IV SA/Wa 1568/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] odmówił uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej na działkach o numerach ew. [...] i [...] położonych w miejscowości P. w gminie S. w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Postępowanie uzgodnieniowe przeprowadzono na wniosek Wójta Gminy S. w ramach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazano, że przedmiotowe działki w całości znajdują się w stumetrowej strefie od brzegu zbiornika wodnego zaznaczonego na mapie ewidencyjnej jako nieużytek nr [...]. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...], zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. N., który wskazał, że postanowienie wydane zostało na podstawie Rozporządzenia Wojewody [...], który to akt zdaniem żalącego stanowi prawo lokalne i nie może stanowić podstawy do nakładania obowiązków na obywateli. Ponadto w zażaleniu podniesiono, że zbiornik wodny, wskazany przez organ ochrony środowiska w zasadzie stanowi zarastający staw lub oczko wodne. Po rozpatrzeniu zażalenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organu centralnego wskazano, że wprawdzie w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] było aktem obowiązującym to jednak, w dacie orzekania przez organ odwoławczy stan prawny uległ zmianie, bowiem ww. rozporządzenie Wojewody [...] utraciło moc i konieczne było uchylenie postanowienia organu I instancji oraz orzeczenie, co do istoty sprawy. Zaznaczono, że organ odwoławczy rozpatruje ponownie sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu orzeczenia ostatecznego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podał w uzasadnieniu swojego postanowienia, że na przedmiotowym terenie obowiązuje Uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) i akt ten jest prawem obowiązującym na terenie województwa, zaś wydany został w wyniku delegacji ustawowej tj. art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W § 5 pkt 8 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] zamieszczono zakaz lokalizowania na obszarach chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten jest tożsamy z regulacją zawartą wcześniej w § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...]. Organ centralny stwierdził, że zakaz dotyczący lokalizowania na obszarach chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej - ma zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ obie planowane do zainwestowania działki położone są w 100 metrowej strefie od brzegu zbiornika wodnego, co wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ centralny stwierdził, że planowana inwestycja polegać ma na budowie budynku letniskowego, a zatem nie może zostać zaklasyfikowana jako obiekt służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ dodatkowo wskazał, że w sprawie niniejszej nie miały zastosowania wyłączenia od zakazów zabudowy w 100 metrowej strefie od zbiornika wodnego określone w § 7 ust. 3 pkt 2, 3, 4, 5 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]. Podkreślono, że działki planowane do zainwestowania nie znajdują się na terenie zwartej zabudowy a ponadto planowana inwestycja ma stanowić budynek letniskowy nie zaś zabudowę mieszkaniową. Planowana inwestycja nie może być również sklasyfikowana jako zabudowa siedliskowa. W tej sytuacji organ ochrony środowiska uznał, że w obowiązującym stanie prawnym nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na ww. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. wniósł M. N. Skarżący zarzucił, że przy wydaniu postanowienia organ naruszył art. 10 k.p.a. nie informując skarżącego o zmianie podstawy prawnej orzeczenia. W skardze podniesiono, że tego typu działanie budzi wątpliwości, czy organ odwoławczy mógł orzekać, co do istoty sprawy. Ponadto skarżący podniósł, że organ centralny naruszył przepisy prawa materialnego tj. § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że znajdujące się w pobliżu działek skarżącego oczko wodne stanowi zbiornika wodny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011r. nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] było aktem obowiązującym to jednak, w dacie orzekania przez organ odwoławczy stan prawny uległ zmianie, bowiem ww. rozporządzenie Wojewody [...] utraciło moc i zasadne było uchylenie postanowienia organu I instancji oraz orzeczenie, co do istoty sprawy. Organ odwoławczy musi rozpatrywać sprawę w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania orzeczenia ostatecznego. W dacie wydawania orzeczenia przez organ odwoławczy na przedmiotowym terenie obowiązywała (od dnia 17 czerwca 2010r.) Uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Sąd stwierdza, że organ centralny prawidłowo uznał, że akt ten jest prawem obowiązującym na terenie województwa [...], zaś wydany został w wyniku delegacji ustawowej tj. art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Organ centralny miał prawo zastosować w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis daje możliwość organowi wyższego stopnia uchylenia orzeczenia organu I instancji i orzeczenia, co do istoty sprawy. W sprawie niniejszej nie można zdaniem Sądu, twierdzić, że organ odwoławczy zmieniając podstawę prawną orzeczenia, naruszył art. 10 k.p.a. pozbawiając stronę możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Twierdzenie takie jest niezasadne szczególnie w sytuacji, gdy zakazy dotyczące lokalizowania na obszarach chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych są jednakowe w regulacjach obowiązujących w dacie wydania orzeczenia przez organ I instancji i przez organ odwoławczy. W § 5 pkt 8 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] zamieszczono zakaz lokalizowania na obszarach chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten jest tożsamy z regulacją zawartą wcześniej w § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...]. Sąd stwierdza, że organ centralny prawidłowo uznał, że zakaz dotyczący lokalizowania na obszarach chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej - ma zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ obie planowane do zainwestowania działki położone są w 100 metrowej strefie od brzegu zbiornika wodnego, co wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak też z ortofotomap oraz map topograficznych dostępnych na stronie "Geoportal.gov.pl". Należy podkreślić, że planowana inwestycja polegać ma na budowie budynku letniskowego, a zatem nie może zostać zaklasyfikowana jako obiekt służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Sąd uznał, że organ centralny, prawidłowo wskazał, że w sprawie niniejszej nie miały zastosowania wyłączenia od zakazów zabudowy w 100 metrowej strefie od zbiornika wodnego określone w § 7 ust. 3 pkt 2, 3, 4, 5 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]. Przedmiotowe działki, planowane do zainwestowania nie znajdują się na terenie zwartej zabudowy a ponadto planowana inwestycja ma stanowić budynek letniskowy nie zaś zabudowę mieszkaniową. Badana inwestycja nie może być również uznana za zabudowę siedliskową. W tych okolicznościach organ ochrony środowiska zasadnie uznał, że w obowiązującym stanie prawnym nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).