II SA/Łd 1004/09

Dnia 8 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. Ł., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] roku, Nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia pod nazwą "Etap I – Przebudowa ulicy S. w O. od ulicy N. do torów PKP. Etap II – Budowa ulicy S. w O. od torów PKP do ulicy K.". Jak wynika z decyzji I instancji, jej podstawę prawną stanowił przepis art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 56 i 72 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). W treści uzasadnienia organ I instancji wskazał, że pełnomocnik inwestora tj. Gminy Miasta O., wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Inwestycja będzie realizowana w dwóch etapach (etap I od skrzyżowania z ul. N. do torów PKP, etap II od torów PKP do skrzyżowania z ulicą K. i Ł.). Planowana do realizacji droga jest drogą publiczną gminną. Jak wskazał organ, informacja o złożeniu wniosku została zamieszczona w publicznie dostępnym wykazie danych. Z dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak wskazał organ wynika, że planowana inwestycja, w pierwszym etapie polegać będzie na wykonaniu nowej nawierzchni o długości ok. 140 m, wykonaniu chodnika o szerokości ok. 2 m, przebudowie dojazdów do posesji, przebudowie rowu odwadniającego. W kolejnym etapie prace będą polegały na wykonaniu nowej nawierzchni o długości ok. 420 m, wykonaniu chodnika, przebudowie dojazdów do posesji, jak i wykonaniu nowego kolektora wód opadowych. Wody opadowe z pierwszego odcinka drogi skierowane zostaną do istniejącego w rejonie torowiska PKP rowu odbierającego tego rodzaju ścieki i kierującego je ostatecznie do rzeki. Wody opadowe z drugiego odcinka drogi, zbierane nowym kolektorem, zostaną wprowadzone do istniejącego kolektora w ulicy Ł. Odpady będą odbierane i zagospodarowywane przez uprawnione podmioty. Następnie organ wyjaśnił, że oddziaływanie na środowisko, które wystąpi w fazie realizacji będzie miało charakter krótkotrwały i nie spowoduje trwałych zmian w środowisku. Utwardzenie nawierzchni tymczasem znacznie zmniejszy ilość pyłu emitowanego w trakcie ruchu pojazdów i obniży poziom emisji hałasu. Teren na którym będzie realizowana inwestycja nie wchodzi w skład ustanowionych terenów parków narodowych, krajobrazowych, czy rezerwatów przyrody. Miejsce inwestycji nie znajduje się w obszarze chronionym, wyznaczonym w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Z tego powodu, ze względu na miejscowy charakter inwestycji oraz znaczną odległość obszarów chronionych organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na te obszary. W zasięgu planowanej inwestycji nie występują obszary wodno-błotne, obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, obszary przylegające do jezior, uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej, obszary mające znaczenie historyczne i kulturowe. Inwestycja nie obejmuje terenów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone oraz obszarów o znacznej gęstości zaludnienia. Przebudowa drogi będzie przebiegać etapami, na krótkich odcinkach, aby zminimalizować uciążliwości występujące w trakcie realizacji inwestycji. Oddziaływanie inwestycji będzie kumulować się jedynie z oddziaływaniem istniejącego układu komunikacyjnego. Przy tym jednak organ zaznaczył, iż natężenie ruchu na ulicy S. będzie stosunkowo niewielkie dlatego zasięg oddziaływania inwestycji będzie małoznaczący i lokalny. Ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie zerowe. Organ I instancji, w toku postępowania zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień w sprawie, składania wniosków i zastrzeżeń w każdym stadium postępowania. Zgodnie z regulacją art. 64 ust. 1 i art. 156 w/w ustawy, organ wystąpił do Starosty [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o opinię co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy te uznały, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko uznając, iż realizacja inwestycji nie będzie źródłem dodatkowego i znaczącego oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta O. w dniu [...] roku działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy w związku z § 3 ust. 1 pkt. 56 i 72a w/w rozporządzenia Rady Ministrów wydał postanowienie (Nr [...]) o odstąpieniu od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Informacja o wydaniu postanowienia została zamieszczona w publicznie dostępnym wykazie danych. Następnie organ zawiadomił strony postępowania o zebranych dokumentach i materiałach oraz poinformował o możliwości zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań wniosku. W dniu 29 maja 2009 roku do organu wpłynęło pismo J. Ł., w którym żądał on, aby sprawdzono czy na obszarze planowanej inwestycji występują siedliska ptaków chronionych. W związku tym organ I instancji dokonał dwukrotnie wizji w terenie oraz zwrócili się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z prośbą o sprawdzenie czy na danym obszarze występują ptaki chronione oraz o ocenę wpływu planowanej inwestycji na ewentualnie zidentyfikowane siedliska ptaków. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż po dokonaniu wizji stwierdził występowanie 9 gatunków ptaków z czego 2 z nich gniazdują w pobliskich zadrzewieniach. W piśmie tym organ ten jednocześnie stwierdził, iż inwestycja nie powinna mieć bezpośredniego wpływu na ptactwo zasiedlające przydrożne drzewa. Strony zostały powiadomione o opinii z Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ł. wniósł o jej uchylenie wskazując, że w sprawie nie zostały zachowane wymogi określone w art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy. Odwołujący się kwestionuje także sens przedsięwzięcia skoro w chwili obecnej na drodze jest ograniczenie prędkości do 30 km/h, a po remoncie będzie 20 km/h. Rozstrzygnięcie sprawy występowania na terenie inwestycji chronionych gatunków ptaków jest uproszczeniem, które narusza art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na terenie inwestycji występuje siedlisko jeży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W motywach decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie są wyodrębniane poprzez wskazanie ogólnych kryteriów, a poprzez indywidualne ich wyliczenie. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia, drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego drogi, zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Do tej kategorii zaliczone zostały też kanały zbiorcze przeznaczone do zbierania ścieków z co najmniej dwóch kanałów bocznych (§ 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia). Przy czym, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy). Organ przy tym uwzględnia rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. Postanowienie organ wydaje po zasięgnięciu opinii określonych organów. Zgodnie z ustawowym trybem postępowania administracyjnego organ I instancji wystąpił do odpowiednich organów z prośbą o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organy te zgodnie uznały, że planowana inwestycja nie będzie źródłem dodatkowego i znaczącego oddziaływania na środowisko. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ustawy). Wydanie, na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem brak jest przeciwwskazań do jego realizacji. Od tej generalnej reguły występuje wyjątek dotyczący zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony. Tym niemniej, planowane przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ wyjaśnił, że wbrew wymogom co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, decyzja I instancji nie zawiera szczegółowych warunków dotyczących planowanej inwestycji, to jednakże w sposób jednoznaczny precyzuje przedmiot tego przedsięwzięcia wskazując, że jest nim przebudowa określonej ulicy. Nadto, z treści decyzji wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja nie będzie wywierała znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem brak jest przeciwwskazań do jej realizacji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do kwestii związanej z występowaniem na obszarze inwestycji ptaków chronionych wskazując, że planowana inwestycja nie powinna mieć bezpośredniego wpływu na ptactwo zasiedlające przydrożne drzewa. Podstawę tego stwierdzenia stanowiła opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Decyzja I instancji pozostaje w zgodzie z art. 84 ust. 2 ustawy, bowiem załącznikiem do niej jest zarówno charakterystyka przedsięwzięcia, jak i karta informacyjna przedsięwzięcia. Ustosunkowując się zarzutów odwołania organ napisał, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy, społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniach w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Rozwiązanie to ma swoje uzasadnienie w tym, że skoro zagrożenia ze strony konkretnego przedsięwzięcia dadzą się ocenić bez konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to znaczy, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny. Z racji tego, że organ I instancji uznał, że nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, to postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji nie wymaga udziału społeczeństwa. Tym samym organ odwoławczy uznał, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy, ponieważ przepis ten wprowadza instrumenty prawne mające zagwarantować społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji wymagających takiego udziału. W tych wszystkich sprawach, w których nie przeprowadza się oceny oddziaływania na środowisko, społeczeństwo nie uczestniczy. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego inwestycję. Wniosek określa zakres postępowania i wiąże organ wydający decyzję. Skoro więc inwestor przewidział przedsięwzięcie w granicach opisanych we wniosku, określił tym samym przedmiot postępowania. Propozycje więc odwołującego się zmierzające do ograniczenia inwestycji nie mogą być uwzględnione. W odniesieniu do kwestii wpływu inwestycji na występujące w jej sąsiedztwie ptaki chronione, organ za wiarygodne uznał wyjaśnienia zawarte w piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, że inwestycja polegająca na zmianie nawierzchni drogi na asfaltową, nie powinna mieć bezpośredniego wpływu na ptactwo zasiedlające przydrożne drzewa. Inwestycja nie wymaga usunięcia drzew, zaś hałas związany z pracami remontowymi na tak małym odcinku, będzie porównywalny z natężeniem powodowanym codziennym ruchem komunikacyjnym. W skardze na powyższą decyzję J. Ł. wskazał, że z racji tego, że na postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, do postępowania ma zastosowanie art. 33 ustawy. Przepis ten określa 21 dniowy termin na zgłaszanie uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Zdaniem strony, opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na którą powołują się organy nie jest wiarygodna, bowiem organ ją wydający nie przeprowadził samodzielnie żadnych badań, czy analiz. Podobnie opinia Państwowego Inspektora Sanitarnego. Organy te oparły się jedynie na Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, która została opracowana w sposób wadliwy. Nie określono w niej powiązania inwestycji z innymi drogami ani nie zbadano obecnego natężenia ruchu. Mapy załączone do opracowania są wadliwe. W Karcie nie sprecyzowano ograniczeń co do tonażu samochodów. Ocena, że zmniejszy się emisja kurzu nie została poparta żadnymi badaniami. Na terenie planowanej przebudowy znajduje się kościół wokół którego parkują przyjeżdżający do kościoła ludzie. Osoby te, w ocenie skarżącego winny być stroną postępowania, bowiem inwestycja wpłynie na ich sytuację. Opracowana na potrzeby postępowania Karta nie określa ilości i zagęszczenia drzew na działce skarżącego. Podczas prac dojdzie do zniszczenia winorośli na działce skarżącego. W Karcie pominięto także analizę zwierząt występujących na terenie inwestycji, a w tym jeży. W konkluzji skarżący wskazał, że organ I instancji wystąpił w sprawie w podwójnej roli – inwestora i organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem postępowania jest ocena oddziaływania inwestycji na środowisko. Przy czym planowana do realizacja inwestycja to przebudowa istniejącej drogi (zmiana nawierzchni z gruntowej na asfaltową, wykonanie kanalizacji i chodników). Organy obu instancji zgodnie uznały, że zakres planowanej inwestycji nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Stosownie do regulacji art. 59 ust. 7 w/w ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; bądź 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Kwalifikacja przedsięwzięć następuje na podstawie zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przepis ten bowiem stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, czyli drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 (przepisy te odnoszą się do budowy autostrad i dróg ekspresowych oraz pozostałych dróg publicznych o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na odcinku nie mniejszym niż 10 km), z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania (art. 63 ust. 1 ustawy) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Organ musi mieć także na względzie usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Zgodnie z zapisem art. 63 ust. 2 ustawy, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W stanie faktycznym sprawy inwestor występując z wnioskiem inicjującym postępowanie dołączył do niego dokument zatytułowany "Karta informacja przedsięwzięcia". Rozpoznając przedmiotową sprawę organy obu instancji dysponowały, z jednej strony powołaną Kartą informacyjną przygotowaną przez projektanta wpisanego na listę prowadzoną przez Wojewodę w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Z drugiej strony natomiast organ miał twierdzenia skarżącego, iż inwestycja będzie negatywnie wpływać na środowisko pod kilkoma aspektami. Tym niemniej uwadze skarżącego nie może umknąć fakt, że planowana inwestycja to w istocie przebudowa istniejącej od lat drogi. Obejmuje ona wykonanie asfaltowej nawierzchni w miejsce gruntowej, wykonanie kanalizacji, chodników i dojazdów do posesji mieszkalnych. Bez