II OSK 2442/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2011 r., sygn. II SA/Kr 732/11 w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 15 września 2011 r., sygn. II SA/Kr 732/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedstawienie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w przedmiotowej sprawie. Przedłożone na żądanie Sądu umocowanie do reprezentowania skarżącej K. T. nie dotyczyło jednak sprawy w której została wniesiona skarga do Sądu w związku z czym skargę należało odrzucić wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K. T., reprezentowana przez adwokata M. P., zarzucając: 1/ naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, a oczywista omyłka zawarta w treści pełnomocnictwa, dotycząca oznaczenia decyzji, w odniesieniu do której wnoszona jest skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze biegu, w konsekwencji uzasadniający odrzucenie skargi, 2/ naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 36 w zw. z art 37 ustawy poprzez uznanie, że załączone do akt sprawy pełnomocnictwo nie spełnia wymogów formalnych, chociaż z jego treści wynika kto je udzielił, w jakiej sprawie, oraz że dotyczy ono występowania przed właściwym wojewódzkim sądem administracyjnym, 3/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 w zw. z art. 49 ustawy poprzez nieprecyzyjne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, uniemożliwiające rozpoznanie przez stronę skarżącą wadliwości wniesionej skargi, a szczegółowo opisanej dopiero w uzasadnieniu do postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się w szczególności, że w przypadku uznania, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, Sąd I instancji zobowiązany był wezwać bezpośrednio stronę do podpisania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że pełnomocnik strony skarżącej składając skargę do Sądu I instancji nie dołączył do niej umocowania do działania w imieniu skarżącej, a na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie przedłożył pełnomocnictwo niedotyczące sprawy, w której została złożona skarga. Wskazanie wprawdzie w pełnomocnictwie sygnatury sprawy, jednakże nieodnoszącej się do tej sprawy, co do której została wniesiona skarga w niniejszej sprawie powoduje, że umocowanie to staje się nie tylko pełnomocnictwem szczególnym ale w przedmiotowej sprawie oznacza, iż pełnomocnik skarżącej w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nie dostarczył właściwego pełnomocnictwa, tj. takiego które dotyczy bezpośrednio sprawy, w której został zobligowany przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego /nadesłania odpowiedniego pełnomocnictwa/. W tym stanie rzeczy całkowicie nieuprawniony jest zarzut, iż pełnomocnictwo, pomimo okoliczności wskazanych powyżej, spełniało wymogi formalne i świadczyć może o braku zachowania należytej staranności. Niezrozumiały jest także zarzut nieprecyzyjnego wezwania pełnomocnika przez Sąd I instancji do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawiało ono bowiem żadnych wątpliwości interpretacyjnych w sytuacji gdy jedynym wskazaniem Sądu było to, że należy usunąć brak formalny polegający na niedołączeniu do skargi pełnomocnictwa. Uznanie, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika strony zobowiązywało jednak Sąd I instancji do bezpośredniego skierowania do strony wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie. Wobec niedokonania przez Sąd I instancji tej czynności, zaskarżone orzeczenie należy uznać za przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wykładnia art. 49 § 1 ppsa dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej) prowadzi do konstatacji, iż odrzucenie skargi bez bezpośredniego wezwania strony do jej podpisania w określonym stanie prawnym wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowego z art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ppsa.