II SA/Ol 658/11

Dnia 6 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki pomostu oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał I. i W. B. rozbiórkę samowolnie wybudowanego pomostu. W uzasadnieniu wskazano, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że I. i W. B. w 2002r. wybudowali na jeziorze N. (dz. nr "[...]" obręb B.) w sąsiedztwie działki nr "[...]" obręb W., gmina M. pomost – obiekt o konstrukcji stalowej z poszyciem z desek o długości nie przekraczającej 25m. Wejście na pomost znajduje się na działce nr "[...]" stanowiącej własność gminy M. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane budowa tego typu obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu. W toku przeprowadzonej w dniu "[...]" wizji lokalnej I. B. potwierdziła, iż przedmiotowy pomost został wybudowany jesienią 2002r., a przed jego budową inwestorzy nie występowali do Starostwa Powiatowego w O. ze zgłoszeniem, ani nie ubiegali się o pozwolenie na budowę. Jednocześnie I. B. przedłożyła do wglądu wydaną przez Starostwo Powiatowe w O. decyzję z dnia "[...]" o pozwoleniu wodnoprawnym. W związku z powyższym, organ w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego pomostu do stanu zgodnego z prawem postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na wymienionych obowiązek przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w O. w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia następujących dokumentów: projektu zagospodarowania terenu, na którym usytuowano przedmiotowy pomost, szkiców lub rysunków pomostu z określeniem jego parametrów, decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia Burmistrza M. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Termin dostarczenia wskazanych dokumentów upłynął w dniu "[...]", jednakże zainteresowani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku. W związku z powyższym, organ nakazał rozbiórkę przedmiotowego pomostu. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. B. oraz W. B., reprezentowany przez radcę prawnego A. W. Odwołujący wnieśli o uchylenia w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania pierwszej instancji bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż pomost został wzniesiony w 2002r. bez zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego, jednakże wynikało to z braku świadomości inwestora kierującego się doświadczeniem sąsiadów – użytkowników działek wokół jeziora, na których wzniesiono liczne obiekty tego rodzaju bez zgłoszenia i zezwolenia, co dotychczas nie wywoływało negatywnych reakcji organów administracji, a tym samym powodowało mylne przekonanie inwestorów o poprawności takiego stanu. Podkreślono, iż z momentem powzięcia wiadomości, że takie działanie mogło stanowić naruszenie prawa, odwołujący zwrócili się do Starostwa Powiatowego jako organu właściwego celem zalegalizowania przedsięwzięcia. Decyzją z dnia "[...]" organ udzielił odwołującym pozwolenia na budowę pomostu rekreacyjnego na jeziorze N. przy działce nr "[...]" w obrębie W. o ściśle określonych w tej decyzji parametrach. Decyzja ta miała charakter legalizacyjny. Dotyczyła konkretnego, istniejącego pomostu, stąd też określone w decyzji parametry techniczne pomostu, jak też rzędne lokalizacyjne są zgodne z parametrami technicznymi i rzędnymi pomostu istniejącego. Wynikają one z inwentaryzacji i dokumentacji złożonej do akt sprawy prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, a zakończonej wydaniem pozytywnej decyzji z dnia "[...]". Zaznaczono, iż w toku postępowania odpis decyzji doręczono m.in. gminie M., która nie wniosła odwołania. Decyzja ta stała się zatem ostateczna. Oryginał decyzji przedłożono do wglądu PINB w O., co organ potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie odwołujących się powyższe okoliczności wskazują, iż tzw. samowola budowlana została zalegalizowana i nie zachodziły podstawy do zastosowania trybu z art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Pełnomocnik odwołującego podkreślił, iż pomost jest niewątpliwie urządzeniem wodnym, o czym stanowi wprost art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy - Prawo wodne, na którego wykonanie wymagane jest w myśl art. 123 ust. 1pkt 3 wskazanej ustawy pozwolenie wodnoprawne. Zaznaczył przy tym, iż organ wydając decyzję z dnia "[...]" na wniosek wymienionych o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (legalizację pomostu) uwzględnił wniosek w całości i nałożył na wnioskodawców obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej stanowiącej dziesięciokrotność opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, która została uiszczona. W tym stanie rzeczy wymaganie od zainteresowanych powtórnej legalizacji pomostu, tym razem na gruncie ustawy Prawo budowlane nie jest uzasadnione. Pomost został już zalegalizowany, w sprawie zapadła decyzja ostateczna, która nie została ani zaskarżona, ani uchylona w trybie nadzoru, zatem