II SA/Wa 1762/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy oddala skargę Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. - akt mianowania J. S. na stopień służbowy [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej, w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef Służby Celnej wskazał, iż w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w P., na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), z dniem [...] listopada 2009 r. mianował J. S. na stopień [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej. Funkcjonariusz pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wniósł odwołanie od powyższego aktu mianowania. Odwołujący się, zarzucając naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez mianowanie na stopień służbowy [...] w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że od dnia [...] czerwca 2009 r. pełni służbę jako kierujący Sekcją [...]. Regulamin organizacyjny jednostki Oddziału Celnego w S. oraz karta zakresu obowiązków i uprawnień określały jednoznacznie, że obowiązki odwołującego obejmowały: kierowanie pracą podwładnych, odpowiedzialność za funkcjonowanie komórki i efekty jej pracy, kontrolę funkcjonalną podwładnych oraz wyznaczanie zadań funkcjonariuszom podporządkowanym. Skarżący zarzucił, że Dyrektor Izby Celnej - jako podstawy prawnej decyzji - nie przyjął przepisu powszechnie obowiązującego, gdyż dokonał rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o interpretację Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów zawartą w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r., nakazującą wykładanię art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy w ten sposób, że stanowisko, którego zajmowanie wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników, to stanowisko należące do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisko kierownicze wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej nie kierował się tym samym dyspozycją ustawy, lecz wytycznymi przełożonego. Zdaniem skarżącego, przedstawiona interpretacja sprzeczna jest z treścią art. 17 ust. 13 uprzednio obowiązującej ustawy. Na poparcie swego stanowiska powołał się na poglądy doktryny prawa pracy, zgodnie z którymi stanowisko służbowe ma charakter kierowniczy, jeżeli związane jest z organizowaniem pracy innych pracowników. W konkluzji stwierdził, że spełniał przesłanki do mianowania na stopień [...] w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Szef Służby Celnej w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. wyjaśnił skarżącemu, że mianowanie na stopień służbowy nie zostało objęte katalogiem z art. 188 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej, a tym samym nie ma charakteru decyzji administracyjnej, w związku z czym nie przysługuje w tym przypadku odwołanie w trybie administracyjnym. Uzasadniając powyższe stanowisko, powołał się na przepisy Rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego". Skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. skierował do Szefa Służby Celnej żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniesionego odwołania od aktu mianowania i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty. Szef Służby Celnej w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie mianowania na stopień służbowy. Ostatecznie jednak Szef Służby Celnej przystąpił do przeprowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie odwołania złożonego przez J. S. i następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Badając zasadność żądania dotyczącego mianowania J. S. na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, Szef Służby Celnej stwierdził, iż w analizowanym przypadku przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko wiążące się z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej skarżący zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...]. Wobec powyższego, obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w P. było mianowanie go na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej - zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej. Organ odwoławczy podkreślił, iż podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, przy czym do stanowisk kierowniczych wymienionych w art. 17 ust. 13 ustawodawca zaliczył kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Zwrócił również uwagę na załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), podkreślając, iż zawiera on pełny katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej. W omawianym załączniku nie wyszczególniono stanowiska "kierującego sekcją". Nie ulega zaś wątpliwości, że w kontekście uregulowań zawartych tak w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak i w ww. rozporządzeniu, źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. Wobec powyższego, przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy mógł mieć zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze wymienione w załączniku do ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż nie kwestionuje faktu kierowania przez skarżącego Sekcją [...] w Oddziale Celnym w S. Powyższe potwierdza bowiem karta zakresu obowiązków i uprawnień ww. funkcjonariusza. Niemniej jednak, w świetle powyższych wywodów, fakt ten nie