wątpienia inwestycja przyczyni się do poprawy warunków funkcjonowania istniejącej już drogi (komfortu jazdy). Natomiast realizacja chodników i kanalizacji deszczowej wpłynie na poprawę bezpieczeństwa i komfortu życia okolicznych mieszkańców. Organ I instancji, w toku postępowania, na podstawie zgromadzonych opinii i materiału dowodowego postanowieniem nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Późniejsze decyzje organów administracji kończące postępowanie oparte zostały na powołanym postanowieniu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż duża ich część poprzez stanowienie, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, kwestionuje ustalenia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Tym niemniej, złożona przez inwestora Karta została opracowana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Dokument ten zawiera wszystkie niezbędne informacje. Skoro w toku niniejszego postępowania nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – swoisty raport, który uwzględniając przepisy prawa, inaczej (odmiennie) określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać wypada ten dokument, który w toku sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontrraportu we własnym zakresie i przedłożenia jego, jako dowodu w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 roku, IV SA/Wa 2383/06, Lex Nr 316627). W treści skargi strona podnosiła, iż do postępowania ma zastosowanie art. 33 ustawy, gdzie m. in. obowiązek podania do publicznej wiadomości informacje o możliwości zgłaszania uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Istotnie, przepis art. 33 ustawy stanowi, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości m. in. informacje o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. Tym niemniej, przepis ten nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w sprawach, w których nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, nie ma ryzyka zagrożenia interesu społecznego, wówczas postępowanie jest prowadzone z udziałem stron. Wbrew poglądom skarżącego opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została poprzedzona wizją w terenie, co wprost wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych. W tej sytuacji, nie można opinii tego organu odmówić wiarygodności. Zarzuty skargi odnoszące się do opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego, również nie zostały podzielone przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy po raz kolejny, że planowana inwestycja to remont istniejącej od wielu lat drogi (wykonanie asfaltowej nawierzchni, chodników, kanalizacji deszczowej i wjazdów do nieruchomości). W sprawie nie będzie realizowana nowa droga w miejscu, które dotychczas było wykorzystywane w inny sposób. Oczywisty jest fakt, że po realizacji inwestycji zmniejszy się ilość pyłów i kurzu. Fakt ten jest faktem notoryjnym i nie wymaga dowodu. Oczywistym jest bowiem, że nawierzchnia gruntowa drogi emituje pyły i kurz, natomiast nawierzchnia asfaltowa taką emisję znacząco zmniejsza. Podczas bowiem poruszania się samochodów po jezdni asfaltowej nie następuje naruszenie jej gruntowej konstrukcji skutkujące unoszeniem się kurzu. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uznania za strony postępowania osób przyjeżdżających do kościoła i parkujących w pobliżu planowanej inwestycji. Po pierwsze ustalenie tych osób jest, w sprawie niemożliwe. A nadto, osoby takie przebywają w pobliżu inwestycji tylko czasowo. Przepis art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 marca 2006 roku (sygn. akt: VI SA/Wa 2401/05, Lex Nr 223329) uznał, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Wyraźnego odróżnienia należy dokonać między pojęciem interesu prawnego, a interesu faktycznego. Bez wątpienia osoby przyjeżdżające do kościoła mają interes faktyczny, a to nie wystarczy, w świetle regulacji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, do uznania ich za stronę niniejszego postępowania. Z załączonej do akt administracyjnej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, że planowana inwestycja nie łączy się z koniecznością usunięcia drzew, zatem żadne rośliny te nie ucierpią w wyniku realizacji drogi. Okresowe uciążliwości łączyć się mogą tylko z czasem budowy. Tym niemniej prace budowlane będą miały tylko charakter czasowy. Jeżeli w toku prac budowlanych dojdzie do zniszczenia winorośli skarżącego lub jakichkolwiek innych roślin, czy obiektów, właścicielowi uszkodzonych nasadzeń, czy przedmiotów będzie przysługiwało roszczenie odszkodowawcze wobec inwestora na zasadach określonych w przepisach prawa cywilnego. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. K.O.