II SA/Kr 1525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi"[...]" Spółki z o.o. Spółki Komandytowej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 6 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 6 lipca 2011 r., znak: [...] działając na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, pOz. 717 ze zm.) oraz art. 162 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. od wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia 18 kwietnia 2011 r., znak: [...] orzekającej o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "dobudowa przewiązki o funkcji usługowo-biurowej łączącej dwa istniejące budynki hotelowe wraz z ich przebudową i dobudową wind na działce nr nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr nr [...] oraz działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdami z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż opisaną na wstępie decyzją organ I instancji orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r" nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Organ pierwszej instancji wskazał, że od dnia 5 grudnia 2010 r. na terenie objętym ustaleniami powyższej decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " - uchwalony Uchwałą Rady Miasta K. Nr CXIV/1540/10 z dnia 20 października 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 4 listopada 2010 r. Nr 570, poz. 4389). Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych decyzją organu I instancji w kontekście ustaleń obowiązującego planu miejscowego, stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego "[...] " są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ w inny sposób określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła w ustawowym terminie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata P.B. , kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdziło, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co skutkuje utrzymaniem jej w mocy. Kolegium podzieliło zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu I instancji. Kolegium Odwoławcze wskazało na przepisy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) ustanawiające przesłanki wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazano, że organ administracji, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Organ odwoławczy podał, że uchwałą Rady Miasta K. Nr CXTV/1540/10 z dnia 20 października 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 4 listopada 2010 r., nr 570, poz. 4389) uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". Przepis § 24 tej uchwały stanowi, że uchwała wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Powyższa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 4 listopada 2010 r., a zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " obowiązuje od dnia 5 grudnia 2010 r. W konsekwencji decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "dobudowa przewiązki o funkcji usługowo-biurowej łączącej dwa istniejące budynki hotelowe wraz z ich przebudową i dobudową wind na działce nr nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr nr [...] obręb [...] oraz działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdami z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." została wydana przed wejściem w życie przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego. O sprzeczności tej decyzji z ustaleniami planu świadczy w ocenie Kolegium analiza wskazanego przez organ I instancji § 7 pkt 2 podpkt 3 tej uchwały, zgodnie z którym teren biologicznie czynny nie może być mniejszy niż 25% powierzchni działki. Tymczasem w załączniku nr 1 decyzji Prezydenta Miasta K. , w pkt 1 ust. 1b ustalono, iż w planowanej inwestycji należy przewidzieć udział powierzchni biologicznie czynnej chroniąc w stopniu maksymalnym przed zniszczeniem zieleniec złożony m. in. z klonów, lip, jesionów i kasztanowców rosnących w północnej części działki nr [...] , a także zdrowych klonów, robinii i modrzewi rosnących wzdłuż zachodniej granicy w/w działki, oraz wiązu i lip rosnących w południowo-zachodniej części działki nr [...] . W szczególności podkreślono, iż w oparciu treść punktu 1 ust. 1b załącznika nr 1 decyzji o ustaleniu warunków zabudowy potencjalnie można realizować inwestycję budowlaną, wskutek której udział powierzchni biologicznie czynnej na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym będzie przekraczał maksymalny wskaźnik ustalony w § 7 pkt 2 podpkt 3 planu. W konsekwencji, pomimo że wskazane wyżej postanowienia uchwały i omawianej decyzji organu I instancji nie są wprost wzajemnie sprzeczne, to jednak z uwagi na brak tożsamości tych uregulowań, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] oraz powołana uchwała nie mogą współistnieć w obrocie prawnym. Nadto wskazano, iż inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej stwierdzono, że całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że organ I instancji miał obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia swojej uprzednio wydanej decyzji, ponieważ powinność taka wynika z konstrukcji art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie Kolegium z urzędu wyjaśniło, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje odszkodowanie, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 lipca 2011 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata P.B. Zakwestionowanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a to odmowę zastosowania w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania, 2. naruszenie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie, a to uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niezgodność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że nie zachodzi niezgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " ze studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2011 roku, znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podano, że uchwała Rady Miasta K. Nr CXTV/1540/10 z dnia 20 października 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonego Uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta K. z dnia 16 kwietnia 2003 r. Podniesiono, że zgodnie z zaświadczeniem o przeznaczeniu terenu z dnia 22 lutego 2007 r. wydanym przez Prezydenta Miasta K. Urząd Miasta K. Biuro Planowania Przestrzennego działki nr nr [...] obr. [...] znajdowały się w dacie wydania zaświadczenia oraz w dacie podjęcia uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (w związku z dotychczasowym nie uchwaleniem nowego Studium, do którego uchwalenia przystąpiono na mocy uchwały nr XVIII/229/07 Rady Miasta K. z dnia 4 lipca 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. "), w obszarze oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. zatwierdzonym Uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta K. z dnia 16 kwietnia 2003 r. (z późniejszymi zmianami) w obszarze: "tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności – MW". Z kolei dla działki [...] przewidziano położenie w terenach: "tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności – MW", "tereny otwarte – ZO", "korytarze podstawowego układu drogowo-ulicznego – KT". Skarżąca spółka podniosła, że na dzień wydania zaświadczenia jak i na dzień uchwalenia planu tereny te nie były objęte żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w obecnie uchwalonym planie powyższe tereny znalazły się w obszarze "4U -Tereny zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym". Wskazano, iż