może skutecznie wpłynąć na określenie skarżącemu stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Organ zaznaczył jednocześnie, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., odnosi się wprost do stanu sprzed dnia wejścia w życie ustawy, co dosłownie wynika z jego brzmienia. Wobec powyższego winno się nadać mu takie znaczenie, jakim ustawodawca posługiwał się na gruncie ustawy uchylonej. Skoro więc na gruncie poprzedniego stanu prawnego istniały stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników, a które ustawodawca wymienia wprost w art. 17 ust. 13 ustawy uchylanej, to bezzasadny jest postulat interpretowania powyższego przepisu w innym znaczeniu. Z treści art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że źródłem podporządkowania służbowego jest zajmowane stanowisko. W tym stanie rzeczy, w ocenie Szefa Służby Celnej, brak jest podstaw do zastosowania rozszerzającej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał rozszerzyć, poza osoby formalnie pełniące służbę na stanowisku związanym z podporządkowaniem funkcjonariuszy lub pracowników, krąg podmiotów, które winny być mianowane do ww. korpusu, to unormowałby wprost taką sytuację stosownym zapisem. Decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie naruszenie przepisu prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. Ponadto zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, a także naruszenie art. 138 § 1 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż użyte w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy. Zastosowanie wykładni przyjętej przez Dyrektora Izby Celnej w P., opartej na pisemnych wskazówkach Szefa Służby Celnej, prowadzi - w ocenie skarżącego - do interpretacji rozszerzającej pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy". Literalna wykładnia zwrotu użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej jednoznacznie prowadzi do wniosku, że chodzi o czas istniejący przed wejściem w życie ustawy. Jeśliby wolą racjonalnego ustawodawcy było, aby stan opisany w przepisie istniał wyłącznie do dnia wejścia w życie ustawy, to dałby temu wyraz zamieszczając zamiast zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" zwrot "do dnia wejścia w życie ustawy" lub "w dniu wejścia w życie ustawy". Skarżący powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, zgodnie z którym brak jest podstaw do innego niż literalne odczytanie treści zapisu "przed dniem wejścia w życie ustawy" w sytuacji, gdy w tej samej ustawie ustawodawca posługuje się jednocześnie określeniem "w dniu wejścia w życie ustawy", dla odróżnienia odmiennych stanów faktycznych. Skarżący zarzucił ponadto, że Szef Służby Celnej, wydając zaskarżoną decyzję, rozstrzygnął sprawę w zakresie określenia korpusu, a nie wypowiedział się co do stopnia służbowego funkcjonariusza celnego. Zdaniem skarżącego, organ II instancji nie może ograniczać się w sentencji wyłącznie do korpusu, skoro decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. dotyczyła dwóch elementów, tj. korpusu i stopnia służbowego. Zdaniem skarżącego, decyzja organu odwoławczego, która swoim rozstrzygnięciem wykracza poza zakres kompetencji wyznaczony przepisem art. 138 k.p.a., wydana jest z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu nie naruszają prawa. Na wstępie należy zauważyć, że w dniu 31 października 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), która zastąpiła dotychczas obowiązującą ustawę z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.). Na podstawie przepisu art. 223 ust. 1 nowej ustawy, na kierownika urzędu został nałożony obowiązek dokonania w terminie miesiąca od dnia wejścia jej w życie mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszowi stopni w poszczególnych korpusach został uregulowany przepisem art. 223 ust. 2-6 ww. ustawy. Stosownie do wskazanego przepisu, zadaniem organu było przyporządkowanie danego funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy pełnił służbę w Służbie Celnej, do właściwego korpusu, precyzyjnie określonego w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska albo pełnionych obowiązków. Ponadto nową ustawą wprowadzono m.in. zmianę nazw stopni służbowych funkcjonariuszy i pogrupowano je w określone korpusy, tj.: oficerów starszych Służby Celnej, oficerów młodszych Służby Celnej, aspirantów Służby Celnej, podoficerów Służby Celnej i szeregowych Służby Celnej; ustalono ponadto w ramach korpusów poszczególne, nowe stopnie służbowe wymienione w art. 115 ustawy. Mając na względzie powyższe przepisy, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją (aktem mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r., mianował J. S. