąć, że skarżący dowiedział się o tym wezwaniu w terminie późniejszym skoro w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. sam tą datę wskazał. W ocenie Sądu, po dowiedzeniu się o wezwaniu z dnia [...] lipca 2011r. skarżący winien był niezwłocznie złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Fakt przy tym przyznania skarżącemu pełnomocnika z urzędu nie pozbawia go – zdaniem Sądu - prawa dokonywania czynności procesowych we własnym imieniu. Sąd Wojewódzki uznał zatem, że siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2011 r. upłynął w dniu [...] września 2011r. Natomiast skarżący złożył wniosek dopiero w dniu [...] października 2011 r., a więc po terminie, co skutkowało koniecznością jego odrzucenia. W złożonym zażaleniu G. P., zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości, wywodził, że od razu po przeglądnięciu akt zwrócił się do ustanowionego pełnomocnika, aby ten złożył wniosek o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżący wówczas pozostawał w przekonaniu, że jego pełnomocnik dopełni w/w czynności. Wniosek o przywrócenie wskazanego wyżej terminu złożył niezwłocznie po tym, gdy utwierdził się w przekonaniu, że ustanowiony na jego rzecz pełnomocnik takiego pisma nie złożył. Powyższe – jego zdaniem – oznacza, że składając w/w wniosek w ustawowym terminie, mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, iż to pełnomocnik będzie działał w przedmiotowym postępowaniu w jego interesie i złoży stosowny wniosek. Oznacza to, że po przeglądnięciu przez niego akt powyższa przyczyna nadal istniała. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie istotnym jest również, że przez czas trwania postępowania pozostaje na leczeniu psychiatrycznym, wskutek czego jego zdolność pojmowania pewnych faktów jest ograniczona. Nie można więc w zaistniałej sytuacji dopatrzeć się winy w jego zachowaniu. Wskazał również, że nie ma wykształcenia prawniczego i nie są mu znane procedury sądowe. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie o przywróceniu terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Sądu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 86 i 87 P.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W myśl art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mimo że art. 87 § 2 P.p.s.a. na to nie wskazuje, w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu strona powinna również wskazać okoliczności uzasadniające dopuszczalność wniosku ze względu na zachowanie terminu. Z powołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem formalnym wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W niniejszym przypadku Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że wskazany wyżej termin rozpoczął bieg w dniu, w którym skarżący, podczas przeglądania akt niniejszej sprawy dowiedział się o tym, iż ustanowiony na jego rzecz pełnomocnik nie udzielił w zakreślonym w wezwaniu z dnia [...] lipca 2011 r. terminie odpowiedzi na pytanie sądu. Już wówczas bowiem wiedział o okoliczności niezłożenia przez niego takiego pisma, o czym świadczy treść pism z dnia [...] września 2011 r. i [...] października 2011 r. Skarżący nie mógł w związku z powyższym zasłaniać się okolicznością, iż zwracał się do pełnomocnika o złożenie tego rodzaju wniosku jak również, że pozostawał w przeświadczeniu, iż taki wniosek został przez niego złożony. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez fachowego pełnomocnika ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika. Za brak należytego działania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi zatem sama strona. Bierna postawa ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika nie zwalniała jego samego z obowiązku dbania o należyte zabezpieczenie swoich interesów. Z tego też względu nie można przyjąć, że wskazany siedmiodniowy termin rozpoczął dla samego skarżącego bieg w momencie, gdy "utwierdził się w przekonaniu, iż reprezentujący go pełnomocnik takiego wniosku w ogóle nie złożył". Na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie nie wpływają także okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego. Nie zmieniają one bowiem faktu, iż nie dochował on siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] lipca 2011 r. Ponadto przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie zostały wystawione odpowiednio w 1995 r. i 2004 r. Nie obejmują zatem okresu, w którym strona nie dopełniła czynności, o której mowa w złożonym przez nią wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.