spółka [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. zaskarżyła uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 507/11). Skarżąca spółka wywodziła, że przy założeniu, że wcześniej Prezydent Miasta K. wydał decyzję o warunkach zabudowy zgodną z prawem, albo że nie zachodzi sprzeczność między wydaną decyzją ustalającą warunki zabudowy a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...] ", skoro oba te akty - indywidualna i konkretna decyzja oraz generalny i abstrakcyjny akt prawa miejscowego muszą być zgodne ze studium, albo że zachodzi niezgodność między tymi aktami, co musi prowadzić do wniosku, skądinąd słusznego i uzasadnionego powyżej, że niezgodność zachodzi między studium a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W obu sytuacjach decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie ulega wygaśnięciu, wobec czego zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja stwierdzająca tę okoliczność jest niezgodna z prawem. Skarżąca spółka powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1250/08, LEX nr 552846 przytaczając obszerny fragment z uzasadnienia tego wyroku. Zdaniem strony skarżącej toczące się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " pozostaje w związku z niniejszym postępowaniem, dlatego też Kolegium powinno było uwzględnić wniosek strony skarżącej o zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie regulacja powyższa zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania, przyjąć zatem należy że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąc, że zaistnienie tych "innych ustaleń" uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego). Problem interpretacyjny dotyczy zatem rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do decyzji. "Inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne", lecz również użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w kontekście wykładni systemowej i celowościowej – wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Zasadnie podnosi się w piśmiennictwie, że "pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie), jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu" (por. Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 527). W istocie chodzi zatem o to, aby merytoryczne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie różniły się od merytorycznych postanowień planu miejscowego dla danego terenu. Merytoryczne ustalenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "dobudowa przewiązki o funkcji usługowo-biurowej łączącej dwa istniejące budynki hotelowe wraz z ich przebudową i dobudową wind na działce nr nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr nr [...] obręb [...] oraz działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdami z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." są inne niż dotyczące powyższych działek merytoryczne postanowienia uchwały Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 r., Nr CXIV/1540/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". W decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] , tj. w treści punktu I ust. 1b stanowiącego integralną część decyzji załącznika nr 1 wskazano, że "w planowanej inwestycji należy przewidzieć udział powierzchni biologicznie czynnej chroniąc w stopniu maksymalnym przed zniszczeniem zieleniec złożony m. in. z klonów, lip, jesionów i kasztanowców rosnących w północnej części działki nr [...] , a także zdrowych klonów, robinii i modrzewi rosnących wzdłuż zachodniej granicy w/w działki, oraz wiązu i lip rosnących w południowo-zachodniej części działki nr [...] ". Działki te zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " przyjętego uchwałą Rady Miasta K. z dnia 20 października 2010 r., Nr CXIV/1540/10 położone są w terenach zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym oznaczonych symbolem 5U, dla którego w § 7 ust. 2 pkt 3 uchwały zapisano, że teren biologicznie czynny działki budowlanej w terenach zabudowy usługowej o charakterze komercyjnym (U) nie może być mniejszy niż 25% powierzchni tej działki. Zasadnie twierdzi organ odwoławczy, że w oparciu o treść decyzji o warunkach zabudowy potencjalnie można realizować inwestycję budowlaną, wskutek której udział powierzchni biologicznie czynnej na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym będzie przekraczał maksymalny wskaźnik ustalony w § 7 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że dla terenu objętego decyzją z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] o warunkach zabudowy uchwalono w 2010 roku plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, co w związku z faktem, że nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, obligowało organ administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, że wystarczającą przesłanką obligująca organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym okoliczność, że dla terenu objętego ustaleniami decyzji uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, a zwłaszcza nie mają w tej kwestii znaczenia prawne relacje pomiędzy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podstawą decyzji administracyjnej nie są również poglądy prezentowane w orzecznictwie. Oceny prawne wyrażane w orzeczeniach sądowych wiążą sądy i organy tylko w ramach tej samej sprawy, a powoływany przez stronę skarżącą wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r. II OSK 1250/08 zapadł poza granicami niniejszej sprawy. W ocenie Sądu nie ulega żadnej wątpliwości, że akt wewnętrzny jakim jest studium gminne nie może stanowić podstawy normatywnej dla decyzji administracyjnych i nie stanowi żadnego prawnie doniosłego i wiążącego kryterium kształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z zasady legalności (art. 6 k.p.a.), która w demokratycznym państwie prawnym gwarantuje opieranie rozstrzygnięć administracyjnych wyłącznie na normach prawa powszechnie obowiązującego, których studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – nie będące aktem prawa miejscowego nie zawiera. Nie jest również zasadne stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym okoliczność kwestionowania przed sądem administracyjnym legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter zagadnienia wstępnego i uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nie ma zatem podstaw do zwieszenia prowadzonego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. "Zagadnienie wstępne", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania adminsitracyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " - uchwalony Uchwałą Rady Miasta K. Nr CXIV/1540/10 z dnia 20 października 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 4 listopada 2010 r. Nr 570, poz. 4389) pozostawał w obrocie prawnym w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji, korzystał z domniemania zgodności z prawem i zawierał normy powszechnie obowiązujące, od których realizowania organy administracji nie mogą się uchylać. Skarga do sądu administracyjnego na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza obowiązki realizowania przez organ kompetencji określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie zatem organy administracji nie znalazły podstaw do zawieszenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy podzielając w całości stanowisko organu odwoławczego oraz nie stwierdzając niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.