VII SA/Wa 1830/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2011 roku, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej I. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez I. K. jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] maja 2011 r. znak: [...], utrzymujące w mocy -na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- postanowienie własne tego organu z [...] marca 2011 r. znak: [...]. Zaskarżone orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., po przeprowadzeniu kontroli w sklepie S. w G. należącym do "I." I. K. w K., wydał -w oparciu o art. 154 § 1, art. 156 § 1 i art. 167 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zarządzenie zabezpieczenia wyrobów określonych jako przeznaczonych do celów kolekcjonerskich oraz innych podobnych wyrobów mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; zarządził ich zabezpieczenie celem wykonania obowiązków określonych w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...]wydanej na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.). Zobowiązana – I. K., reprezentowana przez adwokata M. W., wniosła w dniu 5 listopada 2010 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. zarzuty od ww. zarządzenia zabezpieczenia, powołując się na art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia zobowiązana zarzuciła, iż postępowanie zabezpieczające dotyczy zabezpieczenia obowiązku nieistniejącego, bo wynikającego z decyzji nie funkcjonującej w obrocie prawnym. Podniosła, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. (wskazana w ww. zarządzeniu) nie jest w istocie decyzją, albowiem nie zawiera oznaczenia strony postępowania oraz nie została zobowiązanej przedstawiona w oryginale. Pismem z 16 listopada 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się do Głównego Inspektora Sanitarnego jako wierzyciela o zajęcie stanowiska co do zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanej, zarzuty te uznał za nieuzasadnione. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem decyzją nie istniejącą w sensie prawnym - sądowym "nieaktem" - jest to oświadczenie woli, które jest podjęte przez 1) organ oczywiście niewłaściwy, 2) z pominięciem wszelkiej procedury. W przedmiotowej sytuacji decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. została wydana przez organ właściwy, w granicach przyznanych mu ustawowo kompetencji, z zachowaniem tych przepisów proceduralnych, które umożliwiały racjonalne wykonanie przez organ nałożonych ustawą obowiązków. Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że normą kompetencyjną wydania decyzji w przedmiotowej sprawie był art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 Nr 122, poz. 851, ze zm.), zgodnie z którym państwowy inspektor sanitarny, w przypadku stwierdzenia naruszeń higienicznych i zdrowotnych, które spowodowały bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi nakazuje w drodze decyzji administracyjnej unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, przedmiotu użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyku lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań. Decyzja taka, z mocy prawa, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Organ dodał, że decyzje wydane na podstawie art. 27 ust. 2 ww. ustawy realizują szczególną funkcję ochronną. Mają one na celu ochronę życia i zdrowia obywateli, przy czym zakres potencjalnych źródeł zagrożeń jest rozumiany szeroko. Równie szeroko ustawodawca formułuje możliwe sposoby ingerencji państwowego inspektora sanitarnego. Jest on nie tylko uprawniony do podjęcia czynności w przepisie przewidzianych, ale również może on nakazać "podjęcie lub zaprzestanie innych działań", np. zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, które mogą mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Taka konstrukcja przepisu prawa materialnego umożliwia podejmowanie przez organ inspekcji sanitarnej działań w sytuacji wystąpienia zagrożeń, których zakresu i skutku na etapie tworzenia prawa nie sposób przewidzieć. Ze względu na powyższe, decyzje wydawane przez inspekcję sanitarną na podstawie wskazanego art. 27 ust. 2 stanowią środek tzw. policji administracyjnej. Reasumując Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba prowadziła działalność w zakresie obrotu tzw. dopalaczami, miał prawo wydania decyzji wycofania ich z obrotu, w tym zamknięcia obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu. Organ zaznaczył przy tym, że kwestionowanie możliwości i okoliczności wydania decyzji przez Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. jest kwestionowaniem możliwości czy obowiązku ochronnego działania podjętego przez organy państwowe w sytuacji zagrożenia interesu publicznego najwyższej wagi, kwestionowaniem obowiązywania ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz kwestionowaniem treści art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Następnie, Główny Inspektor Sanitarny odniósł się do podniesionych przez pełnomocnika zobowiązanej zarzutów, dotyczących nie doręczenia jej oryginału decyzji