I SA/Gd 992/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi ,,A" S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 13 czerwca 2011 r. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację; 2. określa, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania. "A" S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej Spółką) złożyła wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG, która składa się ze zbiorników służących do magazynowania skroplonego metanu, parownicy atmosferycznej, armatury odcinającej wraz z zabezpieczeniami, stacji redukcyjnej wraz z kotłownią, nawanialni kontaktowej, gazociągów wylotowych, stacji pomiarowej, gazociągu średniego ciśnienia, sztycy przyłączeniowej, wolno stojącej szatki redukcyjnej. Stacja redukcyjna, zbiorniki i parownice są posadowione na fundamentach. Fundamenty pod urządzenia techniczne (zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne, nawanialnic, stację pomiarową) wykonane są z reguły z bloczków betonowych związanych zaprawą cementowo-wapienną. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: jaka jest podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG? Zdaniem wnioskodawcy w przypadku stacji gazowych LNG należy dokonać ich rozdziału na części budowlane stacji oraz urządzenie techniczne. W związku tym jako budowlę podlegającą opodatkowaniu należy zakwalifikować jedynie fundamenty, na których osadzone są urządzenia techniczne i to ich wartość stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podstawą obliczenia podatku powinna być zatem wartość części budowlanych stacji gazowej LNG. W dniu 13 czerwca 2011 r. Wójt Gminy (dalej w skrócie zwany Wójtem) wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wskazał, że definicja budowli zawarta w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2006, Nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej w skrócie zwana u.p.o.l., obejmuje dwa pojęcia występujące na gruncie prawa budowlanego: obiekt budowlany i urządzenia budowlane. Wskazano dalej, że ustawodawca w żaden sposób nie rozróżnił części budowlanych i niebudowlanych urządzeń technicznych. Urządzeniami budowlanymi o jakich mowa w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego są bowiem takie urządzenia techniczne, które związane są z obiektem budowlanym w sposób zapewniający możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu podatkowego, do takich urządzeń budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należą wskazane przez Podatnika takie urządzenia techniczne jak zbiorniki magazynowe, parownice, stacje redukcyjne. nawanialnie czy też stacja pomiarowa. Podlegają więc one - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. W ocenie organu Spółka bezzasadnie dokonuje rozróżnienia części budowlanych i niebudowlanych urządzeń technicznych zapewniających możliwość korzystania ze stacji zgazowania LNG zgodnie z jej przeznaczeniem. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG są bowiem zarówno części budowlane, jak i niebudowalne jej urządzeń technicznych. W odpowiedzi na wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa Wójt stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na interpretację indywidualną domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 i art. 121 Ordynacji podatkowej, art. 32 i 217 Konstytucji. Zdaniem skarżącej Spółki, przepisy u.p.o.l. ograniczają zakres przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości do budowli, nie odnoszą się zaś do urządzeń technicznych czy tez instalacji. W związku z tym określona w interpretacji definicja budowli poszerza zakres określony w u.p.o.l., a zatem stanowisko to należy uznać za nieprawidłowe. Skarżąca wskazała, że przepisy prawa budowlanego, do których odwołuje się u.p.o.l., rozróżniają elementy tworzące obiekt na budowlane i niebudowlane części urządzeń technicznych. Budowlę stanowić mogą natomiast jedynie części budowlane i tylko one podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja narusza prawo. Jak wynika z treści przepisów Działu II, Rozdziału 1a Ordynacji podatkowej regulujących kwestie związane z wydawaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego, istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). W stosunku do przedstawionych we wniosku okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Powyższe oznacza, że organ podatkowy nie tyle przeprowadza "własną" wykładnię norm prawnych, co dokonuje oceny, czy interpretacja przepisów