nadal obowiązuje. Ponadto pomost jako urządzenie wodne podlega reżimowi ustawy - Prawo wodne, a nie Prawa budowlanego. Przepis art. 3 ustawy Prawo budowlane nie wymienia pomostu wśród przykładowych obiektów i budowli. Należy wskazać, iż pomost nie jest obiektem budowlanym, budynkiem, budowlą, obiektem liniowym, obiektem małej architektury, ani tymczasowym obiektem budowlanym. Ustawodawca świadomie rozdzielił urządzenia wodne i obiekty budowlane, jak również wskazał organy władne do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, które stanowią odpowiednik pozwoleń na budowę. W ocenie odwołującego się zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów ustawy Prawo wodne. W związku z tym, iż pomost jako urządzenie wodne uzyskał już legalizację w drodze postępowania przeprowadzonego przez Starostę Powiatowego zakończonego ostateczną decyzją z dnia "[...]" postępowanie w niniejszej sprawie kwalifikuje się do umorzenia. Decyzją z dnia "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane uzyskanie decyzji wodnoprawnej nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy obiektu. Z treści art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy - Prawo budowlane wynika, że budowa pomostów o długości całkowitej do 25m i wysokości, liczonej od korony pomostu do dna akwenu, do 2,5m służących do cumowania niewielkich jednostek pływających jak łodzie, kajaki, jachty, uprawiania wędkarstwa, rekreacji nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Podkreślono, iż działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego są ściśle regulowane przepisami Prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Podkreślono przy tym, iż niespełnienie wymagań określonych w art. 49b ust. 2 wskazanej ustawy, tj. przedstawienia w terminie 30 dni niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów, obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł W.B., reprezentowany przez radcę prawnego, A. W. Pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż uzyskanie legalizacyjnej decyzji wodno prawnej w trybie ustawy Prawo wodne nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz poprzez uznanie legalności podwójnego obciążania strony opłatą legalizacyjną w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ustawę - Prawo wodne oraz w oparciu o Prawo budowlane, naruszenia art. 49b ustawy - Prawo budowlane poprzez zastosowanie tego przepisu podczas, gdy brak było podstaw do uznania samowolnego wybudowania przez skarżącego przedmiotowego pomostu oraz brak należytego rozważenia zgodnie z dyspozycją tego przepisu istnienia przesłanek do jego zastosowania, a tym samym istnienia podstaw faktycznych i prawnych do nakazanie rozbiórki pomostu, a także naruszenia art. 64a ust. 1 ustawy Prawo wodne w związku z art. 2 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie, podczas gdy przeprowadzenie legalizacji budowy pomostu w trybie ustawy - Prawo wodne, jak miało to miejsce w tej sprawie, wyłącza konieczność przeprowadzenia kolejnej (powtórnej) legalizacji w trybie przepisów Prawa budowlanego. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, brak oparcia decyzji na materiale zgromadzonym w sprawie i brak jego oceny opartej na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w tym pominięcie części dostępnych dla organu dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, w tym dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Starostwa Powiatowego w O. czego konsekwencją było wydanie wadliwej decyzji, art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które nie pogłębiło zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, art. 11 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które nie wyjaśniło stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów skarżącego, brak wskazania przyczyn nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych skarżącego, brak wskazania przyczyn odstąpienia od przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego oraz art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, co rzutowało na wadliwość zaskarżonej decyzji. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ błędnie zinterpretował art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem obecne regulacje prawne w odniesieniu do urządzeń wodnych przewidują odrębne i szczegółowe unormowania, obowiązujące obok regulacji z zakresu prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organ winien zatem wyjaśnić i ustalić, czy obiekty wzniesione przez skarżącego są urządzeniem wodnym i czy następstwa wzniesienia takich budowli w sposób dokonany przez skarżącego regulowane są przepisami ustawy - Prawo wodne. Dopiero ustalenie, że sporne obiekty nie stanowią urządzeń wodnych pozwoliłoby na zastosowanie do tych obiektów przepisów Prawa budowlanego. W przeciwnym zaś wypadku przepisy tej ustawy mogłyby mieć zastosowanie dopiero w braku odrębnych w tym zakresie regulacji w ustawie - Prawo