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej, podając jako podstawę prawną mianowania art. 223 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Skarżący, kwestionując powyższe rozstrzygnięcie argumentował, iż w stosunku do niego winien znaleźć zastosowanie przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, ponieważ zarówno przed dniem wejścia w życie ustawy, jak i obecnie (w dacie złożenia odwołania), pełnił służbę jako kierujący Sekcją [...] w Oddziale Celnym w S., które to stanowisko wiąże się z podporządkowaniem funkcjonariuszy. W ocenie Sądu, argumentacja zaprezentowana przez skarżącego nie jest trafna i jako taka pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Z akt sprawy wynika zaś bezspornie, iż przed dniem wejścia w życie ustawy skarżący zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...], co w myśl art. 223 ust. 4 ustawy, stanowiło podstawę do określenia mu stopnia w korpusie aspirantów Służby Celnej. Pełnienie przez skarżącego służby jako kierującego Sekcją [...] w Oddziale Celnym w S., nie może być utożsamiane z zajmowaniem stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnieniem obowiązków na tym stanowisku. Należy bowiem zauważyć, że takiego stanowiska nie przewidywały zarówno przepisy poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Celnej, jak też nie przewidują go obecnie obowiązujące przepisy nowej ustawy. Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej bez wątpienia dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, wymienionych w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Do stanowisk kierowniczych (które wiążą się z podporządkowaniem służbowym), wymienionych w art. 17 ust. 13, ustawodawca zaliczył w szczególności kierownika zmiany, kierownika referatu, kierownika oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Ponadto, jak zasadnie podniósł Szef Służby Celnej, załącznik nr 1 (tabela stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), zawierający zamknięty katalog stanowisk, na których zgodnie z art. 7 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy mogą pełnić służbę funkcjonariusze celni, w ogóle nie przewiduje stanowiska kierującego sekcją. Należy też zwrócić uwagę na regulacje zawarte w przepisie art. 17 ust. 12 i ust. 14 poprzedniej ustawy, dotyczące obsadzania i zwalniania stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Zgodnie z art. 17 ust. 12 ustawy, zastępcę naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej na wniosek naczelnika urzędu celnego, natomiast - stosownie do art. 17 ust. 14, do obsadzania i zwalniania stanowisk, o których mowa w art. 13, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Oznacza to, że również na stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej, na wniosek naczelnika urzędu celnego. Natomiast J. S. został wyznaczony, a nie powołany, na kierującego Sekcją [...] przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. Powyższe potwierdza tezę, iż wyznaczenie skarżącego na kierującego sekcją nie jest równoznaczne z objęciem stanowiska, które wiąże się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego niezastosowanie. W tym kontekście nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, albowiem organy celne działały praworządnie i w granicach obowiązującego prawa. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowej wykładni użytego w przepisie art. 223 ust. 3 ustawy pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy". Zarówno literalne brzmienie tego sformułowania, jak i wykładnia celowościowa ww. przepisu wskazuje, iż chodzi tu o czas bezpośrednio poprzedzający wejście w życie nowych przepisów prawnych. Powołany art. 223 ust. 3 ustawy należy do przepisów przejściowych, dostosowawczych, którego zadaniem jest umiejscowienie funkcjonariuszy Służby Celnej w nowej strukturze organizacyjnej Służby Celnej, poprzez przeniesienie ich ze starego reżimu organizacyjnego do nowopowstałych korpusów Służby Celnej. Powyższą tezę potwierdza uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., zgodnie z którym, cyt.: "Przepisy przejściowe ustawy przewidują płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane niniejszą ustawą (...)" – Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 1492. Powołany przepis niewątpliwie nie służy awansowaniu funkcjonariuszy, lecz kładzie nacisk na właściwy dobór kadry kierowniczej Służby Celnej. Zauważyć przy tym należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy wykładnia powyższego zapisu ustawy nie stanowi o istocie sporu. Organ nie kwestionował bowiem, że do dnia wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r., a więc także w okresie wcześniejszym, skarżący kierował Sekcją [...] w Oddziale Celnym w S. Z powyższych względów nie może się ostać zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, spełniające wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe sformułowanie sentencji decyzji, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia korpusu, należy zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10, które zostało w pełni zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na zasadach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego stopnia, w tym przypadku do Szefa Służby Celnej, tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223 ust. 2 - 6 ustawy). Natomiast odnośnie mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż te kwestie dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym, należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy). Szef Służby Celnej poddał zatem akt mianowania, wydany przez Dyrektora Izby Celnej w P., kontroli instancyjnej w takim zakresie, w jakim było to dopuszczalne w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc w zakresie określenia korpusu i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.