prawa przedstawiona przez podatnika jest prawidłowa, mając na względzie konkretny, zaprezentowany we wniosku stan faktyczny. W istocie, zadaniem organu podatkowego przy udzielaniu interpretacji jest nie tyle wskazanie jak należy dany przepis interpretować co ocena tego, czy słuszne jest stanowisko podatnika, że określony przepis znajduje swoje zastosowanie w danych okolicznościach sprawy. Organ podatkowy nie dokonuje bowiem abstrakcyjnej wykładni normy prawnej, lecz zawsze musi uwzględniać stan faktyczny opisany przez stronę w wniosku. To ten stan faktyczny wytycza zatem ramy wykładni i wskazuje, czy w ustalonym stanie faktycznym określony przepis prawa może znaleźć zastosowanie i w jakim zakresie. Przedmiotem interpretacji może być zatem wyłącznie spór co do prawa (podatkowego), a nie co do faktów. Interpretacja nie służy ustalaniu i ocenie stanu faktycznego, ten bowiem, zawsze wynika z wniosku podatnika. Nie jest zatem dopuszczalna jakakolwiek analiza faktów przez organ podatkowy, jak również sam wniosek podatnika nie może zmierzać do tego celu. Należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie, tak wniosek podatnika, jak i wydana interpretacja skupiały się w swej treści na przeprowadzeniu odpowiedniej klasyfikacji obiektu opisanego we wniosku. Zarówno strona jak i organ podatkowy przywołując definicje zawarte w u.p.o.l i w prawie budowlanym, dokonywały analizy tego czy stacja zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG może zostać uznana za budowlę, jako całość, czy też w ramach tego obiektu należy dokonać wydzielenia jej elementów budowlanych (w postaci fundamentów) i części niebudowlanych (w postaci samego urządzenia technicznego). Celem wniosku podatnika, a w konsekwencji także wydanej interpretacji, nie było zatem przeprowadzenie wykładni przepisów prawa podatkowego, lecz uzyskanie odpowiedzi czym w istocie, mając na względzie definicje prawa budowlanego jest opisana we wniosku stacja. Oczywiste jest przy tym, że ustalenie to ma swoje bezpośrednie odniesienie do sytuacji prawnopodatkowej podatnika. Wpływa bowiem na wysokość podatku od nieruchomości. Niemniej jednak kwestia związana z wykładnią prawa podatkowego co do sposobu opodatkowania opisanego obiektu, tylko pozornie była istotą sporu. Przedmiotem rozważań organu jak również stanowiska prezentowanego przez podatnika stała się bowiem analiza faktów, a nie wykładnia prawa. W związku z tym, ustosunkowując się do tak wyrażonego przez Spółkę stanowiska, organ de facto poddał ocenie (zinterpretował) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego. Taka sytuacja rodzi natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, czego w postępowaniu o udzielenie interpretacji indywidualnej czynić nie wolno. Na gruncie przepisów art. 14b § 1 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) reguły powyższej nie zmienia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale - co najistotniejsze - własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie zaś organu wydającego interpretację podlega właśnie to stanowisko wnioskodawcy, o czym stanowi przepis art. 14c § 1 Ordynacji. Reasumując, wydając swoje rozstrzygnięcie organ podatkowy podjął się analizy faktów, a nie prawa, poprzez ocenę charakteru obiektu opisanego we wniosku i dokonanie jego klasyfikacji do odpowiedniej kategorii, zgodnie z definicjami przewidzianymi w przepisach prawa budowlanego. Podstawą dla uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe była zatem ocena problemów podniesionych we wniosku nie na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale na gruncie stanu faktycznego sprawy. Tymczasem, przy tak określonym stanowisku podatnika, które zmierzało do ustalenia faktów poprzez dokonanie klasyfikacji obiektu, organ powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Organ nie był bowiem władny wydać interpretacji indywidualnej w sprawie, w której wniosek dotyczył zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, albowiem jej wydanie polegało w istocie na zinterpretowaniu stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Ocena charakteru obiektu opisanego we wniosku może zostać dokonana jedynie w decyzji podatkowej, po przeprowadzeniu stosownego postępowania podatkowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a.". O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 § 2 i § 4 p.p.s.a, a rozstrzygnięcie w przedmiocie niewykonania zaskarżonego aktu podjęto na podstawie art. 152 p.p.s.a.