wodne. Skoro zatem kwestia budowy pomostu jako urządzenia wodnego uregulowana jest w ustawie Prawo wodne, to tym samym umocowanie do postawienia takiego urządzenia leżało w legalizacyjnej decyzji wodnoprawnej, którą skarżący dysponował i na co powoływał się w toku postępowania. Jednakże mimo złożonych wniosków strony o uzupełnienie materiału dowodowego i rozważenie powyższej okoliczności, brak jest ustaleń organu w tym zakresie. W ocenie strony skarżącej zaskarżone decyzje są bezprzedmiotowe wobec istnienia legalizacyjnej decyzji Starosty Powiatowego w O. z dnia "[...]". Zaznaczono przy tym, iż treść tej decyzji była organowi znana, bowiem jej odpis znajduje się w aktach sprawy. Podniesiono, iż brak jest podstaw prawnych do nakładania na stronę podwójnego obowiązku legalizacji budowy pomostu w oparciu o przepisy ustawy - Prawo wodne oraz w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Takie działanie stanowiłoby niczym nie uzasadnione podwójne, krzywdzące obciążanie strony takimi, kosztami, naruszające zasadę równości i sprawiedliwości. Wskazano również, iż art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego stanowi przepis proceduralny, a postanowienie wydawane na jego podstawie ma charakter dowodowy, zmierza bowiem do przedstawienia organowi określonej dokumentacji, która stanowi podstawę do podjęcia ocen o charakterze materialnym. Niewykonanie tych obowiązków nie przesądza jeszcze o nakazie rozbiórki, lecz jedynie o tym, że w przypadku niewykonania obowiązku dowodowego będzie miał zastosowanie przepis ust. 1, w oparciu o który nastąpić może dopiero ustalenie obowiązku materialnego – nakaz rozbiórki. Odesłanie do zastosowania ust. 1 wynikające z ust. 3 art. 49b Prawa budowlanego należy zdaniem pełnomocnika skarżącego odczytać jako podstawę do przeprowadzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki z uwzględnieniem wszystkich zarzutów i argumentów przedstawianych przez stronę na wcześniejszych etapach tego postępowania. W żadnym razie nie oznacza to możliwości wydania takiej decyzji jedynie z powodu niewykonania postanowienia nakładającego obowiązki dowodowe w myśl ust. 3. Decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego organ może zatem wydać tylko wówczas, jeśli wynik postępowania, w tym ustosunkowanie się do okoliczności podnoszonych przez stronę, pozwalają na prawidłowe zastosowanie dyspozycji art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, iż dynamiczna wykładnia zmieniającego się Prawa budowlanego w odniesieniu do skutków samowoli budowlanej nie pozwala na podzielenie poglądu, że nałożenie obowiązku rozbiórki jest wyłącznie konsekwencją bezskutecznego upływu czasu zakreślonego do wykonania obowiązków warunkujących możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Podniesiono również, iż organ zaniechał przeprowadzenia postępowania w sposób wszechstronny, nie przeprowadził dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ nie dokonał bowiem analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w O., przede wszystkim decyzji z dnia "[...]" o udzieleniu skarżącemu i jego żonie pozwolenia na budowę pomostu rekreacyjnego, stanowiącego decyzję legalizacyjną. Zaznaczono przy tym, że uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego nie spełniają wymogów określonych w art. 107 kpa, gdyż nie zawierają należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie wskazano również przyczyn odmowy przeprowadzenia dowodów powołanych przez stronę w odwołaniu. Wskazane wyżej uchybienia świadczą też o naruszeniu przez organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 8 kpa oraz art.11 kpa, bowiem wydana decyzja nie pogłębiła zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli oraz nie zrealizowała zasady przekonywania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 239 poz. 2019 ze zm.) przepisy art. 63-66 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Z kolei art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) stanowi, iż przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności Prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. Oznacza to, iż budownictwo wodne, które zgodnie z art. 62 ust. 1 Prawa wodnego polega na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, podlega dwóm odrębny reżimom, tj. ustawie - Prawo wodne i ustawie - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h) Prawa wodnego pomost jest urządzeniem wodnym Na jego wykonanie jest potrzebne pozwolenie wodnoprawne – co wynika z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego. Jednocześnie z treści art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego wynika, iż budowa pomostów o długości całkowitej do 25 m i wysokości, liczonej od korony pomostu do dna akwenu, do 2,50 m nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz jego budowa wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W świetle powyższych uregulowań nie ulega wątpliwości, iż budowa