II SA/Kr 1643/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sprawy ze skargi K.O. i A.C. na decyzję Wojewody [ ] z dnia 30 września 2009 r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. . Decyzją z dnia 23 grudnia 2008 r. (.......) Starosta B. , wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowego z lokalami na prowadzenie handlu detalicznego, działalności gastronomicznej, drobnej wytwórczości i rzemiosła, usług bankowych, ubezpieczeniowych, turystycznych oraz działalności wystawienniczej wraz z parkingiem wielopoziomowym oraz instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., hydrantową, tryskaczowa, c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej, klimatyzacją, telekomunikacyjną, drogami wewnętrznymi, miejscami parkingowymi w B. na działkach nr [....] , [....],[....],[....], obręb [....] oraz rozbiórki budynku biurowego znajdującego się na działce [....] obręb [....] , budynku wagi, budynku obsługi klienta, budynku wiaty znajdujących się na działce [....] obręb [....] , budynku hali znajdującego się na działce nr [....] obręb [....] oraz budynku handlowego znajdującego się na działce nr [....] obręb [....] dla "[....] Spółka z graniczona odpowiedzialnością. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie do Wojewody [....] . Decyzją z dnia 18 lutego 2009 r. (....) Wojewoda [....] uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W trakcie postępowania K.O. , M.R. , A.R. , oraz K.B. i A.B. zażądali uznania ich za strony postępowania. Podali, że inwestycja dotyczy ich interesu prawnego, gdyż związana z nią przebudowa drogi powoduje ingerencję w nieruchomości będące ich własnością. W odpowiedzi na powyższe organ administracji, powołując się na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wyjaśnił, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie obejmuje przebudowy drogi i budowy ronda, dotyczy on wyłącznie budowy obiektów kubaturowych wraz z parkingami. Autorzy pisma zaś pisma wywodzą swój interes prawny z faktu, że na skutek przebudowy skrzyżowania przy planowanym centrum usługowo-handlowym, nieruchomości będące ich własnością zostaną zajęte pod układ drogowy. Organ administracji wskazał też, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor załączył wszystkie wymagane dokumenty o których mowa w art. 33 Prawa budowlanego oraz, że po stwierdzeniu zgodności inwestycji z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na powyższe, żądania w/w osób nie zostały uwzględnione. Decyzją z dnia 29 lipca 2009 r. (....) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36, 80 ust. 1 pkt 1, 81 ust 1 pkt 2, 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1009 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. 156/1118 ze zm.) § 2 ust 1 pkt 1, ust. 2, § 3 pkt 1, pkt 2 lit. a i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru budowlanego (Dz.U.z 2001 r., poz. 138, poz. 1554) w powiązaniu z art. 104 kpa Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-biurowego z lokalami na prowadzenie handlu detalicznego, działalności gastronomicznej, drobnej wytwórczości i rzemiosła, usług bankowych, ubezpieczeniowych, turystycznych oraz działalności wystawienniczej wraz z parkingiem wielopoziomowym oraz instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., hydrantową, tryskaczowa, c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej, klimatyzacją, telekomunikacyjna, drogami wewnętrznymi, miejscami parkingowymi w B. na działkach nr [....],[....],[....],[....], , obręb B. oraz zatwierdził rozbiórkę budynku biurowego znajdującego się na działce [....] obręb [....] , budynku hali znajdującego się na działce nr [....] obręb [....] oraz budynku handlowego znajdującego się na działce nr [....] obręb [....] dla [....] Sp. Z O.O. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia oraz podał, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta B. z dnia 10 stycznia 2008 r. (....), a także wymaganiami dotyczącymi ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Burmistrza Miasta B. z dnia 23 lipca 2008 r. (....). Projekt ten jest kompletny i posiada wymagane opinie uzgodnienia, pozwolenia i informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem. Od decyzji tej K.O. oraz A.C. złożyli odwołanie do Wojewody [....] , wnosząc o jej "uchylenie i stwierdzenie nieważności". Odwołujący się podali, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organy administracji niesłusznie nie uwzględniły ich jako stron postępowania. Zdaniem wnoszących odwołanie przyjęcie, że zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi i zachowanie wymaganych odległości od granicy nieruchomości ogranicza oddziaływanie obiektu do terenu inwestycji i pozbawia sąsiadów tego terenu statusu strony postępowania, pozostaje w istotnej sprzeczności z zapisami Prawa budowlanego, a w tym także z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Status strony, zgodnie z wieloma wyrokami sądowymi, może być pochodną wykazania przez sąsiada możliwych oddziaływań obiektu, wywodzonych z punktu widzenia ingerencji (bezpośrednich albo pośrednich) w przedmiot albo sposób wykonywania jego prawa własności, do których może dojść w wyniku budowy lub powstania obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiedniej. Odwołujący się podnieśli, iż w przedmiotowym postępowaniu naruszone zostały przepisy art. 6, 8, 9 ,10, 7, 77 i 80 kpa. Nie uwzględniono w nim art. 28 kpa oraz naruszono art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż obszarem oddziaływania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją jest wyłącznie obszar działek, na których zostanie ona zrealizowania. Decyzją z dnia 30 września 2009 r. (.....) Wojewoda [....] na podstawie art. 138 § 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, ponieważ wnoszący odwołanie nie są stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego stronami w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zm.) została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit.b oraz w pkt 53. Dla tego rodzaju inwestycji zgodnie z w/w rozporządzeniem może być wymagane sporządzenie raportu. Projektowana inwestycja to budynek usługowo-biurowy o pow. handlowej 10,284 m² oraz parking samochodowy wielopoziomowy na ok. 624 miejsca. Całkowita powierzchnia terenu przeznaczona na inwestycję wynosi 21,933 m². Zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia 23 lipca 2008 r. (....) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, inwestycja ta nie wymaga ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz opracowania analizy porealizacyjnej co oznacza, że uciążliwość projektowanego obiektu zawiera się w granicach posiadanego przez inwestora terenu. Z uwagi na główną drogę dojazdową do projektowanego obiektu, biegnącą po stronie zachodniej terenu inwestycji poszerzono obszar jej oddziaływania o działki znajdujące się wzdłuż tej drogi. Inwestycja znajduje się w odległości ponad 4 m. od granic działki, a parking samochodowy w odległości ponad 20 m. od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych, od placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży, co jest zgodne z § 12 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , natomiast K.O. i A.C. są właścicielami działek nr [....] i [....] . Pomiędzy działkami należącymi do skarżących, a działkami obejmującymi teren inwestycji znajduje się działka nr [....] (droga publiczna) oraz działka nr [....] . Lokalizacja inwestycji przewidziana jest w północnej części miasta, w dzielnicy o charakterze przemysłowo-składowym, pomiędzy linią kolejową, ul. [....] i ul. [....] . Teren przewidziany pod zabudowę bezpośrednio graniczy z działkami o charakterze usługowym, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości kilkudziesięciu metrów. Na powyższą decyzję K.O. oraz A.C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji w całości oraz uchylenie obu decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 9, art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego jak i art. 6,7,8,28,77§1, 80 kpa. Powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu, a nadto dodali: Zaskarżona decyzja w istocie nie zawiera uzasadnienia, jest lakoniczna i pomija najistotniejsze aspekty sprawy. Nie odniesiono się w niej do meritum odwołania poza stwierdzeniem, że skarżący nie jest stroną postępowania. Wojewoda [....] nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu poza stwierdzeniem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dwóch innych decyzji Burmistrza Miasta B. W zaskarżonej decyzji wadliwie dokonano wykładni m.in. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, poprzez stwierdzenie, że "ustalenie kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów techniczno-budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości jak też, że nie stanowi o interesie prawnym właściciela nieruchomości sąsiedniej wykazanie przez niego oddziaływania budowy i istnienia obiektu na nieruchomość sąsiednią, przy powołaniu się na okoliczności i oddziaływania". Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczególne zasady wynikające z przepisów odrębnych w tym w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Decyzja o warunkach zabudowy wydana w zw. z przedmiotową inwestycją w pkt. 6 wskazuje na konieczne warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Te z kolei wynikają z postanowienia Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. (z dnia 7 grudnia 2007 r........) pozytywnie uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnienie to zawiera wskazanie, że "przebudowę skrzyżowania ul. [....] z ul. [....] należy rozwiązać jako skrzyżowanie typu rondo wraz z uwzględnieniem dostępności komunikacyjnej istniejących komercyjnych obiektów, a projekt układu komunikacyjnego przedłożyć do Zarządu celem uzgodnienia". Warunkiem pozytywnego uzgodnienia projektu cytowanej powyżej decyzji o warunkach zabudowy jest więc wykonanie ronda w miejscu dotychczasowego skrzyżowania ulic: [....] i [....] na działkach skarżącego o nr. [....] i [....] . "Decyzja ta wiąże organ I instancji i daje skarżącemu prawa strony w tym postępowaniu". Z powyższego wynika, że skarżący (właściciel działek nr ....i....) jest legitymowany do występowania jako strona w niniejszej sprawie. Projekt rozwiązania komunikacyjnego dla przedmiotowej inwestycji zakłada bowiem budowę skrzyżowania-ronda częściowo na nieruchomości będącej własnością skarżącego. Organy administracji świadomie pomijają zapis pkt. 6 decyzji o warunków zabudowy, przez co naruszają art. art. 35 ust.1 pkt 1 i 3 prawa budowlanego. Zarówno organy orzekające w sprawie jak i inwestor próbują rozdzielić w sensie faktycznym i prawnym budowę przedmiotowej inwestycji i przebudowę skrzyżowania w/w ulic. W takich okolicznościach może dojść do sytuacji, w której prywatny inwestor (.....) zrealizuje inwestycję z pominięciem rozwiązania istniejącego problemu komunikacyjnego. W następstwie tego może zajść konieczność zajęcia nieruchomości skarżącego. Postępowanie organów administracji, jak i inwestora jest niezgodne z art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, gdyż projekt zagospodarowania działki lub terenu jest częścią składową projektu budowlanego . Organ administracji winien był upewnić się czy w postępowaniu nie powinny brać udziału także inne podmioty, zwłaszcza gdy w takiej kwestii wpływały do niego odpowiednie wnioski. Ponadto z art. 10 §1 kpa oraz z przepisów dotyczących stron postępowania i czynności postępowania administracyjnego nie wynika, aby w danym postępowaniu miały brać udział wyłącznie podmioty uznane za strony w dacie wszczęcia postępowania głównego. "Swój interes prawny strona skarżąca wywodzi również z art. 140 kc uprawniającym ją do niezakłóconego prawa do korzystania z posiadanej nieruchomości. Zaskarżona decyzja ingeruje w prawa właścicielskie i pozbawia skarżących statusu strony". Powyższe wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 kpa. W postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej zobowiązane są bowiem do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że decyzja Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy z dnia 10 stycznia 2008 r., chociaż wskazuje na konieczność przebudowy skrzyżowania ul. [....] i [....] w formie ronda, obejmuje wyłącznie budowę budynku usługowo-biurowego wraz z parkingiem wielopoziomowym na ściśle określonym terenie, zgodnie z wykazem działek wymienionych na wstępie decyzji. Powyższe potwierdza także załącznik w postaci mapy określający teren planowanej inwestycji. Warunki w/w decyzji zostały spełnione. Projekt układu komunikacyjnego został pozytywnie uzgodniony przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. Ponieważ Zarząd Dróg Wojewódzkich potraktował przedmiotowy projekt układu komunikacyjnego jako koncepcje dodatkowo w piśmie z dnia [....] 2008 r. (.....) zażądał przedłożenia projektu budowlanego przebudowy skrzyżowania u. [....] i [....] pod kątem skomunikowania projektowanej inwestycji". Opracowany projekt został pozytywnie uzgodniony przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. pismem z dnia [....] kwietnia 2009 r. (......). Organ uzgadniający wskazał jednak, że przed przebudową przedmiotowego układu komunikacyjnego należy uzyskać rozstrzygnięcie właściwego organu architektoniczno-budowlanego celem przystąpienia do realizacji p. n. "Rozbudowa drogi gminnej u. [....] stanowiącej dojazd do obiektów handlowo-usługowych, wraz z przyległymi ulicami". Organ wskazał, że skarżący będą brać udział w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę układu komunikacyjnego zgodnie z projektem budowlanym, który