II OSK 1060/12

Sygn. akt II OSK 1060 / 12 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 804/10 w sprawie ze skarg A. F., Z. F. oraz T. F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić Z. F. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej kwotę 100 (słownie: sto) złotych. II OSK 1060 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. F. i Z. F. (działających w imieniu własnym i jako następcy prawni zmarłej H. K.) oraz T. F. (następcy prawnego H. K.) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r., uchylającą w części decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2009 r. i umarzającą postępowanie organu I instancji w tym zakresie oraz w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2009 r. Starosta Przasnyski na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.- zwanej dalej ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 i 108 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta Przasnysz: 1. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę drogi gminnej - ulicy Kolejowej w Przasnyszu wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej. Zakres inwestycji obejmuje rozbudowę drogi gminnej od granicy pasa drogi wojewódzkiej nr 617 (ul. Szosa Ciechanowska) do granicy z terenem kolejowym przy ulicy Leszno wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej- budową oświetlenia ulicznego, przebudową linii energetycznej SN i NN oraz linii telekomunikacyjnej, odcinek o długości 1,4 km - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVI, 2. zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji, 3. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i Z. F. oraz H. K., podnosząc, że działki należące do nich zostały podzielone bez ich wiedzy i zgody. Nie ustalono z nimi stanu zagospodarowania działek i nie udostępniono map z zaznaczonym podziałem. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: - warunków określonych w punkcie 1 lit. j – "zgodnie z art. 37 ust.1 Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie zostanie rozpoczęta przed upływem 3 lat, od dnia, w którym ta stanie się ostateczna lub budowa zostanie przerwana na okres dłuższy niż 3 lata", - określenia obszaru oddziaływania obiektu- "obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy- Prawo budowlane obejmuje nieruchomości, na których obiekt jest usytuowany i nieruchomości sąsiadujące" i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. W pozostałej części Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uchylając zaskarżoną decyzję w części, Wojewoda stwierdził, że Starosta Przasnyski błędnie wskazał w niej termin jej ważności, jak również uznał, że w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa się obszar oddziaływania obiektu. W tej części Wojewody skorygował kontrolowaną decyzję. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ II instancji podkreślił, że organ administracyjny wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak również organ odwoławczy, działają na podstawie i w granicach wniosku inwestora, oceniając jedynie czy nie pozostaje on w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Zdaniem Wojewody wniosek inwestora zawierał niezbędne dokumenty, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skargi na powyższą decyzję złożyli A. i Z. F. oraz H. K. Skarżący podnieśli, że Starosta nie uzgadniał z nimi zakresu niezbędnych wywłaszczeń, wskazali na szereg nieprawidłowości związanych z przejmowaniem gruntu pod inwestycję, szacowaniem poniesionych przez nich strat oraz wytyczaniem granic wywłaszczanych działek. W odpowiedzi na wniesione skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Z uwagi na śmierć H. K. po wniesieniu skargi, postanowieniem z dnia 8 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił prowadzone postępowanie, następnie podjęte postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 28 listopada 2011 r. A. F., Z. F. oraz T. F. oświadczyli, że są następcami prawnymi zmarłej H. K. Rozpoznając powyższe skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Cytując treść art. 11a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz wskazując, że wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji zarządca drogi złożył zgodnie z art. 11d tej ustawy, po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz burmistrza, Sąd uznał, że zawiera on wszystkie załączniki określone w tym przepisie. W ocenie Sądu pierwszej instancji podniesione przez skarżących zarzuty nawiązują w znacznej mierze do zdarzeń powstałych już po wydaniu decyzji i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, zarządca drogi zamierzający zrealizować inwestycję drogową, przy projektowaniu jej przebiegu uwzględnił taki przebieg drogi w określonym miejscu, który ma zapewnić najbardziej optymalną obsługę komunikacyjną lokalnej społeczności. Jak wskazał Sąd wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, organ orzekający dokonuje jedynie oceny prawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji we wnioskowanym miejscu. Ponadto, zezwolenie to powoduje wygaszenie prawa użytkowania wieczystego, innych praw rzeczowych ustanowionych na nieruchomości oraz stanowi podstawę do wypowiedzenia praw obligacyjnych ze skutkiem natychmiastowym. Skoro, więc w sprawie dopełnione zostały przez inwestora wszystkie warunki określone w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to nie było zdaniem Sądu podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił wniesione skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. i Z. F. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. W uzasadnieniu kasacji wskazano, że Sąd nieprawidłowo zinterpretował żądania skarżących, przez co nie zbadał istotnych kwestii podnoszonych w odwołaniu. Skupił się jedynie na przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pod kątem czysto technicznym. Skarżący podkreślili brak wydania decyzji o odszkodowaniu za wywłaszczony grunt, będący ich własnością. Zdaniem skarżących w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2012 r. skarga kasacyjna A. F. została odrzucona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną kasację. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Podstawy kasacji mogą w myśl art. 174 p.p.s.a. stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia również wymaga i to, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, obowiązkiem jej autora jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia Sądu (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Analiza rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, iż nie spełnia ona żadnego z powyższych wymagań konstrukcyjnych. Autor kasacji, wskazując na zaistniałe w jego ocenie błędy przy wydawaniu kontrolowanych w sprawie decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie wskazał na żaden przepis, któremu Sąd pierwszej instancji w jego ocenie uchybił, podejmując kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie. W skardze kasacyjnej nie wskazano także na żadne podstawy kasacyjne, które by pozwalały na uznanie, że skarżący kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i w jakim czyni to zakresie. Odpowiednich podstaw nie można również dopatrzeć się w uzasadnieniu wniesionej kasacji. Za takie okoliczności nie można, bowiem uznać argumentacji dotyczącej opisu mechanizmów ustalania wysokości odszkodowania, o których mowa w art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Z przedstawionych wyżej względów, wobec braku przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej wymaganych podstaw zaskarżenia, o jakich mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) i braku możliwości sanacji tego braku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku art. 180 tej ustawy wniesioną kasację odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na mocy art. 232 pkt 1 ustawy.