VII SA/Wa 1595/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. S. kwotę 200 zł. (dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1595/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. odmówiła zmiany ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia 3 sierpnia 1990 r. stwierdzającej przygotowanie zawodowe M. S. do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Strona wyjaśniła, że żąda rozszerzenia posiadanych uprawień budowlanych o sieci elektryczne. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. S., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. Odwołujący się podniósł, że ówczesna Komisja Kwalifikacyjna oceniła jego przygotowanie zawodowe w zakresie pełnym czemu dała wyraz w swoim protokole. Zdaniem odwołującego się wydana w roku 1990 decyzja o stwierdzeniu przygotowania zawodowego zawiera pomyłkę, ponieważ nie jest odzwierciedleniem treści protokołu. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu, że zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i obecnie, nie obowiązują przepisy powołane w podstawie prawnej powołanej na wstępie decyzji, a obecna ustawa - Prawo budowlane wprowadziła istotne zmiany w zakresie nadawania uprawnień budowlanych, gdyż jednym z warunków ich uzyskania jest pozytywny wynik egzaminu, ten istotny element nie występował w poprzednim stanie prawnym. Z tego względu, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna zauważyła, iż w porównaniu poprzednim stanem prawnym, ustawodawca radykalnie zmienił warunki uzyskania uprawnień budowlanych. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że prowadząc postępowanie w trybie art. 155 K.p.a. organ powinien ustalić, czy zakres zamian żądanych przez stronę leży w jej słusznym interesie, a więc m.in. czy dokonanie tych zmiany nie będzie prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. W ten sposób zdefiniowanie pojęcia "słuszny interes strony" będzie się łączyło po części z koniecznością ustalenia, czy zakres żądanych zmian mieści się w obowiązującym porządku prawnym. Art. 155 K.p.a nie może bowiem zastępować przepisów prawa materialnego, stanowiących materialno - prawną podstawę decyzji, która ma być zmieniona lub uchylona. Innymi słowy, uwzględnienie żądania zgłoszonego na podstawie art. 155 K.p.a. nie może prowadzić do wydania nowej decyzji, która, ze względu na brak lub sprzeczność z przepisami prawa materialnego, nie mogłaby być wydana w postępowaniu zwykłym. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie ma możliwości wydania decyzji nadającej uprawnienia budowlane bez przeprowadzenia egzaminu. Decyzja wydana na podstawie art. 155 K.p.a., uwzględniająca żądanie strony, byłaby sprzeczna z obowiązującym prawem ponieważ w odpowiednich przepisach prawa materialnego brak jest podstaw dla żądanego przez stronę sposobu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania przez błędne zastosowanie art. 155 k.p.a. tj przyjęcie, że strona skarżąca wnosiła o zmianę decyzji ostatecznej podczas gdy takiego wniosku nie złożyła. Zdaniem strony wniosła w trybie art. 113 k.p.a o sprostowanie oczywistej omyłki polegające na napisaniu w decyzji Wojewody z dnia 3 sierpnia I990 roku pełnego sformułowania przepisu lit. d pkt.4 ust. 1 § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie( Dz.U. z 1975 roku Nr 8 poz. 46 ze zmianami) w wersji obowiązującej w dniu wydawania decyzji, a nie w wersji już w tej dacie nieobowiązującej (zmienione Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20 grudnia 1988 roku Dz.U. z 1988 roku Nr 42 poz. 334) W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Inżynierów Budownictwa wnosząc o oddalenie skargi podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu kontrolowane decyzje zapadły z naruszeniem przepisów prawa postępowania administracyjnego na tyle istotnym , iż miało wpływ na rozstrzygnięcie. Podstawą materialnoprawną kontrolowanej decyzji jest art. 155 kpa stanowiący, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo , może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, jeżeli przepisy nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmiany takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Tymczasem we wniosku strony z dnia 18 listopada 201 Or. zawarte jest żądanie strony sprostowania decyzji Wojewody z dnia 3 sierpnia 1990r. Strona podniosła ,ze Wojewoda w decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie omyłkowo wskazał błędną podstawę prawną oraz napisał, że M. S. posiada przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych zamiast w zakresie - sieci i instalacji elektrycznych. W skardze skierowanej do Sądu M. S. również podniósł, że nie wnosił o zmianę decyzji ostatecznej lecz o sprostowanie oczywistej pomyłki w trybie art. 113 k.p.a W ocenie Sądu, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2011 r. można postawić skuteczny zarzut sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego z dnia 18 listopada 201 Or., wszczynające postępowanie dotyczył sprostowania decyzji Wojewody z dnia 3 sierpnia 1990r. Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest więc właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie decyzji. Konieczność ustalenia tego wynika z zasady, że jednostka rozporządza swoim prawem. W tym zakresie strona dysponuje inicjatywą wszczęcia postępowania wynikającą z art. 61 § 1 k.p.a. Organ nie może zastępować strony w określeniu przedmiotu postępowania, gdyż tylko strona może rozporządzać swoim prawem (zasada dyspozycyjności), chyba że następuje wszczęcie postępowania z urzędu. Wobec powyższego wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Jeśli organ po tak sformułowanym wniosku miał wątpliwości co do prawnego charakteru żądania strony, to mając na uwadze art. 7, 9 i 61 § 1 k.p.a. powinien zwrócić się do niej o sprecyzowanie żądania. Rzeczą organu było przy tym wyjaśnienie skarżącemu prawnych i faktycznych konsekwencji określonego stanowiska. Postępowanie, w wyniku którego wydana została decyzja w I instancji, zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia treści żądania strony. Przy ustalaniu, jaki charakter ma pismo procesowe strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w nim zwrotów, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. Podkreślić należy ,że o tym , jaki charakter ma mieć ostateczne pismo decyduje strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie stosownych informacji w ramach obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. Z powyższych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana na podstawie art. 155 K.p.a. nie mogła ostać się w obrocie prawnym, uzasadnione było zatem ich uchylenie. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne jest wyjaśnienie faktycznego żądania strony, po odpowiednim pouczeniu strony - zgodnie z art. 9 k.p.a. - o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania. Dopiero wówczas będzie możliwe dokonanie pełnej analizy stanu faktycznego i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 powyższej ustawy.