z [...] października 2010 r. oraz braku wskazania w tej decyzji adresata (w tym zobowiązanej). Zauważył w tym zakresie, że administracja policyjna, w charakterystyczny i uproszczony sposób, limituje, a często nawet deroguje (czasowo ogranicza), osobiste i polityczne prawa i wolności człowieka i obywatela. W sytuacjach zagrożenia działa w sposób swoisty i z użyciem przymusu, w często przyśpieszonych lub uproszczonych trybach. Zasadą naczelną takiego postępowania jest szybkość działania - art. 12 k.p.a. i w tym przypadku interes publiczny przeważa nad interesem strony postępowania - art. 7 k.p.a. Zasada szybkości postępowania, w przypadku, gdy występuje wielość podmiotów, których działania prowadzą do zagrożenia życia i zdrowia poprzez produkcję lub wprowadzenie do obrotu tych samych produktów generujących owe zagrożenie, pozwala na zastosowanie przez organ art. 62 k.p.a. W sytuacji zaś, gdy organ administracji publicznej stosuje przepis art. 62 k.p.a., może wydać jedną decyzję administracyjną, w której rozstrzyga o prawach i obowiązkach wszystkich stron postępowania. W przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym zachodziła możliwość zastosowania ww. przepisu, a wydana przez Głównego Inspektora Sanitarnego decyzja, stanowiąca rezultat wspólnego postępowania wyjaśniającego, jest adresowana do każdej ze stron postępowania w sprawie. Dalej, Główny Inspektor Sanitarny podał, że w przypadku wielości stron, jak to miało miejsce w przedmiotowym przypadku, nie ma konieczności zamieszczania wszystkich stron w jednej decyzji, wystarczające jest wymienienie ich w tzw. rozdzielniku do decyzji. Zaznaczył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 lutego 2009 r. stwierdził, że "wskazanie stron postępowania w decyzji stwierdzającej nieważność określonej decyzji przez ujęcie ich w tak zwanym rozdzielniku nie narusza art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie". Także w wyroku z 19 lutego 2008 r. NSA przyjął, że wskazanie stron postępowania w "rozdzielniku", nie stanowi podstawy do usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowym przypadku sporządził "rozdzielnik" z wymienieniem wszystkich stron i go podpisał, nie było przy tym konieczne doręczanie owego rozdzielnika łącznie z decyzją do wszystkich stron. W sytuacji, gdy postępowanie było prowadzone w trybie art. 62 k.p.a. i dotyczyło kilkuset stron postępowania, to wyliczenie ich w "rozdzielniku" do decyzji, a nie w petitum rozstrzygnięcia było jedynym racjonalnym rozwiązaniem zastosowanym przez organ. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zobowiązanej oryginału decyzji, organ podkreślił, że w orzecznictwie dopuszcza się doręczenie kserokopii lub odpisu decyzji. W postanowieniu z 28 września 2001 r. NSA stwierdził, że "wydanie kopii decyzji jest w istocie jej doręczeniem, o którym mowa w art. 109 kpa. Jest to czynność materialno-techniczna polegająca na przekazaniu stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie". Stwierdził przy tym, że w przedmiotowej sytuacji brak doręczenia oryginału decyzji uzasadniała konieczność możliwie jak najszybszego działania przez organ, tak by uchronić obywateli przed określonymi zagrożeniami. Po to wydaje się decyzję administracyjną, by była skuteczna (efektywna). Główny Inspektor Sanitarny nie mógł w rozproszonym czasie i kolejno wydawać skierowanych do każdego adresata osobno decyzji administracyjnych, bowiem uniemożliwiałoby to jednoczesne wycofanie zagrażających zdrowiu i życiu substancji. Dlatego wydał jedną decyzję, a wtórniki tej decyzji doręczył jednocześnie przy pomocy państwowych inspektorów sanitarnych poszczególnym osobom. W każdej sytuacji, decyzja była doręczana przez pracownika inspekcji sanitarnej po przedstawieniu stronie legitymacji służbowej pracownika inspekcji. Strona miała, więc gwarancję, że decyzja pochodzi od organu administracji, który jest określony w treści decyzji. Pismem z 28 marca 2011 r. I. K. -reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika- wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Głównego Inspektora Sanitarnego (jako wierzyciela obowiązanego do zajęcia stanowiska co do zgłoszonych zarzutów). Odwołująca się wniosła o zmianę zajętego stanowiska poprzez stwierdzenie, że zarządzenie zabezpieczenia dotyczy wykonania nieistniejącego obowiązku. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, art. 107 i 109 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja niezawierająca oznaczenia strony (i to w żadnej części rozstrzygnięcia) jest decyzją ważną i funkcjonującą w obrocie prawny oraz poprzez przyjęcie, że doręczenie decyzji może mieć miejsce przez wręczenie nieuwierzytelnionej kserokopii. Tak postawione na wstępie zarzuty, w uzasadnieniu zostały szeroko rozwinięte z przytoczeniem orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów doktryny. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu własnym z [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ podtrzymał co do zasady wcześniej zaprezentowaną argumentację. Zaznaczył jedynie, że zobowiązana nie wskazała w sposób precyzyjny podstawy prawnej zgłoszonych zarzutów. Wskazał, że wobec treści tych zarzutów należało przyjąć, iż zobowiązana kwestionuje dopuszczalność egzekucji administracyjnej, a więc opiera zarzuty na art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dokonując takiej kwalifikacji Główny Inspektor Sanitarny nie znalazł jednak podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. W szerokim uzasadnieniu wskazał na prawidłowość i zasadność decyzji z [...] października 2010 r. Wskazał też ponownie na to, iż decyzja ta -z uwagi na wielość stron postępowania- została wydana w trybie art. 62 k.pa. Wskazał też na to, że właśnie z uwagi na wielość stron, adresaci tej decyzji zostali wymienieni w tzw. rozdzielniku, a to nie narusza art. 107 § 1 k.p.a. i ze względu na ochronę danych osobowych może być właściwe. Dodał również, że w orzecznictwie dopuszcza się doręczenie kserokopii lub odpisu decyzji. W konsekwencji przyjął, że zgłoszone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] maja 2011 r. skarżąca – I. K. wniosła o jego uchylenie i uchylenie postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na uznaniu, że organ inspekcji sanitarnej może prowadzić postępowanie egzekucyjne w oparciu o niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię pisma, w którym skarżąca nie została wymieniona; -art. 107 k.p.a. przez przyjęcie, że kopia pisma, które jest obarczone tak poważną wadą jak brak oznaczenia strony sanowi ważną decyzję administracyjną. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała stanowisko zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego. Wskazała przy tym wyraźnie, że zgłoszone przez nią zarzuty od początku były formułowane w oparciu o art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeszcze raz też podkreśliła, że pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. w żadnym wypadku nie może zostać uznane za ważną decyzję administracyjną. Jest wyłącznie "powielaczowym prawem". Na podstawie takiego "aktu" nie jest zaś możliwe prowadzenie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych, w tym również tych, których dotyczyły zarzuty z 4 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku jej merytorycznego rozpoznania – o oddalenie jako bezzasadnej. Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, a dodatkowo wskazał, że argumenty podniesione przez skarżącą adresowane są do samej decyzji administracyjnej z [...] października 2010 r. i powinny być podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał również, że postępowanie wynikłe na skutek zaskarżenia ww. decyzji jest w toku. Powołał się także na art. 29 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że okoliczności, które podnosi skarżąca w skardze nie mogą być przedmiotem zarzutu z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Okoliczności te są natomiast przedmiotem rozpoznania na skutek rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych w następstwie zaskarżenia decyzji GIS z [...] października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale z przyczyn innych niż w niej podniesione, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] maja 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o uznaniu zarzutów skarżącej za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało wydane w oparciu o art. 34 § 1 i 2 ustawy o postępowanie egzekucyjnym w administracji (dalej: ustawa egzekucyjna) i stanowi stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów skarżącej, zgłoszonych w postępowaniu zabezpieczającym uruchomionym zarządzeniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] października 2010 r., celem zabezpieczenia wykonania obowiązków określonych w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. Zatem, kontrolowane postępowanie prowadzone było w trybie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Wskazany przepis przewiduje dwa rodzaje postanowień w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, tj. postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (§ 4) oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów (§ 1 i 1a), przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5). Zgodnie z omawianą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego winno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela przewidziana w omawianym przepisie również może być dwojakiego rodzaju, albo stanowić może o uznaniu bądź nie zgłoszonego zarzutu (§ 1), albo o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Ostatnią z wymienionych wypowiedzi wierzyciela reguluje § 1a art. 34, w myśl którego jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika, iż wierzyciel po zapoznaniu się z podniesionymi zarzutami winien w pierwszej kolejności m.in. wyjaśnić, czy nie są lub nie były one przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Takiego działania w niniejszej sprawie zabrakło i skutkowało to wydaniem wadliwych rozstrzygnięć, w oparciu o błędnie zastosowany w okolicznościach sprawy art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, iż w