II SA/Wa 1309/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. Stowarzyszenie [...] w W. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jej ochronie, zwróciło się do Urzędu Gminy [...] o udostępnienie: – kopii dokumentów potwierdzających tytuł własności do działki [...], – listy osób oświadczających, iż od 2008 r. są współwłaścicielami działki [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Urząd Gminy [...], reprezentowany przez Wójta, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówił udostępnienia żądanych informacji. W uzasadnieniu stwierdził, że nie dysponuje informacją publiczną, gdyż nie prowadzi ewidencji gruntów i nie posiada zbioru ksiąg wieczystych, nadto, że Gmina nie jest właścicielem przedmiotowej działki. Organ II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. W motywach uzasadnienia organ podał, że "gmina nie prowadzi stosownych rejestrów i nie ma możliwości przekazania żądanych informacji". Jednocześnie organ stwierdził, że brak było podstaw do wydania decyzji (przez organ I instancji, albowiem wystarczającym byłaby pisemna odpowiedź). Prezentując pogląd, że brak było podstaw do wydania decyzji, organ stwierdził, że decyzję należało uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie. Wskazał też, że na etapie odwołania Stowarzyszenie sprecyzowało swoje żądanie i domagało się dokumentów związanych z uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z 2008 r., co oznacza zmianę zakresu żądania w stosunku do wniosku pierwotnego z dnia [...] grudnia 2010 r. W skardze do tutejszego Sądu Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podniosło naruszenie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 7 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wywodziła, że jej wniosek dotyczył żądania kopii dokumentów potwierdzających tytuł własności do nieruchomości ew. nr [...] i wynikał z treści uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Wskazywała, że uchwałą tą, na wniosek właścicieli działek, przedmiotowej działce leśnej nadano nazwę ulica "[...]". Nadto, że procedura nadawania nazwy drodze wewnętrznej określona jest w art. 8 ustawy o drogach i wymaga zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. Strona skarżąca twierdziła też, że organ dysponuje żądaną przez niego informacją, albowiem podjął uchwałę [...] na podstawie zgody właścicieli terenów. Skarżący nie zgodził się z oceną organu II instancji, iż zmodyfikował wniosek. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, iż decyzja II instancji, którą umorzono postępowanie, nie zawiera podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. przepisu prawa, na podstawie którego umorzono postępowanie. Nie można zatem ocenić, czy do umorzenia postępowania doszło na podstawie przepisów k.p.a., czy też na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) Przesłanki umorzeniowe w obu ww. ustawach są odmienne. Brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zarówno w osnowie decyzji, jak i w jej uzasadnieniu, powoduje, że nie można ocenić jakimi kryteriami kierował się organ II instancji, wydając decyzję o umorzeniu postępowania, a mianowicie, czy przesłankami z art. 104 k.p.a., czy też przesłankami z art. 14 ustawy o dostępie o informacji publicznej. Powyższa okoliczność sama w sobie stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego zaskarżoną decyzję uchylić należało z uwagi na nieprawidłową (nawet nie uprawdopodobnioną) argumentację, zawartą w treści uzasadnienia decyzji. Z motywów uzasadnienia wynika jedynie ogólnie, że powodem umorzenia postępowania było "nieposiadanie"’ żądanych informacji. Z powyższym lakonicznym twierdzeniem zgodzić się nie można. Uszło uwadze organu, że jest on zobowiązany, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia nie tylko dokumentów przez siebie wytworzonych, ale także tych które są w jego posiadaniu. W tym kontekście za niewiarygodne uznać należy twierdzenia, że Gmina nie posiada podstawowych, elementarnych informacji w zakresie nieruchomości położonych na jej obszarze. Chodzi o najprostszą informację, dotyczącą właścicieli nieruchomości. Notorią jest, iż takie informacje posiada każda gmina, bo w przeciwnym razie nie mogłaby ona realizować swoich podstawowych, ustawowych zadań. Nadto, że informacje, dotyczące właścicieli poszczególnych nieruchomości, wynikają zarówno z ewidencji gruntów, ewidencji mieszkańców, jak i ewidencji podatkowej. Oczywistym też jest, że w stosunku do właścicieli poszczególnych nieruchomości gmina co roku wydaje decyzje podatkowe, które im doręcza, a zatem twierdzenie, iż nie może udostępnić żądanych informacji, gdyż nie prowadzi ksiąg wieczystych, zakwalifikować należy jako nieuzasadnioną odmowę, a w konsekwencji próbę obejścia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, każda informacja wytworzona przez organ lub będąca w posiadaniu organu, jeżeli spełnia przesłanki określone w art. 6 ustawy, stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu, w kontekście uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 r., żądane informacje wypełniają zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uchwałą powyższą działce leśnej [...] nadano nazwę ulica [...]. Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), by przedmiotowa uchwała mogła być podjęta, stosowny wniosek złożyć musieli właściciele nieruchomości. Niezbędna też była zgoda właścicieli terenów. A zatem, skoro Rada Gminy [...] przedmiotową uchwałę podjęła, dokumenty, dotyczące właścicieli gruntów (żądane przez stronę skarżącą), stanowiły integralną cześć podjętej uchwały i zarazem stanowiły informację publiczną. Reasumując, Sąd nie dał wiary organom, iż żądanych przez stronę skarżącą informacji Gmina [...] nie posiada. Zdaniem Sądu, informacje te winny być i niewątpliwie są w posiadaniu Gminy [...]. Wynika to zarówno z uchwały Rady Gminy, która dotyczy konkretnych nieruchomości, jak i z realizacji zadań nałożonych na organ. Nie sposób przyjąć, i dać wiarę, że procedowano nad nieruchomościami położonymi na terenie Gminy w oderwaniu od stanowiska właścicieli tychże nieruchomości, nie znając nawet nazwisk właścicieli tych nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona kwalifikacji żądanych informacji. Wskaże podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadniając swoją decyzję, w szczególności odmawiając udostępnienia żądanych informacji, organ wskaże ustawowe powody wyłączenia ich udostępnienia, jeżeli takowe istnieją. Poda, na jakiej podstawie prawnej żądanych informacji nie może udostępnić i dlaczego. Odniesie się do dokumentów, dotyczących współwłaścicieli gruntu, stanowiących integralną część podjętej w dniu [...] listopada 2008 r. uchwały Rady Gminy, dotyczącej ich nieruchomości. Decyzję uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 ustawy.