I SA/Po 643/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego P. prowadził postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania należności na podstawie tytułów wykonawczych o nr (...) do (...),(...) do (...),(...) do (...), wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. , a obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W celu wyegzekwowania zaległości wynikających z przedmiotowych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia (...)stycznia 2006r. nr (...) i (...) marca 2007r. nr (...), dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Banku "A" Oddział w P. . Powyższe zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu w dniach (...) stycznia 2006r. i (...)kwietnia 2007r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w dniach (...) kwietnia 2006r. oraz (...) sierpnia 2006r., zostały sporządzone protokoły o stanie majątkowym zobowiązanego. W dniu (...) lipca 2007r. poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości oraz sporządził protokół o stanie majątkowym. W związku z dokonanymi czynnościami poborca skarbowy, w oparciu o art. 64 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966r. (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. zwanej dalej u.p.e.a.), dopisał do wszystkich tytułów wykonawczych opłatę za zajęcie ruchomości. W dniach (...)czerwca 2009r. i (...) lipca 2010r. zostały spisane kolejne protokoły o stanie majątkowym zobowiązanego. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , zwrócił się w trybie art. 36 u.p.e.a. z wnioskami o ustalenie ewentualnego majątku do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "B" w P. , Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. oraz do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Uzyskane odpowiedzi nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Z uwagi na bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , działając na podstawie art. 59 § 2 u. p. e. a., postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011r., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku R. J. . Z uwagi na fakt, że w postępowaniu egzekucyjnym nie udało się wyegzekwować przypisanych kosztów egzekucyjnych postanowieniem nr (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , kosztami egzekucyjnymi powstałymi w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego obciążył wierzyciela tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. . Kwota kosztów egzekucyjnych powstałych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego wyniosła łącznie (...) zł. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że z uwagi na brak znanych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego P. składników majątkowych zobowiązanego, do których można prowadzić postępowanie egzekucyjne, postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011 r., zostało ono umorzone. W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a., wierzyciel pokrywa koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Wierzyciel kwestionując ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie obciążenia go kosztami postępowania egzekucyjnego pismem nr (...) z dnia (...) maja 2011r. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. . W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia wierzyciel wskazał, iż nie zgadza się z przedmiotowym postanowieniem w zakresie kosztów za zajęcie ruchomości. Zaznaczył, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości, których wartość szacunkowa wyniosła (...) zł., a kwota kosztów egzekucyjnych, którymi organ egzekucyjny obciążył wierzyciela wynosi (...) zł, z czego kwota kosztów za samo zajęcie ruchomości zgodnie z zaskarżonym postanowieniem wynosi (...) zł. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zasady celowości egzekucji, zasady stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wyegzekwowania obowiązku oraz zasady gospodarnego prowadzenia egzekucji. Nadto wskazał, że podstawowym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku, a wybór stosownych środków egzekucyjnych musi uwzględniać ten cel. Sposób prowadzenia egzekucji winien uwzględniać nie tylko możliwości zastosowania danego środka egzekucyjnego, ale także jego kosztowność. Jak zaznaczył wierzyciel, organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnych kwot na poczet należności wierzyciela, w związku z czym w konkretnej sprawie doszło do naruszenia wskazanych zasad postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w zakresie kosztów za zajęcie ruchomości jest niezasadne. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k. p. a. i art. 64c § 1, § 4, § 7 u.p.e.a. zaskarżone postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a., obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi może nastąpić nie tylko z powodów faktycznych (zubożenie zobowiązanego), ale i z powodów prawnych. Analizowane unormowanie nie stanowi bowiem o przyczynach, na skutek, których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego, nie wymienia i nie odróżnia w tym przedmiocie powodów faktycznych jak i prawnych, nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami postępowania egzekucyjnego. Wydanie postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., powoduje i oznacza zakończenie postępowania egzekucyjnego oraz wskazuje na sytuację zobowiązanego i dlatego jest prawnie znaczące dla unormowania art. 64c § 4 u.p.e.a. Po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej organ egzekucyjny nie posiada już w stosunku do zobowiązanego wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych, wobec tego nie może ich od niego ściągnąć, co czyni zasadnym obciążenie tymi kosztami wierzyciela (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006r, sygn. akt II FSK 400/05). W odniesieniu do powyższego organ II instancji wywodzi, iż skoro zatem organ egzekucyjny zobowiązany był umorzyć prowadzone wobec R. J. postępowanie egzekucyjne, co zdaniem organu nie naruszało przepisów prawa, to postąpił również zgodnie z prawem obciążając wierzyciela kosztami postępowania. Wskazał nadto, iż organ egzekucyjny, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. w prowadzonym postępowaniu, podejmował wszelkie dostępne działania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. W tym, celu zwracał się z wnioskami o ustalenie ewentualnego majątku do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "B" w P. , Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Uzyskane odpowiedzi nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Ponadto prowadzone postępowanie egzekucyjne z rachunków bankowych również okazało się bezskuteczne. Organ egzekucyjny prowadził także egzekucję z ruchomości znajdujących się w mieszkaniu zobowiązanego, które zostały wystawione na licytacje i nie znalazły nabywców. Jak wynika z protokołu o stanie majątkowym sporządzonego przez poborcę skarbowego, w miejscu zamieszkania zobowiązanego nie stwierdzono innych składników majątkowych podlegających egzekucji. Zdaniem organu II instancji – nie zostały zatem naruszone przepisy art. 7 § 2 u.p.e.a. Podstawową bowiem przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego jest cel egzekucji tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Natomiast wybór środków egzekucyjnych należy do organu prowadzącego egzekucję, wierzyciel ma jednak możliwość wskazania środków egzekucyjnych możliwych do zastosowania. A więc wierzyciel nie powinien zarzucać (szczególnie, że sam jest organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji), że organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnych kwot na poczet należności wierzyciela, wskazując przy tym, iż kwota kosztów egzekucyjnych jest wyższa niż wartość szacunkowa zajęcia ruchomości. Nadto zgodnie z przepisami u.p.e.a., organ egzekucyjny ma prawo stosować wszystkie środki egzekucyjne przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 1a pkt.12 lit.a, w tym również egzekucję z ruchomości. Jak podkreśla się w orzecznictwie, egzekucja administracyjna powinna być prowadzona wszystkimi dostępnymi środkami egzekucyjnymi, a podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego winien być cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, podejmował wszelkie dostępne działania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. Jedynym składnikiem majątkowym zobowiązanego były ruchomości znajdujące się w mieszkaniu zobowiązanego. Jednakże egzekucja z ruchomości okazała się również bezskuteczna, z uwagi iż przedmioty te wystawione na licytację nie znalazły nabywców. W świetle powołanych wyżej przepisów u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził – brak jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu organu egzekucyjnego w zakresie podjętych czynności egzekucyjnych, między innymi polegających na zajęciu ruchomości. Wskazał także, iż organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , działał na wniosek wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. , na podstawie przez niego wystawionych tytułów wykonawczych. Kierując tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego celem przymusowego egzekwowania należności wierzyciel musi liczyć się z możliwością wystąpienia negatywnych konsekwencji w postaci ewentualnego uregulowania powstałych kosztów egzekucyjnych. Kosztów tych nie może już bowiem ponosić zobowiązany, ani też prowadzący postępowanie egzekucyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego P. . W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. tak przedstawiony stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy stanowi wystarczającą przesłankę do obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela. Zważyć bowiem należy na treść art. 64c § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym - wierzyciel pokrywa koszty postępowania, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) kwietnia 2011r. nr (...). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, w zakresie kosztów zajęcia ruchomości, gdyż na podstawie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości ustalono, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości, których wartość szacunkowa wynosiła łącznie (...) zł. Kwota kosztów egzekucyjnych, którymi Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył wierzyciela wynosi (...) zł, z czego kwota kosztów za zajęcie ruchomości zgodnie z wskazanym postanowieniem wynosi (...) zł. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści przepisu art. 64c § 1 u.p.e.a. wynikają dwie podstawowe sprawy, a mianowicie, że z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w przepisie art. 64c § 2-4, koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego i, że w sytuacji, gdy nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne. Organ egzekucyjny dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdził, że nie ma możliwości do ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, dlatego stosownie do art. 64c § 4 u.p.e.a., postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011r. nr (...), obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego, organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia (...) stycznia 2006r. i (...) marca 2007r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem w Banku "A" Oddział w P. , jednocześnie doręczając odpisy tytułów wykonawczych zobowiązanemu w dniach (...) stycznia 2006r. i (...) kwietnia 2007r. W dniach (...) kwietnia 2006r. oraz (...) sierpnia 2006r, organ egzekucyjny delegował poborcę skarbowego pod adres wskazany w tytułach wykonawczych, który to sporządził protokoły o stanie majątkowym zobowiązanego. Ponadto w dniu (...) lipca 2007r. poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości oraz sporządził protokół o stanie majątkowym. W związku z dokonanymi czynnościami poborca skarbowy, w oparciu o art. 64 § 1 pkt 5 u.p.e.a., dopisał do wszystkich tytułów wykonawczych opłatę za zajęcie ruchomości oraz do tytułu nr (...) opłatę za spisanie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego. W dniach (...) czerwca 2009r. i (...) lipca 2010r. zostały spisane kolejne protokoły o stanie majątkowym zobowiązanego. Zgodnie bowiem z przepisami art. 64 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny zobowiązany był do przypisania kosztów egzekucyjnych za dokonane czynności egzekucyjne związane z zajęciem rachunków bankowych - (...) % egzekwowanej należności, oraz -jak wskazuje § 6 cyt. wyżej artykułu 64 - do naliczenia opłaty manipulacyjnej z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych - w wysokości 1% kwoty egzekwowanych należności objętych każdym tytułem wykonawczym. Do wyżej wymienionych wartości - organ egzekucyjny zobowiązany był także doliczyć 10% egzekwowanej kwoty za spisanie na miejscu u zobowiązanego protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego, jednak nie więcej niż 3,00zł. Ponadto, zgodnie z przepisami wyżej wymienionej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne było naliczenie kosztów związanych z zajęciem ruchomości - 6% egzekwowanej należności (nie mniej jednak niż 6,80 zł). Wymienione wyżej koszty związane z prowadzeniem postępowania winny obciążać zobowiązanego, gdyż to właśnie z jego winy nastąpiło wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Akta przedmiotowej sprawy wskazują jednak, że organ egzekucyjny mając na uwadze przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył prowadzone wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne, gdyż stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu zważywszy na stan majątkowy zobowiązanego - nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego było to, że koszty egzekucyjne nie mogły zostać wyegzekwowane od zobowiązanego, a zatem w konsekwencji, zgodnie z obowiązującymi przepisami, winny obciążać wierzyciela. Wskazane wyżej okoliczności dowodzą, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. , nie narusza obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Wyegzekwowanie bowiem kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego stało się niemożliwe. Należy nadto podkreślić, że na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a., obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi może nastąpić nie tylko z powodów faktycznych (zubożenie zobowiązanego), ale i z powodów prawnych. Analizowane unormowanie nie stanowi bowiem o przyczynach, na skutek, których koszty egzekucyjne nie mogą zostać ściągnięte od zobowiązanego, nie wymienia i nie odróżnia w tym przedmiocie powodów faktycznych jak i prawnych, nie wiąże z każdą kategorią tych okoliczności odmiennych reżimów prawnych obciążania kosztami postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt FSK 2659/04). Wydanie postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., powoduje i oznacza zakończenie postępowania egzekucyjnego oraz wskazuje na sytuację zobowiązanego i dlatego jest prawnie znaczące dla unormowania art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej. Po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej organ egzekucyjny nie posiada już w stosunku do zobowiązanego wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych, wobec tego nie może ich od niego ściągnąć, co czyni zasadnym obciążenie tymi kosztami wierzyciela (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006r., sygn. akt II FSK 400/05). W odniesieniu do powyższego należy wywieść, iż skoro zatem organ egzekucyjny zobowiązany był umorzyć prowadzone wobec R. J. postępowanie egzekucyjne, to postąpił również zgodnie z prawem obciążając wierzyciela kosztami postępowania. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, we wniesionej skardze nie zgadza się z faktem naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów za zajęcie ruchomości, podnosząc również że w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zasady celowości egzekucji, zasady stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wyegzekwowania obowiązku oraz zasady gospodarnego prowadzenia egzekucji. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, iż organ egzekucyjny, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. w prowadzonym postępowaniu, podejmował wszelkie dostępne działania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. W tym, celu zwracał się z wnioskami o ustalenie ewentualnego majątku do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "B" w P. , Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Uzyskane odpowiedzi nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Ponadto prowadzone postępowania egzekucyjne z rachunków bankowych również okazały się bezskuteczne. Organ egzekucyjny prowadził także egzekucję z ruchomości znajdujących się w mieszkaniu skarżacego, które zostały wystawione na licytacje i nie znalazły nabywców. Jak wynika z protokołu o stanie majątkowym sporządzonego przez poborcę skarbowego, w miejscu zamieszkania zobowiązanego nie stwierdzono innych składników majątkowych podlegających egzekucji. Zdaniem Sądu - nie zostały zatem naruszone przepisy art. 7 § 2 u.p.e.a. Podstawową bowiem przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego jest cel egzekucji tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Natomiast wybór środków egzekucyjnych należy do organu prowadzącego egzekucję, wierzyciel ma jednak możliwość wskazania środków egzekucyjnych możliwych do zastosowania. A więc wierzyciel nie powinien zarzucać (szczególnie, że sam jest organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji), że organ egzekucyjny nie wyegzekwował żadnych kwot na poczet należności wierzyciela, wskazując przy tym, iż kwota kosztów egzekucyjnych jest wyższa niż wartość szacunkowa zajęcia ruchomości. Zauważyć należy, iż zgodnie z przepisami u.p.e.a., organ egzekucyjny ma prawo stosować wszystkie środki egzekucyjne przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 1a pkt. 12 lit.a, w tym również egzekucję z ruchomości. Jak podkreśla się w orzecznictwie, egzekucja administracyjna powinna być prowadzona wszystkimi dostępnymi środkami egzekucyjnymi, a podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego winien być cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, podejmował wszelkie dostępne działania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. Jedynym składnikiem majątkowym zobowiązanego były ruchomości znajdujące się w mieszkaniu skarżącego. Jednakże egzekucja z ruchomości okazała się również bezskuteczna, z uwagi iż przedmioty te wystawione na licytację nie znalazły nabywców. W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Sąd stwierdza - brak jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu organu egzekucyjnego w zakresie podjętych czynności egzekucyjnych, między innymi polegających na zajęciu ruchomości. Wskazać należy, iż organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , działał na wniosek wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. , na podstawie przez niego wystawionych tytułów wykonawczych. Należy bowiem podkreślić, że kierując tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego celem przymusowego egzekwowania należności wierzyciel musi liczyć się z możliwością wystąpienia negatywnych konsekwencji w postaci ewentualnego uregulowania powstałych kosztów egzekucyjnych. Kosztów tych nie może już bowiem ponosić zobowiązany, ani też prowadzący postępowanie egzekucyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego P. . W ocenie Sądu tak przedstawiony stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy stanowi wystarczającą przesłankę do obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela. Zważyć bowiem należy na treść art. 64c § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym , - wierzyciel pokrywa koszty postępowania, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.