ramach zarzutów od zarządzenia zabezpieczenia skarżąca wskazała na wadliwość decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...], powołując się na art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Podniosła, iż skarżone zarządzenie stanowi o zabezpieczeniu obowiązków określonych we wskazanej decyzji w sytuacji, gdy decyzja ta w obrocie prawnym nie funkcjonuje. Nie zawiera ona oznaczenia strony, a brak oznaczenia strony pociąga za sobą brak decyzji, nadto - nie została zobowiązanej doręczona w oryginale, doręczono tylko kopię i to prawdopodobnie odwzorowaną od kolejnej kopii (fax faxu). To zaś stanowi o naruszeniu art. 107 i art. 109 k.p.a., i godzi w samą istotę decyzji administracyjnej jako takiej. Argumentację w tym zakresie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, znacznie rozszerzyła na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przywołując zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych jak i poglądy doktryny. Z akt administracyjnych przekazanych do Sądu wynika, iż takie same zarzuty -sformułowane w oparciu o art. 107 i art. 109 k.p.a.- skarżąca podniosła również w piśmie z 11 października 2010 r., skierowanym do Głównego Inspektora Sanitarnego, a stanowiącym środek zaskarżenia od decyzji z [...] października 2010 r. Pismo to zostało wniesione w terminie otwartym do zaskarżenia tej decyzji w postępowaniu zwykłym i musiało uruchomić postępowanie II-instancyjne (i tak też się stało, na co wskazuje treść odpowiedzi na skargę). Nadto, wskazać należy, iż wymienione pismo wpłynęło do organu w dniu 14 października 2010 r., natomiast zarzuty od zarządzenia zabezpieczenia zostały zgłoszone przez skarżącą później, bo w listopadzie 2010 r. Zatem, te same kwestie przedstawione w ramach zarzutów od zarządzenia zabezpieczenia, skarżąca podniosła wcześniej w odrębnym postępowaniu, tj. w postępowaniu administracyjnym. Z odpowiedzi na skargę organu wynika, iż wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] października 2010 r. nie został jeszcze rozpatrzony, sprawa jest nadal w toku. Okoliczność ta jest istotna z uwagi na brzmienie ww. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, a nie została na żadnym etapie postępowania dostrzeżona i przeanalizowana przez wierzyciela. Brak analizy GIS w tym zakresie stanowi o wadliwym procedowaniu tego organu w sprawie. Skoro bowiem w ramach zarzutów podniesiono kwestie, które będą (czy też były już) rozpatrywane w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu administracyjnym, to brak było podstaw prawnych do ich analizy przez wierzyciela w niniejszej sprawie (w ramach zajmowania stanowiska co do zgłoszonych zarzutów). W takiej sytuacji obowiązujące przepisy wyraźnie stanowią jakiego typu wypowiedzi winien udzielić wierzyciel co do zgłoszonych zarzutów. Wyraźnie przewidują w takim przypadku wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Konkludując, zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie z [...] marca 2011 r. nie mogły pozostać w obrocie prawnym. Zostały one wydane na podstawie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej wadliwie w okolicznościach sprawy zastosowanego. Zastosowanie tego przepisu i uznanie zgłoszonych zarzutów przez wierzyciela za nieuzasadnione, nie było bowiem możliwe już tylko z tego względu, że są one tożsame z tymi, które -także z inicjatywy skarżącej- będą przedmiotem rozpatrywania w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego. To zaś uzasadniało zastosowanie całkowicie pominiętego w sprawie art. 34 § 1a. To też oznaczało, że na tym etapie zarzuty skarżącej sformułowane w oparciu o art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej (czy też jak uznał organ – w oparciu o art. 33 pkt 6), a odnoszące się bezpośrednio do decyzji GIS z [...] października 2010 r. nie mogły być przez organ (a następnie przez Sąd) poddane ocenie. Jednocześnie Sąd w tym miejscu dodatkowo wyjaśnia, że wprawdzie rozstrzygnięcie wierzyciela polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów w oparciu o art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej zamiast na uznaniu zarzutów za nieuzasadnione w oparciu o art. 34 § 1, nie zmieni sytuacji skarżącej, nadal będzie to bowiem rozstrzygnięcie niekorzystne dla zobowiązanej. Można więc zastanawiać się, czy naruszenie przepisów, którego organ dopuścił się w sprawie uzasadniało wzruszenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia. Dostrzegając tę okoliczność i rozważając sprawę w tym zakresie Sąd miał jednak na względzie, iż w obrocie prawnym nie mogą pozostać orzeczenia zawierające merytoryczną ocenę zarzutów, która na tym etapie (z uwagi na treść tych zarzutów) nie powinna mieć miejsca. Sąd miał również na względzie to, że kwestie poruszone w tych orzeczeniach nie były w postępowaniu sądowoadministracyjnym (z przyczyn powyżej opisanych i z uwagi na brzmienie art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej) analizowane, a to w kontekście art. 153 i art. 170 p.p.s.a. ma istotne znaczenie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.