I OSK 413/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia WSA del. Iwona Bogucka Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1847/11 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1847/11, oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] – wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – cofnął W. K. uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B do czasu uzyskania pozytywnej oceny z egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej. Organ wskazał, że decyzja ta jest konsekwencją nieprzystąpienia W. K. do egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. B, na który został skierowany prawomocną decyzją tego samego organu z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. Powyższa decyzja w sprawie cofnięcia stronie uprawnienia do kierowania pojazdami była kolejną w tym samym przedmiocie, albowiem wcześniejsza decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchylona decyzją z dnia [...] marca 2011 r., a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał wówczas, że decyzja pierwszoinstancyjna wydana została z naruszeniem procedury administracyjnej. Odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2011 r., złożył W. K., wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8 w zw. z art. 89, art. 11 i art. 63 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie prawidłowo został zastosowany art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje się w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że Prezydent m.st. Warszawy w związku z wnioskiem Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji nr Rdx [...] z dnia [...] września 2009 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania W. K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień i zatrzymania prawa jazdy kategorii B z powodu przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (o czym zawiadomił stronę pismem z dnia [...] września 2010 r.). Następnie, w wyniku tego postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], skierował W. K. w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii B w terminie 90 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], od której skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 745/10. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 5 października 2010 r. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że W. K. nie przystąpił do egzaminu, na który został skierowany. Skoro strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, mimo nałożenia takiego obowiązku, zostały spełnione przesłanki uzasadniające konieczność wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Zarzuty podniesione w odwołaniu uznano za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia. W sprawie nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia rozprawy przewidziane w art. 89 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności wyrażona w art. 14 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył także, że wprawdzie pismo strony z dnia 25 marca 2011 r. o zwrot wtórnika prawa jazdy zostało niewłaściwie zakwalifikowane jako stanowisko w toczącym się postępowaniu, to jednak wadliwa kwalifikacja tego pisma nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż badaniu podlegała tu tylko kwestia przystąpienia kierowcy do egzaminu, na który został skierowany. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2011 r. W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 6 k.p.a. w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ i art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zgromadzona przez skarżącego w rejestrze liczba punktów podlegała usunięciu z tego rejestru, z uwagi na upływ roku od dnia uprawomocnienia się każdego z rozstrzygnięć, na mocy których punkty te zostały przyznane oraz z naruszeniem art. 8, art. 9 k.p.a., jak też art. 2 i art. 51 pkt 3 Konstytucji poprzez zaniechanie informowania skarżącego przez organy administracji publicznej o aktualnym stanie posiadanych przez niego punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę W. K. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. organy i sądy orzekające związane są oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 745/10. Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie to ma kardynalne znaczenie, albowiem decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2011 r. o cofnięciu W. K. prawa jazdy do czasu uzyskania pozytywnych wyników z egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., stanowią konsekwencję nieprzystąpienia skarżącego do egzaminu, którego obowiązek zdania został nałożony na niego ostateczną decyzją administracyjną potwierdzoną przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd podniósł, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie przystąpił do egzaminu, na który został skierowany, ani w terminie wynikającym ze skierowania, ani przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jak też przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Stwierdzenie zatem przez Prezydenta m.st. Warszawy, że W. K. skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, z uwagi na przekroczenie 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie poddał się temu sprawdzeniu (nie przystąpił do egzaminu) oznaczało, że organ miał obowiązek podjąć decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z treść tego przepisu