znajduje się w aktach sprawy. Ich działki (.... I ...... ) wraz z budynkiem mieszkalno-usługowym znajdują się bowiem w obszarze projektowanej inwestycji drogowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej w skrócie ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola legalności decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty B. z dnia 29 lipca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wymienionej na wstępie inwestycji. Słusznie zauważył organ odwoławczy, iż kwestią kluczową w niniejszej sprawie było ustalenie osób posiadających przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym celu koniecznym było prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości znajdujące się w jej otoczeniu. Definicję strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca jednak w szeregu aktach prawnych zmodyfikował pojęcie strony na użytek konkretnego postępowania administracyjnego. Uczynił tak m.in. w odniesieniu do postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 2. - Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ostatnio wymieniony przepis stanowi więc uregulowanie szczególne w stosunku do ogólnej normy art. 28 kpa zawierającej definicję strony. Legalna definicja "obszaru oddziaływania" zawarta została z kolei w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że "ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu". Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W procesie wyznaczania obszaru oddziaływania obiektu istotną rolę pełni odnalezienie i właściwe odczytanie norm prawnych zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Kwestia ta została już wyjaśniona w w/w wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2008 r., w którym sąd wskazał na regulacje ustawowe określające specjalne obszary, strefy związane z możliwością spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otaczające tereny i powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. Źródłem interesu prawnego uzasadniającego udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie są więc jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, lecz tylko takie, które dotyczą obszaru wyznaczonego na podstawie konkretnego, odrębnego przepisu prawa. Trafne zatem jest stanowisko organów administracji, wyrażone w uzasadnieniu decyzji iż "znajdowanie się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania" W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że planowany obiekt zaprojektowano w odległości ponad 4 m od granic działki, a parking w odległości ponad 20 m. od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Obiekt usytuowano więc zgodnie z §12 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [....],[....],[....],[....],[....],[....],[....], a pomiędzy działkami należącymi do skarżących, a działkami stanowiącymi teren inwestycji znajduje się działka nr [....] będąca drogą publiczną oraz działka nr [....] . Z decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia 23 lipca 2008 r. (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika, że uciążliwość projektowanego obiektu zawiera się w granicach posiadanego przez inwestora terenu. Jeśli chodzi o podnoszoną przez skarżących kwestię budowy ronda, to nie jest ona objęta zakresem kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozwiązania w zakresie komunikacji ujęte zostały w decyzji o warunkach zabudowy w formie zalecenia, ale nie dla tych rozwiązań warunki zabudowy zostały ustalone. Z samego zaś faktu, że w decyzji o warunkach zabudowy mowa jest o takich rozwiązaniach nie można wywodzić interesu prawnego uzasadniającego udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę inwestycji nie obejmującej budowy ronda i przebudowy drogi. Jak podano na wstępie wojewódzki sąd administracyjny nie jest w związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnym wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Tak więc w niniejszym postępowaniu nie może być badana zgodność z prawem decyzji o warunkach zabudowy i nie może być badana zgodność z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez organ I instancji. Stwierdzenie braku interesu prawnego skarżących obligowało organ do umorzenia postępowania odwoławczego bez ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej i to rozstrzygnięcie organu, a nie pozwolenie na budowę, wyznacza granice sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Skoro zaś decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze była prawidłowa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.