VII SA/Wa 1515/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2011 r. sygn. akt (...) w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem wydanym (...) marca 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 kodeksu postępowania administracyjnego i utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta (...) nr (...) wydane dnia (...) listopada 2010r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy podał, że K. Sp. z o.o. w podaniu z dnia (...) października 2009 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem nr (...) Prezydenta (...) z dnia (...) września 2008 r. odmawiającym Wspólnocie Mieszkaniowej (...) wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w W. Wnioskodawca wskazując jako przesłankę wznowienia wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów istniejących w dacie wydania postanowienia, nie znanych organowi administracji (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) powołał się na wydane zaświadczenie nr (...) z dnia (...) października 2003r. stwierdzające, że lokal (...) jest samodzielnym lokalem usługowym. Nie istnieją w ocenie wnioskujacego, żadne przesłanki aby uznać ten lokal za pomieszczenie techniczne, jak również nie zaszły żadne okoliczności faktyczne uzasadniające zmianę przeznaczenia lokalu, który nadal jest samodzielnym lokalem usługowym i przede wszystkim stanowi siedzibę Spółki. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2009 r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 147 kpa, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia (...) września 2008 r., zaś w dniu (...) listopada 2010 r. wydał postanowienie nr (...) odmawiające na mocy art. 151 §1 pkt 1 kpa uchylenia postanowienia nr (...) z dnia (...) września 2008 r. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Prezydent stwierdził, że przeprowadzone oględziny wykazały, iż przedmiotowy lokal nie jest użytkowany jako usługowy lub siedziba firmy, jest w nim usytuowana szafa teletechniczna obsługująca cały budynek. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia innego przeznaczenia lokalu niż jako pomieszczenia technicznego. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem. W ocenie organu powoływane przez wnioskującą spółkę – jako przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – zaświadczenie nr (...) z (...) października 2003r. stwierdzające, iż w budynku przy ul. (...) w W. powstał lokal (...), jest samodzielnym lokalem użytkowym znane było organowi który wydał postanowienie z (...) września 2008r. bowiem zostało włączone do akt sprawy na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej z (...) sierpnia 2008r. o wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie to nie stanowiło nowego dowodu nie znanego organowi w dacie wydania rozstrzygnięcia, zatem nie istniała przesłanka wznowieniowa podana przez wnioskujących. Organ odwoławczy poza powyższym podał, że przeznaczenie lokalu nr (...) jako pomieszczenia technicznego zostało określone w projekcie wykonawczym z 2001r. oraz w inwentaryzacji z 2007r. Zaś rysunek techniczny załączony przez K. do wniosku z (...) października 2003r. o wydanie zaświadczenia przedmiotowe pomieszczenie oznacza jako "pomieszczenie pomocnicze, co nie odpowiada definicji zawartej w § 3 pkt 11 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Za pomieszczenie takie uważa się bowiem pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym. Tym samym, ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy uznał za prawidłową, gdyż brak było podstaw do przyjęcia innego przeznaczenia przedmiotowego pomieszczenia, aniżeli to zostało ustalone w postanowieniu nr (...) Prezydenta (...) z dnia (...) września 2008 r. Pomieszczenie to nie spełnia w szczególności warunków do uznania go za lokal użytkowy w rozumieniu § 3 pkt 14 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. Sp. z o.o. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8 i art. 79 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za nie zasadną. Przede wszystkim należy podkreślić, że będące przedmiotem kontroli postanowienia, zostały wydane w postępowaniu wznowieniowym. Postępowanie o wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie ostatecznych rozstrzygnięć merytorycznych. Jako przesłankę wznowienia wnioskująca spółka wskazała art. 145 § 1 pkt 5 kpa zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję przy czym należy podnieść, że wskazana przesłanka wznowieniowa wiąże organ w zakresie postępowania jakie ma obowiązek prowadzić po wznowieniu. W sytuacji niniejszej sprawy – w ocenie sądu słusznie organ uznał, że nie zaistniała podana we wniosku spółki przesłanka do wznowienia postępowania bowiem zaświadczenie nr (...) z dnia (...) października 2003r. jakie wskazała znane było organowi w dacie wydania postanowienia z (...) września 2008r., a więc że nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa – bowiem zaświadczenie to nie stanowiło nowego dowodu nie znanego organowi – tj. Prezydentowi (...) w dacie wydania postanowienia (...) września 2008r. W takiej sytuacji należy podnieść, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Rozstrzygnięcie ostateczne oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta w definitywny sposób. Zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji lub postanowienia ostatecznego jako wyjątek od zasady trwałości możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia rozstrzygnięcia dotychczasowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Wobec powyższego zarzuty skargi nie mają w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.