wynika, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości wyboru innego rodzaju rozstrzygnięcia, cofnięcie uprawnień jest obligatoryjne, gdy wystąpią okoliczności wymienione w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy. Tak więc w ocenie Sądu cofniecie uprawnień jest obligatoryjne gdy wystąpią okoliczności wymienione w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Sąd pierwszej instancji wskazał również, że prawo do prowadzenia pojazdów jest uprawnieniem kierowcy i od niego zależy, czy zechce z niego korzystać. Organ administracyjny nie może stosować środków przymusu w celu spowodowania, aby wezwany poddał się egzaminowi kontrolnemu. Ponadto Sąd ocenił, że podniesione w skardze zarzuty nie miały na tym etapie postępowania wpływu na rozstrzygnięcie organów, a co za tym idzie także na orzeczenie Sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości, wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego – tj. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ w zw. z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zachodzi okoliczność stanowiąca normatywną podstawę orzeczenia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, tj. poprzez nieuwzględnienie podstaw do usunięcia z rejestru punktów zgromadzonych przez skarżącego, zgodnie z art. 130 ust. 2 ww. ustawy po upływie 1 roku od zaistnienia przewinienia, pomimo że literalne brzmienie tego przepisu wskazuje na stosowny obowiązek związany z prowadzeniem rejestru i że w dniu doręczenia decyzji organu odwoławczego, tj. dnia 13 czerwca 2011 r. upłynął okres przekraczający rok od dnia uprawomocnienia się każdego z rozstrzygnięć, na mocy których punkty zostały skarżącemu przyznane, co powinno skutkować ich usunięciem z rejestru i miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 62 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 114 § 1 lit. c/ ustawy Prawo o ruchu drogowym, dających podstawę skierowania skarżącego na egzamin, co rodzi niepokój o skompletowanie akt niezbędnych do wydania wyroku w sprawie; - art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w treści uzasadnienia zarzutu dotyczącego nieusunięcia z rejestru punktów, o którym mowa w art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wskazywać może na niedostateczną aktywność w weryfikacji faktycznych podstaw rozstrzygnięcia; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia prawa do informacji wyrażonego w art. 2 i art. 51 pkt 3 Konstytucji, czego przejawem było niepoinformowanie skarżącego o zbliżeniu się przez niego do granicy 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji zaniechał kontroli okoliczności będących podstawą skierowania skarżącego na egzamin, zasłaniając się przepisem art. 153 p.p.s.a., podczas gdy ustalenia związane z ilością punktów karnych skarżącego miały w sprawie wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Ponadto, wskazano, że skarżący nie był w żaden sposób poinformowany o zbliżającym się osiągnięciu przez niego 24 punktów karnych, co pozwoliłoby mu na podjęcie stosownych działań zmierzających do utrzymania pozwolenia do kierowania pojazdami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania wyliczonych enumeratywnie w art. 183 ust. 2 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Zasadniczo w takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż prawidłowo przeprowadzone postępowanie przez Sąd I instancji warunkuje dopuszczalność oceny zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym. Jednakże w rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia prawa procesowego, to jest art. 62 pkt 1 p.p.s.a., art. 141 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. połączono z zarzucanym w skardze kasacyjnej naruszeniem prawa materialnego, co powoduje, że zasadnym jest ich łączne omówienie. W pierwszej kolejności jednak należy podkreślić, że naruszenie przepisów prawa procesowego może stanowić podstawę kasacyjną wyłącznie, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury, to wyrok, jaki by zapadł, byłby odmiennej treści. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie wykazano takiej zależności ani w podstawach kasacyjnych, ani w ich uzasadnieniu. Stosownie do treści art.130 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią ilość punktów, którą wpisuje do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń , za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust.1 pkt 3-20 punktów. Z powyższej regulacji wynika bezsprzecznie, że jeżeli kierowca przed upływem roku popełnił nowe wykroczenie, nie stosuje się zasady, iż punkty za wykroczenie usuwa się. Podkreślić należy, że treść art. 130 powołanej ustawy wskazuje na to, że przepis ten reguluje materialno-techniczną czynność Policji dotyczącą zarówno wpisywania, jak i usuwania z ewidencji punktów nałożonych za naruszenie przez kierowcę przepisów ruchu drogowego. Przepis ten odnosi się jednak wyłącznie do działań Policji i nie ma wpływu na dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego zatrzymania prawa jazdy, bądź jak w niniejszej sprawie dotyczącego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, postępowanie w tym zakresie toczy się bowiem odrębnie i przed innym organem. W związku z powyższym, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia tego przepisu nie mogą być w rozpoznawanej sprawie skuteczne. W tym miejscu należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszego postępowania jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie określonej kategorii. Tymczasem zarzucając Sądowi I instancji brak weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 114 § 1 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym, będących podstawą skierowania na egzamin, wnoszący skargę kasacyjną zdaje się tego nie dostrzegać. Skoro przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja dotycząca cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami o określonej kategorii, to Sąd ten nie oceniał i nie mógł oceniać legalności rozstrzygnięcia kierującego skarżącego na egzamin, co oczywiście nie świadczy o tym, że orzeczenie o skierowaniu na egzamin nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Kontrola ta odbywać się może w innym postępowaniu. Z uprawnienia tego skorzystał skarżący, wnosząc skargę na decyzję w tym przedmiocie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 745/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r. o skierowaniu na egzamin. Zasadnie więc Sąd I instancji powołał się na związanie tym wyrokiem, chociaż winien wskazać na związanie prawomocnym orzeczeniem sądu wynikającym z art. 170 p.p.s.a. Niedopuszczalność dokonywania w postępowaniu dotyczącym oceny zgodności z prawem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ponownej kontroli sądowoadministracyjnej kwestii prawomocnie rozstrzygniętych (wyrok z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 745/10) jest oczywista. Dlatego nie znajduje również żadnego uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a. "poprzez niedokonanie weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 114 § 1 lit. c/ Prawa o ruchu drogowym, dających podstawę do skierowania skarżącego na egzamin". Niezależnie od tego, że zapewne zarzut ten miał dotyczyć art. 114 § 1 lit. b/ powołanej ustawy, który stanowił podstawę skierowania W. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, to z uwagi na wskazaną wcześniej niedopuszczalność ponownego badania w niniejszej sprawie tej kwestii całkowicie nietrafne są wywody skargi kasacyjnej dotyczące uchybień w skompletowaniu akt niezbędnych do rozpoznania sprawy. Oczekiwanego przez wnoszącego skargę kasacyjną rezultatu nie mógł także odnieść podniesiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust.1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Ten ostatnio powołany przepis stanowi zaś, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Zaistnienie stanu faktycznego przewidzianego łącznie w hipotezie tych unormowań, które niewątpliwie w sprawie wystąpiło, skutkuje cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja, o jakiej mowa w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy Prawo o ruchu drogowym, ma bowiem charakter związany, a zatem zastosowanie takiej sankcji nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem w przypadku, gdy jak w sprawie niniejszej, osoba skierowana decyzją nie podda się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Skierowanie skarżącego decyzją starosty na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji oraz niedopełnienie w zakreślonym terminie tego obowiązku powoduje, że w okolicznościach niniejszej sprawy słusznie stwierdzono, że zaistniały przesłanki przewidziane w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a/ Prawa o ruchu drogowym. W związku z powyższym za zgodne z prawem należy uznać działanie orzekających w sprawie organów i Sądu I instancji. Można przypuszczać, że zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. dotyczyć miał w istocie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jakkolwiek Sąd I instancji nie odniósł się szczegółowo do zarzutu dotyczącego nieusunięcia z rejestru punktów, o których mowa w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, a jedynie "zbiorczo" stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty nie miały na tym etapie postępowania wpływu na rozstrzygnięcie, to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. mógłby być skuteczny jedynie w razie wykazania, że oddalenie skargi nastąpiło pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego naruszenia skarżący nie wykazał. Na uznanie nie zasługiwał także zarzut odnoszący się do przepisów art. 2 i art. 51 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, których naruszenie polegać miało na niepoinformowaniu skarżącego o zbliżaniu się do granicy 24 punktów karnych. Chociaż brak bliższego uzasadnienia tego zarzutu i przedstawienia motywów, jakimi kierował się reprezentujący skarżącego adwokat, wywodząc bezpośrednio z konstytucyjnych zasad – demokratycznego państwa prawnego i prawa do informacji – obowiązek organów policji prowadzących ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego informowania "o ilości punktów karnych w przypadku niepokojącego zbliżania się do granicy, której osiągnięcie prowadzi do pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdem" uniemożliwia szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutu, to okoliczność ta nie ma w sprawie znaczenia, bowiem kwestie te wykraczają poza zakres sądowej kontroli decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Przedstawione w skardze kasacyjnej oczekiwania wnoszącego skargę kasacyjną w zakresie obowiązków organów policji kierowane być powinny pod adresem ustawodawcy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.