II GSK 496/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2270/11 w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że Z. T. w dniu 19 września 2011 r. otrzymał ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz ze stosownym pouczeniem dotyczącym sposobu jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W dniu 27 października 2011 r., skarżący nadał na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Sądu I instancji na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając odrzucenie skargi wskazał, że ustawowy, trzydziestodniowy termin do jej wniesienia rozpoczął bieg w dniu 20 września 2011 r., a jego ostatnim dniem był 19 października 2011 r. Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, gdyż nadał ją w dniu 27 października 2011 r. Sąd I instancji stwierdził, że takie uchybienie skutkowało odrzuceniem skargi i orzekł, powołując w podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. Skargę kasacyjną od postanowienia złożył Z. T. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i wydanie postanowienia reformatoryjnego na podstawie art. 188 p.p.s.a. lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzut skargi kasacyjnej Z. T. podniósł, że uwadze Sądu I instancji uszło, że zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona wadliwie, tj. została doręczona sąsiadowi rodziców skarżącego mieszkającym w miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania skarżącego ok. 30 km. Osoba, która odebrała decyzję, nieświadomie otworzyła kopertę z przesyłką, niszcząc kopertę, w której się ona znajdowała. Przy okazji oddała decyzję ojcu skarżącego, również osobie w podeszłym wieku. Ojciec zawiadomił syna o zaistniałej sytuacji i skarżący niezwłocznie przesyłkę odebrał, a następnie również bez zbędnej zwłoki sporządził skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Doręczenie przesyłki nastąpiło więc w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, a szczególnie z art. 43 k.p.a. Poza ojcem skarżącego nikt nie miał upoważnienia skarżącego do odbioru przesyłek do niego adresowanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i jako taka podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę Z. T. wadliwie przyjął prawidłowe doręczenie skarżącemu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. w dniu 19 września 2011 r. Doręczenie to miało tymczasem nastąpić z naruszeniem art. 43 k.p.a. i w terminie późniejszym. Nieprawidłowe doręczenie decyzji polegało, według skarżącego, na doręczeniu jej osobie nieuprawnionej i nieupoważnionej. Powyższe okoliczności skutkowały przyjęciem przez WSA, że skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia i jako taka odrzucona postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 43 p.p.s.a. określa komu i w jak sposób powinno nastąpić skuteczne doręczenie zastępcze. Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że zaskarżona decyzja została wysłana pod właściwy, wskazany przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym adres i doręczona w dniu 19 września 2011 r. B. T. Poniżej imienia i nazwiska osoby odbierającej przesyłkę znajduje się słowo "ojciec". Tej okoliczności wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionował. Co więcej, w skardze kasacyjnej sam wskazał, że ojciec był jedyną osobą upoważnioną przez niego do odbioru poczty (k. 4 akt NSA). Istotną okolicznością w sprawie jest, że zwrotne potwierdzenie odbioru ma status dokumentu urzędowego, co oznacza, że stwierdza zaistnienie opisanych w nim faktów i korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą. Powyższe domniemania w stosunku do znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji nie zostały skutecznie podważone, a prawidłowość wypełnienia tego potwierdzenia nie budzi wątpliwości. Wobec powyższego należy uznać, że nie doszło do naruszenia art. 43 k.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie zastępcze, zaś Sąd I instancji zasadnie przyjął, że doręczenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego było prawidłowe i skuteczne, a nastąpiło w dniu 19 września 2011 r. Wobec tego skarga wniesiona w dniu 27 października 2011 r., została złożona po terminie. Twierdzenia w skardze kasacyjnej dotyczące doręczenia zaskarżonej decyzji sąsiadowi rodziców Z. T., który dopiero "kilka a może nawet kilkanaście dni później" oddał korespondencję ojcu skarżącego, są gołosłowne i nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie swoich racji. Co więcej w skardze (k. 2 akt WSA) wskazał, że zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 17 września 2011 r., co może budzić wątpliwości co do prawdziwości jego innych twierdzeń dotyczących daty doręczenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W konsekwencji Sąd I instancji na podstawie posiadanych dokumentów prawidłowo ocenił, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz prawidłowo - w wyniku tego ustalenia - odrzucił skargę wskazując w podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zapobieżenie wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanych aktów, bądź czynności – do czasu zakończenia sądowej kontroli legalności działań administracji publicznej, a więc w czasie oczekiwania na wydanie przez sąd danej instancji orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (zob. art. 61 § 6 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do rozpoznania skargi kasacyjnej niezwłocznie po jej przekazaniu wraz z aktami sprawy przez Sąd pierwszej instancji, wcześniejsze rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji prowadziłoby do naruszenia zasady szybkości postępowania, określonej w art. 7 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.