pomostu zgodnie z przepisami prawa wymaga zarówno uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, jak i zgłoszenia (lub pozwolenia na budowę – w przypadku przekroczenia parametrów pomostu określonych w art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego). Skoro bowiem ustawodawca wymienił w Prawie budowlanym budowę pomostu jako wymagającą zgłoszenia (bądź pozwolenia na budowę), to nie znajduje uzasadnienia pogląd strony skarżącej, iż pomost nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego. W tej sytuacji nie może budzić zastrzeżeń stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, iż także legalizacja pomostu wybudowanego bez pozwolenia wodnoprawnego i bez zgłoszenia w trybie Prawa budowlanego podlega legalizacji w dwóch odrębnych trybach. Nie można bowiem przyjąć tez, iż legalna budowa pomostu nakłada na inwestora większą ilość obowiązków, niż legalizacja budowy pomostu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego słuszne jest stanowisko organów, iż legalizacja przedmiotowego pomostu w trybie przepisów ustawy – Prawo wodne nie jest wystarczająca dla zalegalizowania przedmiotowego pomostu w trybie ustawy – Prawo budowlane. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż decyzja o legalizacji urządzenia wodnego jest wydawana w oparciu o przepisy Prawa wodnego, w związku z czym ocenie podlegają przesłanki legalizacji w tym trybie. Natomiast legalizacja w trybie Prawa budowlanego pozwala na ocenę możliwości legalizacji obiektu w oparciu o przepisy tej ustawy. Wobec zaś niespełnienia wymogów dotyczących legalizacji w trybie Prawa budowlanego zasadne było orzeczenie rozbiórki pomostu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego wyjaśnić należy, iż z wyżej podanych względów legalizacja wykonania pomostu w trybie ustawy - Prawo wodne nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania legalizacyjnego w trybie ustawy – Prawo budowlane. Wskazać przy tym należy, iż powołane w skardze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie rozdzielności dwóch trybów postępowania zapadły pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z 24 października 1974r., która nie zawierała wszystkich uregulowań zawartych w obecnie obowiązującej ustawie. Ponadto w powołanym wyroku z dnia 19 lutego 2001r. (sygn. akt IV SA 299/99) sąd wprawdzie nakazał ustalenie, który z trybów winien być stosowany, ale z tego względu, iż nie zawsze nakaz rozbiórki w trybie Prawa budowlanego doprowadzi do przywrócenia stosunków wodnych, a zatem iż regulacja w Prawie budowlanym może być niewystarczająca. W niniejszej sprawie jednak przyczyną nakazu rozbiórki było niespełnienie wymogów legalizacyjnych w trybie Prawa budowlanego. Ponadto pełnomocnik skarżącego powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008r., w którym wyrażono pogląd, iż nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu nie może być wyłącznie konsekwencją bezskutecznego upływu czasu zakreślonego do wykonania obowiązków warunkujących możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Jednakże w stanie faktycznym, w jakim orzekał Naczelny Sąd Administracyjny strona dostarczyła żądane dokumenty, a jedynie przekroczyła wyznaczony termin. W niniejszej sprawie strona – poza pozwoleniem wodnoprawnym – nie dostarczyła żadnych dokumentów, twierdząc iż postępowanie legalizacyjne w trybie Prawa budowlanego jest niezasadne. Nie sposób zatem odnosić poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku do niniejszej sprawy. Na marginesie należy wskazać, iż część wymaganych dokumentów strona dostarczyła Sądowi w trakcie rozprawy, przy czym niektóre strona uzyskała jeszcze przed wydaniem decyzji organu odwoławczego, niektóre po tej dacie. Gdyby zatem strona skarżąca dostarczyła wszystkie żądane dokumenty w trakcie postępowania wyjaśniającego przed organami, mogłaby skutecznie domagać się rozpatrzenia kwestii legalizacji obiektu. Nie można także zarzucić organom – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – iż nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego. Fakt, iż pomost został wybudowany bez zgłoszenia nie budzi wątpliwości. Organ wziął także pod uwagę wydaną decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym (legalizacji) na wykonanie pomostu, wskazując jednakże iż jest to niewystarczające do legalizacji pomostu. Okoliczności te zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem niezasadne jest podnoszenie zarzutu naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje podnoszona przez stronę skarżącą kwestia obciążenia podwójnymi kosztami z tytułu opłaty legalizacyjnej. Podlegałaby ona ocenie, gdyby strona spełniła wymogi niezbędne do legalizacji pomostu i taka opłata zostałaby ustalona. Natomiast okoliczność ta nie może przemawiać za uznaniem, iż legalizacja pomostu w trybie Prawa wodnego i Prawa budowlanego wzajemnie się wykluczają. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.