I SA/Wr 1601/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2008 i za miesiąc styczeń 2009 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić Burmistrzowi Gminy S. kwotę 200,00 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W sprawie, Burmistrz Gminy S. (dalej: Burmistrz) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO) z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Decyzją tą SKO, po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka), uchylił w całości decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmawiającą Spółce zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2008 oraz za miesiąc styczeń 2009 r. i orzekł o zwrocie tego oprocentowania. W złożonej skardze Burmistrz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił jej naruszenie prawa procesowego - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego - art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) i art. 78 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, przez niewłaściwe przyjęcie, że spółce należy się zwrot oprocentowania przedmiotowej nadpłaty i przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia, niewydania w terminie 2-miesięcznym decyzji stwierdzającej nadpłatę od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Burmistrz wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o odrzucenie skargi. Zdaniem SKO Burmistrz nie posiada bowiem legitymacji skargowej z uwagi na to, że w sprawie działał jako organ podatkowy pierwszej instancji, a więc jako organ wyposażony w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Nie można mu w związku z tym przypisać interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa"). Działał on zatem w granicach i na mocy przyznanych mu kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2011 r. Burmistrz oznajmił, iż legitymację do wniesienia skargi wywodzi z konstytucyjnego prawa do sądu określonego w art. 176 Konstytucji RP. Ponadto jego zdaniem, winien być traktowany w postępowaniu przed Sądem, jako uczestnik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność. W myśl art. 50 § 1 i § 2 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez Burmistrza, który działał w sprawie jako organ podatkowy pierwszej instancji. Ustalenia zatem wymaga, czy Burmistrz posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadminstracyjnym decyzję SKO, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie. W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej, wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. I tak, w postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, ONSA 1990, z. 4, poz. 7 stwierdzono, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego". Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440 stwierdzając, że żaden przepis nie przyznaje organowi podatkowemu pierwszej instancji, uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący owe rozstrzygnięcia w drodze skargi. Także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187, poz. 1456) wskazano, iż jednostka samorządu terytorialnego (w tym gmina reprezentowana przez jej Burmistrza) nie może być ani skarżącym, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadminstracyjnym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, iż w pełni aprobuje zaprezentowane poglądy judykatury. Podkreślić bowiem trzeba, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Dodać również wypada, że w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Tym samym niewątpliwym jest, zdaniem Sądu, że Burmistrz jako organ podatkowy pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tut. Sądem. Nie posiada również statusu uczestnika postępowania o jakim mowa w art. 33 ppsa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ppsa orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu sądowego (pkt II) znalazło oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.