II SA/Op 516/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na zawiadomienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania do innego organu podania o wszczęcie postępowania w sprawie nadzoru sanitarnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Skarżący A. K., działając przez swojego pełnomocnika adwokata J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 30 września 2011 r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem organu skargę na zawiadomienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania do innego organu podania o wszczęcie postępowania w sprawie nadzoru sanitarnego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Jednocześnie z wniesieniem skargi skarżący uiścił kwotę 200 zł tytułem wpisu od skargi (k. 16 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego zawiadomienia Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania do innego organu podania o wszczęcie postępowania w sprawie nadzoru sanitarnego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Podstawą prawną do ww. zawiadomienia był art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) znowelizowano art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, przywracając stan prawny, obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r., tzn. przekazywania podania do organu właściwego w sprawie przez organ niewłaściwy zwykłym pismem, przy jednoczesnym zachowaniu rozstrzygania sporów o właściwość. W uzasadnieniu wprowadzenia powyższej zmiany wskazano, że brzmienie przepisu art. 65 § 1 K.p.a. obowiązujące od dnia 1 stycznia 2004 r. miało zagwarantować wnoszącym podanie ochronę ich praw. W praktyce jednak przepisy te nie sprawdziły się i powodują jedynie niepotrzebne przedłużania się postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, po analizie przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone zawiadomienie nie jest żadnym z rozstrzygnięć i aktów, o których mowa w tym przepisie. Bez wątpienia w swej istocie nie jest również skargą na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W ocenie Sądu nie mieści się również w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. dotyczącego innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ nie rozstrzyga o obowiązkach lub uprawnieniach skarżącego. Zdaniem Sądu, przedmiotowe zawiadomienie nie podlega również kognicji sądowo-administracyjnej stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. ponieważ ani ustawa Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011r., ani żaden inny przepis nie przewidują środka zaskarżenia na ww. zawiadomienie. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Rozstrzygnięcie odnośnie punktu drugiego sentencji uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.